Przepis określa katalog źródeł dochodów własnych gminy. Obejmuje on zarówno wpływy z danin publicznych, jak i dochody związane z majątkiem gminy, działalnością jej jednostek oraz realizacją określonych zadań.

Najważniejszą grupę stanowią wpływy z podatków: od nieruchomości, rolnego, leśnego, od środków transportowych, dochodowego od osób fizycznych opłacanego w formie karty podatkowej, od spadków i darowizn oraz od czynności cywilnoprawnych. Dochodem gminy jest także wpływ z dodatkowego zobowiązania podatkowego związanego z unikaniem opodatkowania w podatkach od nieruchomości, rolnym, leśnym i od środków transportowych.

Kolejną grupę tworzą opłaty, w szczególności skarbowa, targowa, miejscowa, uzdrowiskowa, od posiadania psów, reklamowa oraz eksploatacyjna w części określonej w przepisach wskazanych w art. 4 pkt 3 lit. g. Przepis uwzględnia również inne opłaty, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów stanowią dochody gminy.

Źródłami dochodów są ponadto dochody gminnych jednostek budżetowych, wpłaty od gminnych zakładów budżetowych, dochody z majątku gminy, a także spadki, zapisy i darowizny. Do katalogu należą również kary pieniężne i grzywny, jeżeli odrębne przepisy tak stanowią.

Szczególne znaczenie ma udział wynoszący **5,0% dochodów uzyskiwanych na rzecz budżetu państwa** przy realizacji zadań z zakresu administracji rządowej i innych zadań zleconych ustawami, o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej. Katalog zamykają odsetki od pożyczek udzielanych przez gminę, od nieterminowych należności i od środków na rachunkach bankowych, a także inne dochody należne gminie na podstawie odrębnych przepisów.

o dochodach jednostek samorządu terytorialnego

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2024/1572/text/U/D20241572Lj.pdf

Przepis określa katalog **dochodów własnych miasta na prawach powiatu**, a więc środków, które mogą zasilać jego budżet z różnych źródeł związanych z podatkami, opłatami, majątkiem oraz wykonywaniem zadań publicznych. Katalog obejmuje zarówno wpływy typowe dla dochodów gminy, jak i dochody związane z zadaniami powiatu.

Największą grupę stanowią wpływy z podatków, w tym od nieruchomości, rolnego, leśnego, od środków transportowych, od spadków i darowizn oraz od czynności cywilnoprawnych. Wymieniono także podatek dochodowy od osób fizycznych opłacany w formie karty podatkowej. Odrębnym źródłem są wpływy z dodatkowego zobowiązania podatkowego związanego z unikaniem opodatkowania w podatkach określonych w pkt 1 lit. a-d.

Przepis wskazuje również opłaty, między innymi skarbową, targową, miejscową, uzdrowiskową, od posiadania psów, reklamową i eksploatacyjną, w części określonej w odrębnych przepisach. Dochodami własnymi są ponadto wpływy z jednostek budżetowych i zakładów budżetowych, dochody z majątku miasta, spadki, zapisy i darowizny, a także kary pieniężne i grzywny, jeżeli odrębne przepisy tak stanowią.

Znaczenie praktyczne mają także wpływy związane z realizacją zadań z zakresu administracji rządowej oraz innych zadań zleconych ustawami. Miastu przysługuje z tego tytułu 5,0 % dochodów uzyskiwanych na rzecz budżetu państwa, o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej. Katalog obejmuje również odsetki od pożyczek, nieterminowych należności i środków na rachunkach bankowych oraz inne dochody uznane w odrębnych przepisach za dochód gminy lub powiatu.

Przepis wprowadza zmianę w art. 49 ust. 1 ustawy dotyczącej lecznictwa uzdrowiskowego, uzdrowisk, obszarów ochrony uzdrowiskowej oraz gmin uzdrowiskowych. Zmiana polega na zastąpieniu dotychczasowego odesłania do „roku poprzedzającego rok bazowy” odesłaniem do „roku bazowego”. Jednocześnie zmienia się ustawa, w rozumieniu której należy ustalać znaczenie tego pojęcia.

