Przepis określa podstawowe znaczenie pojęcia żywności oraz porządkuje najważniejsze terminy używane w ustawie. Za żywność, określaną także jako środek spożywczy, uznaje każdą substancję lub produkt w rozumieniu wskazanego rozporządzenia. Jednocześnie ustanawia zasadę, że produkt niespełniający wymagań prawa żywnościowego nie może być oznakowany ani wprowadzany do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jako żywność.

Rozbudowany ustęp 3 pełni funkcję słowniczka ustawowego. Obejmuje między innymi pojęcia związane z bezpieczeństwem żywności, takie jak „analiza ryzyka”, „ocena ryzyka”, „informowanie o ryzyku” i „monitoring”. Definicja „bezpieczeństwa żywności” odnosi się do warunków dotyczących między innymi substancji dodatkowych i aromatów, substancji zanieczyszczających, pozostałości pestycydów, napromieniania oraz cech organoleptycznych. Obejmuje także działania podejmowane na wszystkich etapach produkcji lub obrotu w celu ochrony zdrowia i życia człowieka.

Przepis wyjaśnia również znaczenie dobrych praktyk higienicznych i produkcyjnych, produkcji środków spożywczych, produkcji pierwotnej, dostaw bezpośrednich oraz rolniczego handlu detalicznego. Definiuje określenia dotyczące składu i właściwości żywności, w tym „składnik odżywczy”, „substancja dodatkowa”, „substancja zanieczyszczająca”, „pozostałości pestycydów”, a także „suplement diety”. Wskazuje ponadto kategorie produktów i podmiotów, między innymi naturalną wodę mineralną, preparaty do żywienia niemowląt, nową żywność oraz podmiot działający na rynku spożywczym.

W praktyce przepis wyznacza język całej ustawy i pozwala ustalić, jak należy rozumieć użyte w niej pojęcia. Dzięki temu ułatwia ocenę, czy dany produkt podlega wymaganiom prawa żywnościowego, oraz czy może być oferowany jako żywność.

o bezpieczeństwie żywności i żywienia

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2006/1225/text/U/D20061225Lj.pdf

Przepis reguluje zasady pobierania i przechowywania próbek potraw w zakładach żywienia zbiorowego typu zamkniętego, zwłaszcza tych, które mają krótki okres przydatności do spożycia.

Zakład może przechowywać próbki wszystkich potraw wyprodukowanych w nim i przeznaczonych do spożycia przez konsumentów na jego terenie. Inaczej uregulowano sytuację, gdy zakład wprowadza do obrotu gotowe potrawy pochodzące od innych zakładów. W takim przypadku przechowuje próbki poszczególnych potraw otrzymanych wraz z dostawą każdej partii. Próbki powinny pochodzić z zakładu, w którym potrawy zostały wyprodukowane, albo z zakładu otrzymującego dostawę, jeżeli tak ustalono.

Zakłady mogą, na podstawie pisemnej umowy, przenieść obowiązek pobierania i przechowywania próbek na zakład produkcyjny. Rozwiązanie to pozwala jednoznacznie określić, który podmiot odpowiada za realizację tych czynności przy dostawach gotowych potraw.

Pobrane próbki muszą być udostępniane organom Państwowej Inspekcji Sanitarnej na ich żądanie. Przepis tworzy więc mechanizm umożliwiający organom kontrolę potraw objętych regulacją. Szczegółowe zasady dotyczące sposobu, miejsca, czasu i warunków pobierania oraz przechowywania próbek określa minister właściwy do spraw zdrowia w rozporządzeniu, z uwzględnieniem bezpieczeństwa żywności i rodzaju środków spożywczych. Ten sam minister może również określić wymagania dotyczące prowadzenia żywienia zbiorowego typu zamkniętego, uwzględniając normy żywienia oraz wymagania zdrowotne.

Przepis określa organy właściwe do prowadzenia urzędowej kontroli żywności w zakresie bezpieczeństwa żywności oraz zakres ich działania. Podstawową rolę przypisuje organom Państwowej Inspekcji Sanitarnej, które kontrolują między innymi żywność pochodzenia niezwierzęcego, produkty pochodzenia zwierzęcego znajdujące się w handlu detalicznym, z wyłączeniem produktów z rolniczego handlu detalicznego, a także żywność łączącą składniki pochodzenia niezwierzęcego i zwierzęcego. Do ich zadań należy również kontrola prawidłowości stosowania zasad systemu HACCP w nadzorowanych zakładach.

Właściwość w zakresie kontroli mają także organy Wojskowej Inspekcji Sanitarnej, Inspekcji Weterynaryjnej, Wojskowej Inspekcji Weterynaryjnej oraz inne organy, w granicach posiadanych kompetencji. W przypadku żywności produkowanej lub wprowadzanej do obrotu z obiektów, urządzeń ruchomych albo tymczasowych właściwość ustala się każdorazowo według siedziby zakładu lub miejsca prowadzenia działalności.

Organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej i inne właściwe organy kontrolują również materiały i wyroby przeznaczone do kontaktu z żywnością. Kontrole obejmują ponadto żywność genetycznie zmodyfikowaną oraz dane potwierdzające zgodność stosowanych oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych z wymaganiami określonymi w przepisach wskazanych w ustawie.

Przepis przewiduje wydanie rozporządzenia określającego współdziałanie właściwych inspekcji, w tym możliwość przeprowadzania audytów w zakładach zaopatrujących lub ubiegających się o zaopatrywanie Sił Zbrojnych oraz wojsk obcych. W szczególnych przypadkach, dotyczących produktów wymagających świadectwa zdrowia wystawionego przez urzędowego lekarza weterynarii, zasady współpracy określa porozumienie między Głównym Inspektorem Sanitarnym a Głównym Lekarzem Weterynarii.

Warunki zdrowotne

Warunki zdrowotne w przepisach

o bezpieczeństwie żywności i żywienia3 przepisy