Wewnątrzwspólnotowa dostawa

„Wewnątrzwspólnotowa dostawa” to pojęcie używane w ustawie o przeciwdziałaniu narkomanii na określenie przemieszczenia określonych substancji z Polski do innego państwa należącego do Unii Europejskiej. Chodzi więc o sytuację, w której środki odurzające, substancje psychotropowe albo nowe substancje psychoaktywne opuszczają terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i trafiają na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej.

Dla zastosowania tego pojęcia istotne są trzy podstawowe elementy:

• przedmiotem przemieszczenia musi być środek odurzający, substancja psychotropowa lub nowa substancja psychoaktywna,
• przemieszczenie musi rozpoczynać się na terytorium Polski,
• miejscem docelowym musi być terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej.

Definicja opisuje zatem przede wszystkim kierunek i charakter transgranicznego przemieszczenia. Nie odnosi się do przemieszczania takich substancji wyłącznie w granicach Polski ani do każdego przewozu poza terytorium Unii Europejskiej. O zakwalifikowaniu danej sytuacji decyduje to, jakie substancje są przemieszczane oraz skąd i dokąd następuje ich przemieszczenie.

W ustawie pojęcie to porządkuje regulacje dotyczące obrotu i przemieszczania substancji objętych przepisami o przeciwdziałaniu narkomanii. Pozwala odróżnić przemieszczenie z Polski do innego państwa Unii Europejskiej od innych form przemieszczania, które mogą podlegać odmiennym zasadom. Ma to znaczenie praktyczne przy ustalaniu, czy konkretne zdarzenie mieści się w zakresie przepisów posługujących się tym terminem. Właściwe rozpoznanie miejsca rozpoczęcia i zakończenia przemieszczenia oraz rodzaju substancji jest więc niezbędne do oceny, czy można mówić o wewnątrzwspólnotowej dostawie w rozumieniu tej ustawy.