Sędzia-komisarz zwołuje zgromadzenie wierzycieli w trzech rodzajach sytuacji. Po pierwsze, robi to wtedy, gdy przepisy ustawy wymagają podjęcia uchwały przez zgromadzenie wierzycieli. Oznacza to, że zwołanie zgromadzenia jest związane z koniecznością podjęcia decyzji w formie uchwały, jeżeli taki wymóg wynika z ustawy. Po drugie, zgromadzenie może zostać zwołane na wniosek wierzycieli. Wniosek musi złożyć co najmniej dwóch wierzycieli. Ponadto ich uznane wierzytelności muszą łącznie stanowić nie mniej niż jedną trzecią ogólnej sumy uznanych wierzytelności. Oba warunki muszą być spełnione jednocześnie: odpowiednia liczba wierzycieli oraz odpowiednia łączna wartość ich uznanych wierzytelności. Po trzecie, sędzia-komisarz może zwołać zgromadzenie także w innych przypadkach, jeżeli uzna to za potrzebne. W tej sytuacji przepis nie wskazuje dodatkowych warunków ani konkretnej przyczyny. Decyzja o zwołaniu zgromadzenia zależy od oceny sędziego-komisarza, który musi uznać, że jego zwołanie jest potrzebne.

Prawo upadłościowe

Co do zasady uchwały zgromadzenia wierzycieli mogą zostać podjęte niezależnie od tego, ilu wierzycieli jest obecnych. Nie ma więc wymogu obecności określonej liczby osób. Uchwała zapada większością głosów wierzycieli, których wierzytelności stanowią co najmniej jedną piątą ogólnej sumy wierzytelności przypadających wszystkim wierzycielom uprawnionym do uczestniczenia w zgromadzeniu. Przy ustalaniu tej proporcji bierze się pod uwagę ogólną sumę wierzytelności wierzycieli uprawnionych do udziału w zgromadzeniu. Próg jednej piątej odnosi się zatem do wartości tych wierzytelności, a nie do liczby wierzycieli. O wyniku głosowania decyduje większość głosów, z uwzględnieniem wskazanego w przepisie udziału w ogólnej sumie wierzytelności. Odmienna zasada dotyczy spraw o wyłączenie mienia z masy upadłości. W takich sprawach uchwała wymaga większości głosów wierzycieli mających co najmniej dwie trzecie ogólnej sumy uznanych wierzytelności. Ten próg jest wyższy niż przy zwykłych uchwałach, a podstawą obliczenia są uznane wierzytelności. Przepis zastrzega przy tym, że opisane reguły obowiązują wtedy, gdy ustawa nie przewiduje innego rozwiązania.

Wierzyciel może złożyć sprzeciw do sędziego-komisarza w terminie dwóch tygodni od dnia obwieszczenia, o którym mowa w art. 255 ust. 2. Rodzaj sprzeciwu zależy od sytuacji wierzyciela. Jeżeli został umieszczony na liście wierzytelności, może zakwestionować uznanie wierzytelności. Jeżeli odmówiono uznania zgłoszonej przez niego wierzytelności, może sprzeciwić się tej odmowie. W tym samym terminie sprzeciw może złożyć upadły. Jest to możliwe wtedy, gdy lista wierzytelności nie odpowiada jego wnioskom lub oświadczeniom. Upadły, który mimo wezwania nie złożył oświadczeń, ma jednak ograniczoną możliwość wniesienia sprzeciwu. W takiej sytuacji upadły może zgłosić sprzeciw tylko wtedy, gdy wykaże, że nie złożył oświadczeń z przyczyn od niego niezależnych. Oznacza to, że samo niezłożenie oświadczeń mimo wezwania nie wystarcza do skutecznego skorzystania z tego uprawnienia. Przepis wiąże możliwość wniesienia sprzeciwu z zachowaniem dwutygodniowego terminu oraz, w przypadku upadłego, z treścią jego wcześniejszych wniosków i oświadczeń.

Uznanie wierzytelności

Uznanie wierzytelności w przepisach

Prawo upadłościowe3 przepisy