Przepis wskazuje podstawowe wyposażenie, w które można zaopatrzyć pracowników wewnętrznej służby ochrony. Jego dobór zależy od potrzeb, dlatego nie każdy pracownik musi otrzymać wszystkie wymienione rzeczy. Chodzi o bezprzewodowe środki łączności, ochronne kamizelki i hełmy kuloodporne, maski przeciwgazowe, latarki, środki opatrunkowe oraz środki transportu. Regulacja tworzy więc katalog dostępnego wyposażenia.

w sprawie wewnętrznych służb ochrony

Przepis określa, kto i według jakich kryteriów nadaje nazwę wewnętrznej służbie ochrony. Decyzję podejmuje kierownik jednostki, w której służba działa. Nazwa może nawiązywać do rodzaju działalności lub charakteru produkcji tej jednostki albo do chronionego obszaru, obiektu lub urządzenia. Musi jednak zaczynać się od słowa „Straż” albo „Służba”. Oznacza to, że kierownik ma swobodę w doborze dalszej części nazwy, ale jej początek jest określony.

Przepis określa, że pracownicy wewnętrznej służby ochrony mogą otrzymać środki przymusu bezpośredniego oraz broń palną. Nie wynika z niego obowiązek wyposażenia każdego pracownika ani przyznania takich środków w dowolnej ilości. Ich liczba ma być wystarczająca do wykonywania zadań przez służbę. Regulacja wskazuje więc na wyposażenie potrzebne do realizacji obowiązków.

Wewnętrzna służba ochrony

Wewnętrzna służba ochrony w przepisach

w sprawie wewnętrznych służb ochrony3 przepisy