W praktyce art. 63 aktualizuje sposób określania okresu, do którego odwołuje się art. 49 ust. 1. Dotychczas przepis ten wskazywał rok poprzedzający rok bazowy, natomiast po zmianie bezpośrednim punktem odniesienia jest sam rok bazowy. Oznacza to przesunięcie odwołania o jeden rok w stosunku do wcześniejszego brzmienia.

Przepis ma charakter nowelizujący i porządkujący. Nie reguluje samodzielnie zasad lecznictwa uzdrowiskowego ani funkcjonowania gmin uzdrowiskowych, lecz modyfikuje treść konkretnego odesłania zawartego w art. 49 ust. 1. Dla stosowania tego przepisu znaczenie ma zarówno nowe określenie roku, jak i wskazanie ustawy, według której należy rozumieć „rok bazowy”. Dzięki temu art. 49 ust. 1 odwołuje się do aktualnego mechanizmu określania tego pojęcia, a nie do rozwiązania przewidzianego w dotychczasowym brzmieniu.

Przepis określa szczególne przeznaczenie części środków rezerwy, o której mowa w art. 34. W roku 2025 kwota **30 000 tys. zł** ma zostać przeznaczona dla gmin uzdrowiskowych, wskazanych w ustawie zmienianej w art. 63. Oznacza to, że środki te są wyodrębnione z rezerwy na rzecz jednostek samorządu terytorialnego posiadających status gmin uzdrowiskowych.

Podział tej kwoty należy do ministra właściwego do spraw finansów publicznych, który dokonuje go w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia. Przepis nie wskazuje podziału po równo między wszystkie gminy, lecz określa dwa kryteria, które mają być brane pod uwagę. Pierwszym jest **obszar, któremu został nadany status uzdrowiska**, a drugim **powierzchnia stref ochrony uzdrowiskowej wydzielonych na obszarze uzdrowiska**.

Znaczenie praktyczne regulacji polega na wskazaniu zarówno beneficjentów środków, jak i organów odpowiedzialnych za ich rozdysponowanie. Jednocześnie przepis wyznacza podstawę oceny udziału poszczególnych gmin w kwocie rezerwy. Wielkość obszaru uzdrowiska oraz powierzchnia jego stref ochrony uzdrowiskowej stanowią elementy, które powinny zostać uwzględnione przy ustalaniu wysokości środków przypadających poszczególnym gminom. Przepis odnosi tę regulację wyłącznie do roku 2025.

Art. 1 określa zakres spraw, które reguluje ustawa o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach, obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz gminach uzdrowiskowych. Przepis ma charakter wyznaczający, ponieważ wskazuje główne obszary regulacji, ale nie przedstawia jeszcze szczegółowych zasad ich realizacji.

Ustawa obejmuje przede wszystkim **prowadzenie i finansowanie lecznictwa uzdrowiskowego**. Oznacza to, że jej przedmiotem są zarówno warunki wykonywania tego rodzaju działalności, jak i kwestie związane z jej finansowaniem. Określa również „kierunki lecznicze uzdrowisk”, a więc zakres leczniczego przeznaczenia uzdrowisk.

Kolejnym elementem jest nadzór nad lecznictwem uzdrowiskowym. Przepis wskazuje, że ustawa reguluje zasady sprawowania takiego nadzoru. Obejmuje także procedurę związaną ze statusem obszaru, w tym zasady nadawania obszarowi statusu „uzdrowiska” albo statusu „obszaru ochrony uzdrowiskowej”. Ustawa określa ponadto zasady pozbawiania obszaru każdego z tych statusów.

