Wielkość emisji

Wielkość emisji to sposób opisania, ile i jakiego rodzaju substancje albo energia są wprowadzane do środowiska w określonym czasie. W rozumieniu ustawy „Prawo ochrony środowiska” pojęcie to nie odnosi się wyłącznie do samej ilości uwalnianych substancji. Obejmuje szerszy zestaw informacji pozwalających scharakteryzować emisję.

Na wielkość emisji składają się w szczególności:

• rodzaj wprowadzanej substancji lub energii,
• ilość tej substancji lub energii,
• okres, w którym dochodzi do wprowadzania,
• stężenie substancji albo poziom energii.

Znaczenie ma także miejsce lub sposób, w którym emisja jest określana. Może chodzić na przykład o gazy odlotowe, ścieki wprowadzane do środowiska albo odpady powstające w wyniku działalności. W zależności od rodzaju emisji ocena może więc opierać się na masie substancji, jej stężeniu, natężeniu energii lub innym poziomie ustalanym dla danego źródła.

Definicja służy uporządkowaniu informacji o oddziaływaniu działalności na środowisko. Dzięki niej można ustalić, co jest emitowane, w jakiej ilości, przez jaki czas i z jaką intensywnością. Ma to praktyczne znaczenie przy identyfikowaniu źródeł zanieczyszczeń, opisywaniu ich wpływu na środowisko oraz porównywaniu emisji z wymaganiami określonymi w przepisach lub decyzjach administracyjnych. Pozwala również odróżnić krótkotrwałe zwiększenie emisji od stałego poziomu oddziaływania, jeżeli istotny jest czas wprowadzania substancji lub energii.

„Wielkość emisji” jest zatem pojęciem obejmującym zarówno parametry ilościowe, jak i jakościowe. Sama informacja o masie substancji może być niewystarczająca, jeżeli nie wiadomo, czego dotyczy, w jakim czasie została ustalona oraz jakie jest jej stężenie lub poziom. W innych przepisach słowo „emisja” może występować także w odmiennym, niezwiązanym ze środowiskiem znaczeniu, dlatego jego sens należy ustalać na podstawie konkretnego aktu i kontekstu.