Ustawa o partnerstwie publiczno-prywatnym

Hasło „ustawa o partnerstwie publiczno-prywatnym” oznacza konkretny akt prawny regulujący zagadnienia związane z partnerstwem publiczno-prywatnym. W ustawie „o podatku dochodowym od osób fizycznych” nie jest to określenie użyte w znaczeniu potocznym ani jako ogólna nazwa współpracy podmiotów publicznych i prywatnych. Stanowi ono odesłanie do wskazanej ustawy, która jest właściwym źródłem regulacji dotyczących tej formy realizacji przedsięwzięć.

Najważniejsze elementy tego pojęcia:

• odnosi się do jednego, konkretnie oznaczonego aktu prawnego;
• obejmuje ustawę regulującą partnerstwo publiczno-prywatne jako dziedzinę prawa;
• służy identyfikacji przepisów, do których odwołuje się ustawa podatkowa.

Definicja ma charakter techniczny i odsyłający. Nie przedstawia zasad funkcjonowania partnerstwa publiczno-prywatnego, nie określa jego uczestników ani nie opisuje wymaganych procedur. Jej zadaniem jest wskazanie, że użycie tego sformułowania w przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych należy rozumieć jako odniesienie do całej wskazanej ustawy, a nie do pojedynczego przepisu, umowy lub projektu.

Znaczenie praktyczne polega na ujednoliceniu terminologii. Dzięki definicji nie ma potrzeby każdorazowego pełnego oznaczania aktu prawnego w dalszej części ustawy podatkowej. Podmiot stosujący przepisy może ustalić, że odwołanie do „ustawy o partnerstwie publiczno-prywatnym” prowadzi do określonego reżimu prawnego regulującego tę formę współdziałania. Ma to znaczenie przy odczytywaniu przepisów podatkowych, zwłaszcza gdy skutki podatkowe zależą od tego, czy dane przedsięwzięcie lub czynność mieści się w zakresie regulacji dotyczących partnerstwa publiczno-prywatnego. Definicja pomaga więc zachować spójność między ustawą podatkową a przepisami regulującymi samą instytucję partnerstwa publiczno-prywatnego.