Ostatni wskazany zakres dotyczy zadań gmin uzdrowiskowych. W praktyce art. 1 pełni funkcję porządkującą: pokazuje, że regulacja łączy kwestie lecznictwa, nadzoru, statusu obszarów oraz obowiązków gmin. Szczegółowe rozwiązania dotyczące tych sześciu dziedzin należy odnajdywać w dalszych przepisach ustawy.

o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2005/1399/text/U/D20051399Lj.pdf

Przepis określa zakres zadań szpitala uzdrowiskowego dla dzieci oraz sanatorium uzdrowiskowego dla dzieci wobec dziecka skierowanego na leczenie uzdrowiskowe albo rehabilitację uzdrowiskową. Obie placówki mają zapewnić kompleksową opiekę, obejmującą zarówno świadczenia zdrowotne, jak i działania opiekuńcze oraz edukacyjne.

Podstawowym elementem jest zapewnienie całodobowych świadczeń opieki zdrowotnej w warunkach stacjonarnych. Oprócz tego dziecko powinno mieć zapewnioną całodobową opiekę lekarską i pielęgniarską, zabiegi przewidziane programem leczenia, świadczenia profilaktyczne, świadczenia opiekuńcze oraz edukację zdrowotną. Katalog ten wskazuje, że pobyt w jednej z wymienionych placówek nie ogranicza się do wykonywania samych zabiegów uzdrowiskowych, lecz obejmuje także stałą opiekę nad dzieckiem i działania związane z ochroną zdrowia.

Ustęp 2 doprecyzowuje zakres świadczeń, o których mowa w ust. 1 pkt 1, gdy są one zapewniane przez sanatorium uzdrowiskowe dla dzieci. Chodzi o świadczenia zdrowotne rzeczowe związane z leczeniem uzdrowiskowym albo rehabilitacją uzdrowiskową, wskazane w art. 5 pkt 37 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. W praktyce przepis wyznacza minimalny zakres opieki, który powinien być zapewniony dziecku podczas pobytu w szpitalu uzdrowiskowym albo sanatorium uzdrowiskowym, oraz wskazuje dodatkowe elementy tej opieki, takie jak profilaktyka, opieka i edukacja zdrowotna.

Przepis określa podstawowe zadania przychodni uzdrowiskowej wobec pacjenta. Jej obowiązki obejmują dwa główne obszary: udzielanie ambulatoryjnych świadczeń zdrowotnych oraz prowadzenie edukacji zdrowotnej.

Pierwszy z tych obszarów został opisany szerzej. Ambulaturyjne świadczenia zdrowotne mogą obejmować także świadczenia profilaktyczne, a więc działania mieszczące się w zakresie zapobiegania problemom zdrowotnym. Przepis wiąże ponadto udzielanie tych świadczeń z wykorzystaniem naturalnych surowców leczniczych. Ich zastosowanie nie jest jednak ujęte jako samodzielna decyzja przychodni, ponieważ chodzi o surowce „zlecone przez lekarza”. Oznacza to, że przepis wskazuje zarówno rodzaj wykorzystywanych środków, jak i warunek ich zastosowania w ramach świadczeń udzielanych pacjentowi.

Drugim zadaniem przychodni jest edukacja zdrowotna. Przepis nie ogranicza jej do określonej formy ani nie wskazuje szczegółowego zakresu przekazywanych informacji. Wymienia ją jednak wprost jako odrębny element działalności przychodni, obok świadczeń zdrowotnych.

Znaczenie praktyczne regulacji polega na wyznaczeniu minimalnego zakresu zadań przychodni uzdrowiskowej. Pacjent powinien otrzymać tam zarówno odpowiednie ambulatoryjne świadczenia zdrowotne, w tym profilaktyczne i związane z wykorzystaniem zleconych przez lekarza naturalnych surowców leczniczych, jak i działania z zakresu edukacji zdrowotnej. Przepis koncentruje się więc na zapewnieniu pacjentowi określonych świadczeń i informacji, nie opisując organizacji pracy przychodni ani szczegółowej procedury ich udzielania.

