Użytkownik końcowy

„Użytkownik końcowy” to, w rozumieniu ustawy „Obowiązki przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz opłata produktowa”, podmiot, który nabywa określone produkty lub towary po to, aby wykorzystać je we własnym zakresie, a nie przekazać dalej w ramach sprzedaży. Chodzi o nabycie na potrzeby własne, czyli takie, w którym kupujący jest docelowym odbiorcą produktu i zamierza sam z niego korzystać.

Definicja obejmuje trzy grupy przedmiotów:

• produkty jednorazowego użytku wykonane z tworzyw sztucznych,
• opakowania jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych,
• napoje lub żywność znajdujące się w takich opakowaniach.

O zakwalifikowaniu podmiotu jako użytkownika końcowego decydują łącznie rodzaj nabywanego przedmiotu, cel jego nabycia oraz brak zamiaru dalszej odsprzedaży. Sam fakt kupienia produktu nie wystarcza, jeżeli zakup jest elementem dalszego obrotu. Podmiot, który nabywa wskazane produkty lub opakowania po to, aby sprzedać je kolejnemu odbiorcy, nie spełnia tej przesłanki w odniesieniu do takiego zakupu. Z kolei użytkownikiem końcowym może być każdy podmiot, jeżeli nabywa produkt do własnego wykorzystania, niezależnie od tego, czy używa go w działalności, czy do innych własnych celów.

Pojęcie służy ustaleniu, kto jest końcowym ogniwem obrotu określonymi produktami i opakowaniami objętymi regulacją dotyczącą gospodarowania odpadami oraz opłaty produktowej. Ma więc znaczenie przy rozróżnianiu podmiotów wprowadzających produkty do obrotu, pośredników i ich ostatecznych nabywców. W praktyce pozwala ocenić, czy dana transakcja prowadzi do przekazania produktu podmiotowi, który będzie go wykorzystywał samodzielnie, bez dalszej odsprzedaży. Nie każda osoba korzystająca z produktu jest jednak użytkownikiem końcowym w rozumieniu ustawy, ponieważ konieczne jest wcześniejsze nabycie przedmiotu przez dany podmiot oraz spełnienie wszystkich elementów definicji.