Usługi transgraniczne

„Usługi transgraniczne” to pojęcie używane w ustawie „o rzecznikach patentowych” dla określenia szczególnego sposobu wykonywania czynności związanych z pomocą w sprawach własności przemysłowej. Chodzi o sytuację, w której określone osoby, wskazane w pkt 3 ustawy, wykonują takie czynności w sposób tymczasowy i okazjonalny, a jednocześnie są uprawnione do ich wykonywania w państwie członkowskim.

Definicja opiera się więc na kilku elementach, które muszą wystąpić łącznie:

• usługę wykonuje osoba należąca do grupy wskazanej w pkt 3;
• przedmiotem jej działania są czynności z zakresu pomocy w sprawach własności przemysłowej;
• wykonywanie tych czynności ma charakter czasowy, a nie stały;
• działania są podejmowane okazjonalnie, czyli nie stanowią regularnej, trwałej aktywności w danym miejscu;
• osoba wykonująca usługę ma uprawnienia do wykonywania takich czynności w państwie członkowskim.

Istotne jest zatem połączenie transgranicznego charakteru usługi z ograniczonym zakresem jej wykonywania. Nie każda aktywność dotycząca własności przemysłowej będzie usługą transgraniczną w rozumieniu tej definicji. Decydujące znaczenie ma zarówno rodzaj podejmowanych czynności, jak i status osoby, która je wykonuje, oraz tymczasowy i okazjonalny charakter jej działania.

W ustawie pojęcie to służy wyodrębnieniu sytuacji, w której osoba uprawniona w jednym państwie członkowskim podejmuje czynności z zakresu pomocy w sprawach własności przemysłowej o charakterze przejściowym i incydentalnym. Ma to znaczenie praktyczne przy rozróżnianiu takich usług od stałego lub regularnego wykonywania działalności w określonym państwie. Pozwala także opisać zakres aktywności osób, których uprawnienia wynikają z prawa państwa członkowskiego, ale które świadczą pomoc w sprawach własności przemysłowej poza państwem, w którym są uprawnione do jej wykonywania. Definicja nie odnosi się do każdej usługi wykonywanej za granicą, lecz do ściśle określonego modelu działania, spełniającego wskazane przesłanki.