Wewnątrzwspólnotowe nabycie

Wewnętrzwspólnotowe nabycie to określony w ustawie „o przeciwdziałaniu narkomanii” rodzaj transgranicznego przemieszczenia substancji objętych zakresem tej ustawy. Chodzi o sytuację, w której środki odurzające, substancje psychotropowe albo nowe substancje psychoaktywne są przemieszczane z terytorium jednego państwa członkowskiego Unii Europejskiej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

O zakwalifikowaniu danego zdarzenia jako wewnątrzwspólnotowego nabycia decydują przede wszystkim trzy elementy:

• przedmiotem przemieszczenia musi być środek odurzający, substancja psychotropowa lub nowa substancja psychoaktywna;
• początek przemieszczenia musi znajdować się na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej;
• miejscem docelowym musi być terytorium Polski.

Istotą tego pojęcia jest więc przemieszczenie określonych substancji pomiędzy państwem członkowskim Unii Europejskiej a Polską. Sama nazwa wskazuje na nabycie wewnątrz wspólnego obszaru państw Unii Europejskiej, jednak ustawowa definicja koncentruje się na faktycznym przemieszczeniu substancji przez granicę, a nie na opisie umowy, zapłaty lub innej czynności, która mogła temu towarzyszyć. Dla zastosowania tego pojęcia ważne są zatem rodzaj substancji, państwo, z którego jest ona przemieszczana, oraz jej dotarcie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W ustawie definicja porządkuje sposób opisywania transgranicznego obrotu substancjami objętymi regulacją dotyczącą przeciwdziałania narkomanii. Ma znaczenie przy ustalaniu, czy konkretne przemieszczenie mieści się w kategorii wewnątrzwspólnotowego nabycia, a tym samym czy powinno być oceniane z uwzględnieniem przepisów odnoszących się do takiego zdarzenia. Pojęcie pozwala odróżnić przemieszczenie z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej do Polski od innych sytuacji związanych z posiadaniem, obrotem lub przemieszczaniem tych substancji, o ile ustawa rozróżnia je w swoich regulacjach.