Ustawa

„Ustawa” w omawianym znaczeniu jest określeniem przyjętym w ustawie o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji. Oznacza konkretny akt prawny regulujący działalność banków, wskazany tam jako Prawo bankowe. Nie chodzi więc o dowolną ustawę ani o ogólne określenie wszystkich przepisów rangi ustawowej, lecz o jeden, precyzyjnie zidentyfikowany akt.

Definicja ma charakter skrótowy i porządkujący. Zamiast za każdym razem przywoływać pełny tytuł Prawa bankowego, przepisy ustawy o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym posługują się słowem „ustawa”. Elementami tego znaczenia są: wskazanie konkretnego aktu, jego pełna nazwa oraz odesłanie do tekstu tego aktu wraz z późniejszymi zmianami. Dzięki temu odbiorca przepisów może ustalić, do jakiego źródła prawa odnosi się dane postanowienie.

Takie rozwiązanie służy przede wszystkim jasności i sprawnemu stosowaniu regulacji dotyczących gwarantowania depozytów, działania Bankowego Funduszu Gwarancyjnego oraz przymusowej restrukturyzacji. W praktyce pozwala odróżnić przepisy Prawa bankowego od przepisów samej ustawy o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym i od innych regulacji, do których mogą prowadzić odesłania. Ma to znaczenie przy ustalaniu praw i obowiązków banków, podmiotów objętych systemem gwarantowania oraz organów uczestniczących w tych procedurach.

Słowo „ustawa” występuje również w wielu innych aktach prawnych, między innymi w Kodeksie cywilnym, przepisach o gospodarce nieruchomościami, postępowaniu karnym, obronności państwa, wykroczeniach i adwokaturze. W zależności od kontekstu może wtedy wskazywać określony akt, do którego przepis odsyła, albo odnosić się do ustawy jako źródła obowiązujących norm. Zawsze istotne jest zatem odczytanie tego pojęcia w ramach konkretnego aktu i przepisu, w którym zostało użyte.