Przepis określa zadania szpitala działającego w urządzonym podziemnym wyrobisku górniczym wobec pacjenta skierowanego na leczenie uzdrowiskowe albo rehabilitację uzdrowiskową. Chodzi o zapewnienie kompleksowej opieki w czasie pobytu pacjenta w szpitalu, obejmującej zarówno świadczenia medyczne, jak i elementy właściwe dla leczenia uzdrowiskowego.

Do podstawowych obowiązków szpitala należy:

- zapewnienie całodobowych świadczeń opieki zdrowotnej w warunkach stacjonarnych;
- zapewnienie całodobowej opieki lekarskiej i pielęgniarskiej;
- wykonywanie zabiegów przewidzianych programem leczenia;
- umożliwienie korzystania z naturalnych surowców leczniczych oraz urządzeń lecznictwa uzdrowiskowego;
- prowadzenie edukacji zdrowotnej.

Przepis łączy więc stałą opiekę nad pacjentem z realizacją zaplanowanego programu leczenia. Wymóg całodobowego charakteru świadczeń, opieki lekarskiej i pielęgniarskiej oznacza, że pobyt pacjenta ma odbywać się w warunkach zapewniających ciągłość opieki. Zabiegi powinny odpowiadać programowi leczenia, a korzystanie z naturalnych surowców leczniczych i urządzeń lecznictwa uzdrowiskowego stanowi odrębny element świadczeń szpitala. Uzupełnieniem działań medycznych jest edukacja zdrowotna. Znaczenie praktyczne przepisu polega na wskazaniu zakresu świadczeń, których pacjent może oczekiwać w związku ze skierowaniem na leczenie uzdrowiskowe albo rehabilitację uzdrowiskową w takim szpitalu.

Przepis porządkuje podstawowe pojęcia używane w ustawie. Ma znaczenie definicyjne, ponieważ wskazuje, co należy rozumieć między innymi przez lecznictwo uzdrowiskowe, uzdrowisko, gminę uzdrowiskową, obszar ochrony uzdrowiskowej oraz związane z nimi urządzenia i dokumenty.

„Lecznictwo uzdrowiskowe” oznacza zorganizowaną działalność polegającą na udzielaniu świadczeń z zakresu leczenia albo rehabilitacji uzdrowiskowej. Jest ona prowadzona w uzdrowisku przez zakłady lecznictwa uzdrowiskowego, a także poza uzdrowiskiem, w szpitalach i sanatoriach znajdujących się w urządzonych podziemnych wyrobiskach górniczych. Wykorzystuje naturalne surowce lecznicze, lecznicze właściwości klimatu i mikroklimatu oraz towarzyszące zabiegi fizjoterapii. Rehabilitacja uzdrowiskowa służy natomiast przywróceniu zdrowia lub możliwej do osiągnięcia samodzielności ruchowej i społecznej.

Przepis rozróżnia uzdrowisko, gdzie prowadzi się lecznictwo uzdrowiskowe i chroni naturalne surowce lecznicze, od obszaru ochrony uzdrowiskowej, który musi spełniać wskazane warunki. Określa też operat uzdrowiskowy jako dokument opisujący możliwości uznania danego obszaru za uzdrowisko albo obszar ochrony uzdrowiskowej. Strefy ochrony uzdrowiskowej służą ochronie czynników leczniczych, środowiska i urządzeń uzdrowiskowych.

Zdefiniowano również naturalne surowce lecznicze, lecznicze właściwości klimatu, zakład lecznictwa uzdrowiskowego, tereny zieleni, tereny biologicznie czynne, zakład przemysłowy i powierzchnię użytkowania. Definicje te wyznaczają zakres pojęć stosowanych przy organizacji lecznictwa, ochronie obszarów uzdrowiskowych oraz ocenie zagospodarowania terenu.

