Użycie broni palnej

„Użycie broni palnej” to pojęcie zdefiniowane w ustawie „o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej”. Oznacza ono oddanie strzału z broni palnej w stronę osoby, przy czym wykorzystana amunicja musi mieć właściwości penetracyjne, czyli być przeznaczona do przebijania celu. Definicja opisuje zatem konkretne zdarzenie, a nie każde posługiwanie się bronią.

Dla uznania danego działania za użycie broni palnej konieczne jest łączne wystąpienie kilku elementów:

• musi dojść do oddania strzału, a więc do faktycznego wystrzelenia pocisku;
• strzał musi być skierowany w kierunku osoby;
• należy zastosować amunicję penetracyjną.

Znaczenie ma więc nie tylko samo użycie broni, lecz także kierunek strzału i rodzaj amunicji. Nie jest przy tym konieczne, aby pocisk trafił w osobę. Z ustawowego określenia wynika, że decydujące jest skierowanie strzału w jej kierunku. Samo posiadanie broni, jej przenoszenie, pokazanie, wycelowanie bez strzału albo oddanie strzału w innym kierunku nie odpowiada temu pojęciu, ponieważ brakuje co najmniej jednego z jego elementów.

Definicja służy rozgraniczeniu użycia broni palnej od innych sposobów posługiwania się bronią oraz od innych czynności podejmowanych w ramach stosowania środków przymusu bezpośredniego. Dzięki temu możliwe jest jednoznaczne ustalenie, czy konkretne zdarzenie należy zakwalifikować jako użycie broni palnej w rozumieniu tej ustawy. Ma to znaczenie praktyczne, ponieważ od takiej kwalifikacji zależy zastosowanie przepisów ustawy odnoszących się właśnie do tego rodzaju działania. Termin obejmuje wyłącznie sytuacje spełniające wszystkie wskazane przesłanki, dlatego przy jego ocenie trzeba uwzględnić przebieg zdarzenia, kierunek strzału oraz charakter użytej amunicji.