Wiążąca mediacja

Wiążąca mediacja to sformalizowany sposób rozstrzygania rozbieżności między właściwymi organami nadzoru w sprawach dotyczących podmiotów działających w więcej niż jednym państwie. W ustawie o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji pojęcie to nie opisuje dowolnych rozmów ugodowych, lecz odsyła do szczególnej procedury uregulowanej w art. 19 rozporządzenia nr 1093/2010.

Istotą tej procedury jest udział organu unijnego właściwego w obszarze nadzoru bankowego, który pomaga organom krajowym znaleźć wspólne stanowisko. Mediacja może mieć znaczenie wtedy, gdy organy nie mogą uzgodnić sposobu wykonania swoich zadań, zwłaszcza w sprawach o charakterze transgranicznym. Postępowanie ma określone ramy, uczestników i sposób zakończenia. Jego celem jest usunięcie sporu oraz zapewnienie jednolitego stosowania przepisów i sprawnej współpracy organów.

Określenie „wiążąca” wskazuje, że wynik procedury nie ma wyłącznie charakteru pomocniczej sugestii. Po spełnieniu przesłanek przewidzianych w art. 19 rozporządzenia rozstrzygnięcie przyjęte w ramach tej procedury powinno zostać uwzględnione przez organy, których spór dotyczył. Odróżnia to wiążącą mediację od nieformalnych konsultacji, w których uczestnicy mogą, lecz nie muszą, zastosować się do uzgodnionego stanowiska.

W praktyce pojęcie to wyznacza szczególny mechanizm współpracy wykorzystywany w obszarze nadzoru nad instytucjami finansowymi oraz w działaniach związanych ze stabilnością systemu finansowego. Pozwala uporządkować sytuacje, w których krajowe organy odmiennie oceniają swoje kompetencje lub sposób postępowania. Dzięki temu ogranicza ryzyko opóźnień, niespójnych decyzji i braku jednolitego podejścia w sprawach dotyczących więcej niż jednego państwa. W ustawie pojęcie ma zatem znaczenie jako odesłanie do konkretnej, unijnej procedury rozwiązywania sporów między organami.