Przepis określa sposób wykonywania praw i obowiązków związanych z uzdrowiskiem albo obszarem ochrony uzdrowiskowej, gdy ich granice obejmują więcej niż jedną gminę. Chodzi o sytuacje, w których granice uzdrowiska lub obszaru ochrony uzdrowiskowej **pokrywają się z granicami administracyjnymi więcej niż jednej gminy**. W takim przypadku zadania i uprawnienia przewidziane w ustawie nie są wykonywane przez jedną gminę, lecz przez wszystkie gminy objęte tymi granicami.

Przepis wskazuje, że gminy wykonują te prawa i obowiązki w trybie oraz na zasadach określonych w art. 64-74 ustawy o samorządzie gminnym. Oznacza to, że sposób współdziałania gmin w sprawach dotyczących wspólnego obszaru został powiązany z regulacjami dotyczącymi współpracy jednostek samorządu gminnego.

Ustęp 2 rozszerza zastosowanie tej reguły na odmienną sytuację, gdy granice uzdrowiska albo obszaru ochrony uzdrowiskowej **wykraczają poza granice administracyjne więcej niż jednej gminy**. W takim przypadku przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio, a więc również te gminy wykonują przewidziane w ustawie prawa i obowiązki zgodnie z trybem i zasadami wskazanymi w art. 64-74 ustawy o samorządzie gminnym.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na wskazaniu wspólnego mechanizmu działania gmin w sprawach dotyczących obszaru położonego na terenie kilku jednostek. Dotyczy to zarówno obszarów zgodnych z granicami administracyjnymi gmin, jak i takich, które poza te granice wykraczają.

Przepis określa miejsce lecznictwa uzdrowiskowego w systemie ochrony zdrowia oraz wskazuje, gdzie ma ono być prowadzone w uzdrowiskach. Zgodnie z ust. 1 lecznictwo uzdrowiskowe jest integralną częścią systemu ochrony zdrowia. Oznacza to, że ustawa traktuje je jako element tego systemu, a nie jako działalność pozostającą poza jego zakresem.

Ust. 2 wskazuje organizacyjne i przestrzenne ramy prowadzenia lecznictwa uzdrowiskowego w uzdrowiskach. Jest ono prowadzone w zakładach lecznictwa uzdrowiskowego. Zakłady te muszą być zlokalizowane w strefie „A” ochrony uzdrowiskowej. Przepis łączy więc prowadzenie lecznictwa z dwoma wymaganiami: świadczenia mają być realizowane w odpowiednich zakładach, a te zakłady powinny znajdować się w określonej strefie.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na wyznaczeniu podstawowych granic organizacyjnych lecznictwa uzdrowiskowego. Z jednej strony potwierdza on jego przynależność do systemu ochrony zdrowia, z drugiej określa, że w uzdrowiskach działalność ta nie jest związana z dowolnym miejscem. Jej prowadzenie zostało przypisane zakładom lecznictwa uzdrowiskowego zlokalizowanym w strefie „A” ochrony uzdrowiskowej. Regulacja wskazuje tym samym zarówno charakter lecznictwa uzdrowiskowego, jak i wymagane miejsce jego wykonywania.

Przepis określa, przy wykorzystaniu jakich obiektów prowadzone jest lecznictwo uzdrowiskowe, a także ustanawia zasady ich udostępniania i wymagania, jakie muszą spełniać. Wymienione urządzenia lecznictwa uzdrowiskowego to między innymi pijalnie uzdrowiskowe, tężnie, parki, ścieżki ruchowe, urządzone odcinki wybrzeża morskiego, lecznicze i rehabilitacyjne baseny uzdrowiskowe oraz urządzone podziemne wyrobiska górnicze. Katalog obejmuje więc zarówno obiekty przeznaczone do korzystania z właściwości wód lub powietrza, jak i miejsca służące aktywności ruchowej, zabiegom oraz rehabilitacji.

