Przepis porządkuje podstawowe pojęcia używane w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych. Ma charakter definicyjny, dlatego jego znaczenie polega na ujednoliceniu sposobu rozumienia terminów pojawiających się w dalszych regulacjach. Część definicji odsyła do innych ustaw, między innymi w zakresie „inwestycji”, „przedsiębiorstwa”, „papierów wartościowych”, „pochodnych instrumentów finansowych”, „waluty wirtualnej” oraz „rzeczywistego właściciela”.

Szczególnie rozbudowana jest definicja „działalności gospodarczej albo pozarolniczej działalności gospodarczej”. Obejmuje ona działalność zarobkową prowadzoną we własnym imieniu, w sposób zorganizowany i ciągły, niezależnie od rezultatu, pod warunkiem że przychody nie są zaliczane do innych wskazanych źródeł. Przepis wymienia też działalność wytwórczą, budowlaną, handlową i usługową, a także działalność dotyczącą kopalin oraz wykorzystywania rzeczy i wartości niematerialnych i prawnych.

Ważne są również definicje „zorganizowanej części przedsiębiorstwa” i „składników majątkowych”. Pierwsza wymaga wyodrębnienia organizacyjnego i finansowego zespołu składników, w tym zobowiązań, oraz jego przeznaczenia do określonych zadań gospodarczych, przy założeniu, że mógłby on samodzielnie realizować te zadania. Druga obejmuje aktywa pomniejszone o określone długi.

Przepis określa ponadto znaczenie takich pojęć jak „samochód osobowy”, „mały podatnik”, „certyfikat rezydencji”, „zagraniczny zakład”, „spółka”, „udział (akcja)”, „kapitał zakładowy” i „waluta wirtualna”. Wskazuje także, że oznaczenie „ex” zawęża zakres wyrobów lub usług względem podanego grupowania PKWiU. Punkty 9, 10 i 19 są uchylone. Dlatego przy stosowaniu ustawy prawidłowe rozpoznanie użytego terminu ma bezpośrednie znaczenie dla ustalenia zakresu danej regulacji.

Ustawa o CEIDG

Ustawa o CEIDG w przepisach

o podatku dochodowym od osób fizycznych1 przepis