Wartość wskaźnika EP

Wartość wskaźnika EP to obliczeniowa miara rocznego zapotrzebowania budynku na nieodnawialną energię pierwotną. Pokazuje, ile takiej energii przypada na jeden metr kwadratowy powierzchni budynku w ciągu roku. Wynik wyraża się w jednostce kWh/(m²·rok), która łączy ilość energii, powierzchnię odniesienia oraz okres jednego roku.

Wskaźnik obejmuje kilka istotnych elementów. Po pierwsze, dotyczy zapotrzebowania rocznego, a więc wartości odnoszonej do całego roku, a nie jednorazowego zużycia. Po drugie, odnosi się do energii pierwotnej, czyli energii uwzględnianej na poziomie niezbędnym do jej pozyskania i dostarczenia, zanim zostanie wykorzystana w budynku. Po trzecie, znaczenie ma jej nieodnawialny charakter. Po czwarte, wynik jest przeliczany na metr kwadratowy, dzięki czemu może służyć do opisywania i porównywania parametrów energetycznych budynków o różnej powierzchni.

Wartość ta nie jest prostym odczytem z licznika ani bezpośrednim wskazaniem bieżącego zużycia energii. Powstaje w wyniku obliczeń przeprowadzanych według zasad określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 15 ustawy o charakterystyce energetycznej budynków. Oznacza to, że sposób obliczenia powinien być jednolity i zgodny z wymaganiami przewidzianymi w tych przepisach.

W ustawie „o wspieraniu termomodernizacji i remontów oraz o centralnej ewidencji emisyjności budynków” wartość wskaźnika EP jest ustawowo określonym parametrem opisującym energetyczne właściwości budynku. Jej wskazanie porządkuje sposób posługiwania się tym pojęciem w ramach regulacji dotyczących budynków, ich charakterystyki energetycznej oraz działań związanych z poprawą ich efektywności. W praktyce pozwala posługiwać się porównywalną, liczbową informacją o zapotrzebowaniu na nieodnawialną energię pierwotną, niezależnie od indywidualnych warunków użytkowania obiektu. Im niższa obliczona wartość, tym mniejsze zapotrzebowanie budynku na ten rodzaj energii w przeliczeniu na jego powierzchnię i rok.