**Udostępnianie urządzeń** użytkownikom nie jest całkowicie dowolne. Odbywa się na podstawie regulaminu korzystania z danego urządzenia. Regulamin sporządza podmiot, który posiada to urządzenie, a więc to on określa zasady korzystania z konkretnego obiektu w ramach wymagań wynikających z przepisu.

Przepis przewiduje również wydanie rozporządzenia przez ministra właściwego do spraw zdrowia. Rozporządzenie ma określić wymagania eksploatacyjne, funkcjonalne i techniczne dotyczące urządzeń lecznictwa uzdrowiskowego. Przy ich ustalaniu mają być uwzględniane wymagania przewidziane dla tych obiektów, standardy służące zapewnieniu efektywności zabiegów oraz warunków sanitarnohigienicznych, a także ochrona dóbr kultury. W przypadku wyrobisk górniczych znaczenie mają dodatkowo zagrożenia geologiczne i górnicze. Praktycznie przepis łączy więc dostępność urządzeń z regulaminem ich użytkowania oraz z jednolitymi wymaganiami dotyczącymi ich funkcjonowania i stanu technicznego.

Art. 6 określa, jakie jednostki są uznawane za zakłady lecznictwa uzdrowiskowego. Przepis ma formę zamkniętego wyliczenia i obejmuje sześć kategorii:

1. „szpitale uzdrowiskowe”,
2. „sanatoria uzdrowiskowe”,
3. „szpitale uzdrowiskowe dla dzieci i sanatoria uzdrowiskowe dla dzieci”,
4. „przychodnie uzdrowiskowe”,
5. „zakłady przyrodolecznicze”,
6. „szpitale i sanatoria w urządzonych podziemnych wyrobiskach górniczych”.

W wyliczeniu uwzględniono zarówno szpitale, sanatoria i przychodnie uzdrowiskowe, jak i zakłady przyrodolecznicze. Osobno wskazano placówki przeznaczone dla dzieci, przy czym przepis ujmuje w jednej kategorii zarówno szpitale uzdrowiskowe dla dzieci, jak i sanatoria uzdrowiskowe dla dzieci. Odrębną kategorię stanowią szpitale i sanatoria działające w urządzonych podziemnych wyrobiskach górniczych.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na wskazaniu podstawowych rodzajów zakładów lecznictwa uzdrowiskowego. Dzięki temu określenie „zakład lecznictwa uzdrowiskowego” odnosi się do konkretnie wymienionych form organizacyjnych i miejsc prowadzenia działalności, obejmujących także placówki dziecięce oraz zakłady zlokalizowane w podziemnych wyrobiskach górniczych. W samym przepisie nie opisano natomiast zadań, zasad działania ani wymagań dotyczących poszczególnych kategorii.

Przepis określa podstawowe zadania szpitala uzdrowiskowego wobec pacjenta skierowanego na leczenie uzdrowiskowe albo rehabilitację uzdrowiskową. Jego istotą jest zapewnienie pacjentowi kompleksowej opieki podczas pobytu w warunkach stacjonarnych.

Zakres tych zadań obejmuje przede wszystkim:

- całodobowe świadczenia opieki zdrowotnej w warunkach stacjonarnych,
- całodobową opiekę lekarską i pielęgnacyj­ską,
- zabiegi przewidziane programem leczenia,
- możliwość korzystania z naturalnych surowców leczniczych oraz urządzeń lecznictwa uzdrowiskowego,
- edukację zdrowotną.

