Wewnętrzny zakład reasekuracji

Wewnętrzny zakład reasekuracji to szczególny rodzaj zakładu reasekuracji, którego działalność jest ściśle związana z podmiotami posiadającymi w nim udział właścicielski. Pojęcie to zostało zdefiniowane w ustawie „Działalność ubezpieczeniowa i reasekuracyjna” i opisuje zakład utworzony nie z myślą o przyjmowaniu ryzyka od nieograniczonego kręgu klientów, lecz do obsługi określonego kręgu podmiotów powiązanych.

Dla uznania zakładu za wewnętrzny istotne są przede wszystkim następujące elementy:

• jest to zakład reasekuracji, a więc podmiot zajmujący się przyjmowaniem ryzyka do reasekuracji;
• pozostaje on w relacji właścicielskiej z podmiotem lub podmiotami, których ryzyko może obejmować;
• jego celem jest przyjmowanie do reasekuracji wyłącznie ryzyka własnych akcjonariuszy lub udziałowców albo podmiotów należących do grupy, w której skład wchodzą ci akcjonariusze lub udziałowcy.

Słowo „wyłącznie” ma tu zasadnicze znaczenie. Ogranicza zakres działalności takiego zakładu i odróżnia go od reasekuratora prowadzącego działalność na szerokim rynku, który może przyjmować ryzyko od niezależnych podmiotów. Wewnętrzny zakład reasekuracji działa natomiast w ramach określonej struktury właścicielskiej lub grupowej i służy zabezpieczaniu ryzyk występujących w tej strukturze.

W praktyce takie rozwiązanie pozwala skupić obsługę reasekuracyjną podmiotów powiązanych w wyspecjalizowanym zakładzie. Może on pełnić funkcję narzędzia do organizowania ochrony reasekuracyjnej dla akcjonariuszy, udziałowców i innych podmiotów grupy, przy zachowaniu ograniczonego, wewnętrznego kręgu odbiorców. Ustawowa definicja wskazuje więc nie tylko formę podmiotu, lecz także cel i zakres jego działalności. To właśnie powiązanie właścicielskie oraz zamknięty krąg podmiotów, których ryzyko może być przyjmowane, stanowią najważniejsze cechy tego pojęcia.