Ustawa o nadzorze uzupełniającym

Hasło „ustawa o nadzorze uzupełniającym” oznacza ustawę regulującą zasady sprawowania dodatkowego, uzupełniającego nadzoru nad określonymi instytucjami finansowymi, jeżeli działają one w ramach konglomeratu finansowego. W definicji ustawowej, zamieszczonej w ustawie „Nadzór nad rynkiem kapitałowym”, chodzi o odrębny akt prawny poświęcony tej właśnie problematyce.

Zakres tego aktu wyznaczają zarówno rodzaj nadzorowanych podmiotów, jak i ich powiązanie organizacyjne lub kapitałowe. Są to:

• instytucje kredytowe,
• zakłady ubezpieczeń,
• zakłady reasekuracji,
• firmy inwestycyjne,
• podmioty wchodzące w skład konglomeratu finansowego.

Określenie „uzupełniający” wskazuje, że regulacja dotyczy nadzoru prowadzonego w związku z funkcjonowaniem grupy obejmującej różne rodzaje działalności finansowej. Nie odnosi się więc wyłącznie do pojedynczego banku, ubezpieczyciela, reasekuratora albo firmy inwestycyjnej, lecz do ich sytuacji w ramach szerszej struktury, w której mogą występować podmioty z różnych sektorów rynku finansowego. Taki nadzór stanowi uzupełnienie nadzoru właściwego dla poszczególnych rodzajów instytucji.

W ustawie „Nadzór nad rynkiem kapitałowym” hasło to pełni funkcję skrótowego oznaczenia wskazanego aktu prawnego. Dzięki temu przepisy mogą odwoływać się do całej regulacji bez każdorazowego przytaczania jej pełnego tytułu. Ma to znaczenie praktyczne przy ustalaniu, jakie przepisy należy uwzględnić, gdy firma inwestycyjna lub inny podmiot objęty definicją jest częścią konglomeratu finansowego. Pojęcie wskazuje zatem jednocześnie na konkretną ustawę oraz na obszar regulacji dotyczący uzupełniającego nadzoru nad działalnością różnych instytucji finansowych funkcjonujących w ramach takiego konglomeratu.