Art. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym określa wymagania kwalifikacyjne dla osób sporządzających projekty planów zagospodarowania przestrzennego na różnych szczeblach administracyjnych, tj. województwa, gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Przepis ten ma na celu zapewnienie, że osoby odpowiedzialne za tworzenie tych planów posiadają odpowiednie kwalifikacje i kompetencje, co jest kluczowe dla prawidłowego i zrównoważonego rozwoju przestrzennego.

#### 1. Uprawnienia do projektowania w planowaniu przestrzennym

Pierwsza grupa osób uprawnionych do sporządzania planów to osoby, które nabyły uprawnienia do projektowania w planowaniu przestrzennym na podstawie ustawy z dnia 12 lipca 1984 r. o planowaniu przestrzennym. Ta ustawa, mimo że już nieobowiązująca, wprowadziła podstawowe zasady i wymagania dotyczące kwalifikacji zawodowych w tej dziedzinie.

#### 2. Uprawnienia urbanistyczne

Druga grupa to osoby, które nabyły uprawnienia urbanistyczne na podstawie art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Ustawa ta zaktualizowała i rozszerzyła wymagania kwalifikacyjne, dostosowując je do zmieniających się potrzeb i realiów gospodarczych oraz społecznych.

#### 3. Kwalifikacje zawodowe urbanistów

Trzecia grupa obejmuje osoby posiadające kwalifikacje do wykonywania zawodu urbanisty na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uzyskane na podstawie ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów. Ustawa ta wprowadziła samorządy zawodowe, które nadzorują i regulują wykonywanie zawodu urbanisty, co zwiększa profesjonalizm i odpowiedzialność w tej dziedzinie.

#### 4. Dyplom ukończenia studiów wyższych

Czwarta grupa to osoby posiadające dyplom ukończenia studiów wyższych w zakresie architektury, urbanistyki lub gospodarki przestrzennej. Tego rodzaju wykształcenie zapewnia solidne podstawy teoretyczne i praktyczne niezbędne do wykonywania zadań związanych z planowaniem przestrzennym.

#### 5. Studia podyplomowe

Piąta grupa obejmuje osoby, które posiadają dyplom ukończenia studiów wyższych w zakresie innym niż architektura, urbanistyka lub gospodarka przestrzenna, ale ukończyły studia podyplomowe w zakresie planowania przestrzennego, urbanistyki lub gospodarki przestrzennej. Taka ścieżka edukacyjna pozwala na zdobycie specjalistycznej wiedzy i umiejętności niezbędnych do pracy w tej dziedzinie.

#### 6. Kwalifikacje zawodowe z państw członkowskich UE, EFTA i Konfederacji Szwajcarskiej

Ostatnia grupa to obywatele państw członkowskich Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA), którzy nabyli kwalifikacje zawodowe odpowiadające wymaganiom określonym w pkt 4 lub 5. Przepis ten jest zgodny z zasadami swobodnego przepływu osób i uznawania kwalifikacji zawodowych w ramach Europejskiego Obszaru Gospodarczego.

### Podsumowanie

Art. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym precyzyjnie określa, jakie kwalifikacje muszą posiadać osoby odpowiedzialne za sporządzanie planów zagospodarowania przestrzennego. Przepis ten ma na celu zapewnienie wysokiej jakości tych planów, co jest kluczowe dla zrównoważonego rozwoju przestrzennego i harmonijnego funkcjonowania społeczności lokalnych. Wprowadzenie różnych ścieżek uzyskiwania kwalifikacji zawodowych umożliwia dostęp do zawodu urbanisty osobom o różnym wykształceniu i doświadczeniu, co sprzyja różnorodności i innowacyjności w tej dziedzinie.

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

§ 38 w sprawie wyceny nieruchomości odnosi się do ustalania wartości nieruchomości w kontekście ustalania odszkodowań oraz cen wykupów, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis ten precyzuje, jakie daty należy przyjąć przy określaniu wartości nieruchomości oraz jakie zasady obowiązują w tym zakresie.

1. **Stan nieruchomości**:
   - Zgodnie z § 38, przy określaniu wartości nieruchomości dla celów ustalenia odszkodowań lub opłat, a także cen wykupów, należy przyjąć stan nieruchomości z dnia wejścia w życie planu miejscowego lub jego zmiany. Oznacza to, że stan faktyczny nieruchomości w momencie, gdy plan miejscowy zaczyna obowiązywać, jest kluczowy dla dalszych wycen.

2. **Poziom cen**:
   - Wartość nieruchomości określa się według poziomu cen z dnia, w którym następuje ustalenie odszkodowania, chyba że w oparciu o art. 363 § 2 Kodeksu cywilnego wymagane jest przyjęcie innej daty. Art. 363 § 2 Kodeksu cywilnego mówi o zasadach ustalania odszkodowania, które mogą wymagać uwzględnienia innej daty, jeśli jest to uzasadnione szczególnymi okolicznościami.
   - W przypadku ustalania cen wykupów, wartość nieruchomości określa się według poziomu cen z dnia wykupu.

3. **Przedmiot wyceny**:
   - Przedmiotem wyceny może być cała nieruchomość albo jej część, pod warunkiem że jest to część o wyraźnie wyodrębnionych obszarach o jednorodnym przeznaczeniu. Oznacza to, że jeśli nieruchomość jest podzielona na różne obszary o różnym przeznaczeniu, wycena może dotyczyć tylko tych części, które mają jednolite przeznaczenie.

4. **Praktyczne znaczenie**:
   - Przepis ten ma istotne znaczenie praktyczne, ponieważ precyzuje, jakie daty i jakie stany nieruchomości należy brać pod uwagę przy wycenie. Jest to kluczowe dla prawidłowego ustalenia wartości nieruchomości, co ma bezpośredni wpływ na wysokość odszkodowań i cen wykupów.
   - Dla właścicieli nieruchomości oraz organów administracji publicznej przepis ten stanowi jasną wytyczną, co do procedury wyceny, co może zapobiec sporom i niejasnościom w tym zakresie.

Podsumowując, § 38 w sprawie wyceny nieruchomości wprowadza klarowne zasady dotyczące ustalania wartości nieruchomości w kontekście odszkodowań i wykupów, co jest kluczowe dla zapewnienia transparentności i sprawiedliwości w procesie planowania i zagospodarowania przestrzennego.

Ustawa planowanie

Ustawa planowanie w przepisach

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym1 przepis

w sprawie wyceny nieruchomości1 przepis