Przepis łączy więc kilka elementów pobytu w szpitalu uzdrowiskowym. Pacjent ma otrzymać nie tylko stałą opiekę medyczną i pielęgniarską, lecz także świadczenia oraz zabiegi związane z zaplanowanym leczeniem. Uzupełnieniem tego zakresu jest korzystanie z naturalnych surowców leczniczych i urządzeń lecznictwa uzdrowiskowego, a także przekazywanie wiedzy dotyczącej zdrowia.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na wskazaniu, jakie świadczenia i formy opieki powinien zapewniać szpital uzdrowiskowy osobie przebywającej w nim w związku z leczeniem uzdrowiskowym lub rehabilitacją uzdrowiskową. Lista obejmuje zarówno opiekę dostępną przez całą dobę, realizację programu leczenia, jak i działania o charakterze edukacyjnym.

Przepis określa podstawowe zadania sanatorium uzdrowiskowego wobec pacjenta skierowanego na leczenie uzdrowiskowe albo rehabilitację uzdrowiskową. Obejmuje on zarówno zapewnienie odpowiednich świadczeń zdrowotnych, jak i działania wspierające przebieg leczenia.

Sanatorium ma obowiązek zapewnić pacjentowi:

- całodobowe świadczenia opieki zdrowotnej w warunkach stacjonarnych;
- opiekę lekarską oraz całodobową opiekę pielęgniarską;
- zabiegi przewidziane programem leczenia;
- świadczenia profilaktyczne;
- edukację zdrowotną.

Zakres świadczeń nie ogranicza się więc do samych zabiegów. Przepis obejmuje także stałą opiekę medyczną i pielęgnacyjną, działania profilaktyczne oraz przekazywanie pacjentowi wiedzy związanej ze zdrowiem. Wszystkie te elementy mają być zapewniane w związku z leczeniem uzdrowiskowym albo rehabilitacją uzdrowiskową.

Ustęp 2 doprecyzowuje, że całodobowe świadczenia opieki zdrowotnej, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują również związane z tym leczeniem lub rehabilitacją **świadczenia zdrowotne rzeczowe**, wskazane w art. 5 pkt 37 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Oznacza to, że zakres świadczeń stacjonarnych obejmuje także tę kategorię świadczeń, jeżeli pozostaje ona związana z pobytem pacjenta w sanatorium.

W praktyce przepis wyznacza minimalny zakres zadań sanatorium wobec osoby skierowanej na leczenie lub rehabilitację. Łączy zapewnienie całodobowej opieki i zaplanowanych zabiegów z profilaktyką oraz edukacją zdrowotną, wskazując, że pobyt w sanatorium ma obejmować kompleksowe działania określone w programie leczenia.

Przepis wprowadza zmianę w ustawie o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych. Zmiana polega na uchyleniu art. 64 tej ustawy, czyli usunięciu tego artykułu z jej treści. Uchylenie jest jedyną czynnością wskazaną w przepisie, dlatego art. 55 nie ustanawia nowej regulacji w miejsce uchylanego artykułu ani nie modyfikuje innych przepisów tej ustawy.

Znaczenie praktyczne przepisu sprowadza się do wyłączenia art. 64 z dalszego stosowania w ramach ustawy, której dotyczy. Zakres zmiany został określony precyzyjnie, obejmuje jeden wskazany artykuł i nie odnosi się do pozostałych jednostek redakcyjnych. Przepis nie opisuje treści uchylanego art. 64, nie wskazuje przyczyn jego uchylenia oraz nie określa dodatkowych zasad związanych z tym działaniem. Nie zawiera również regulacji dotyczących innych ustaw, podmiotów ani procedur. Dla odczytania zakresu zmiany kluczowe jest więc ustalenie, że art. 55 ma charakter nowelizujący i ogranicza się do formalnego uchylenia art. 64 w wymienionej ustawie.

Przepisy wprowadzające ustawę o zasadach zarządzania mieniem państwowym

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2016/2260/text/U/D20162260Lj.pdf

Uzdrowiska

Uzdrowiska w przepisach

o dochodach jednostek samorządu terytorialnego4 przepisy

o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych11 przepisów

Przepisy wprowadzające ustawę o zasadach zarządzania mieniem państwowym1 przepis