Walidacja

Walidacja to formalne sprawdzenie, czy osoba ubiegająca się o nadanie określonej kwalifikacji rzeczywiście osiągnęła wymagane efekty uczenia się. Pojęcie to, zdefiniowane w ustawie „Zintegrowany System Kwalifikacji”, odnosi się nie do samego sposobu zdobywania wiedzy i umiejętności, lecz do tego, jakie rezultaty osoba potrafi wykazać.

W praktyce walidacja odpowiada na pytanie, czy kandydat spełnia wymagania przypisane danej kwalifikacji. Sprawdzane mogą być wszystkie wymagane efekty uczenia się albo tylko ich wyodrębniona część. Oznacza to, że przedmiotem oceny są konkretne osiągnięcia, a nie ogólna ocena osoby, jej życiorysu czy formalnej ścieżki kształcenia.

Najważniejsze elementy walidacji to:

• osoba, która ubiega się o nadanie kwalifikacji,
• określona kwalifikacja, do której przypisano wymagane efekty uczenia się,
• sprawdzenie osiągnięcia tych efektów,
• możliwość oceny całości wymagań albo wyodrębnionej części,
• brak uzależnienia oceny od tego, w jaki sposób osoba się uczyła.

Walidacja służy więc ustaleniu, czy efekty uczenia się wymagane dla kwalifikacji zostały osiągnięte. Ustawa kładzie w ten sposób nacisk na faktyczne kompetencje osoby ubiegającej się o kwalifikację, a nie wyłącznie na przebieg jej nauki. Znaczenie ma rezultat uczenia się, który można poddać sprawdzeniu w odniesieniu do wymagań danej kwalifikacji.

Praktyczne znaczenie walidacji polega na stworzeniu podstawy do oceny, czy osoba może ubiegać się o nadanie kwalifikacji na podstawie wykazanych efektów uczenia się. Pozwala ona rozpatrywać osiągnięcia zdobyte różnymi drogami, o ile odpowiadają wymaganiom określonym dla danej kwalifikacji. Walidacja jest zatem etapem weryfikacji kompetencji i sposobem uporządkowanego porównania tego, co osoba osiągnęła, z tym, czego wymaga kwalifikacja.