Przepis określa podstawową strukturę organizacyjną Krajowej Administracji Skarbowej. Wskazuje zamknięty katalog jej jednostek organizacyjnych, do których należą:

- komórki organizacyjne urzędu obsługującego ministra,
- Krajowa Informacja Skarbowa,
- izby administracji skarbowej,
- urzędy skarbowe,
- urzędy celno-skarbowe wraz z podległymi oddziałami celnymi,
- Szkoła.

W katalogu zamieszczono także pozycję oznaczoną jako „uchylony”, która nie ustanawia obecnie odrębnej jednostki organizacyjnej. Przepis porządkuje więc nazwy i rodzaje podmiotów tworzących strukturę KAS, bez określania ich szczegółowych zadań lub wzajemnych kompetencji.

Ustęp 2 przewiduje dodatkową możliwość organizacyjną. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze zarządzenia, tworzyć **delegatury jednostek organizacyjnych KAS**. Przy ich tworzeniu określa jednocześnie terytorialny zasięg działania oraz siedzibę delegatury. Oznacza to, że delegatury nie są wymienione jako odrębny, podstawowy rodzaj jednostki w katalogu z ustępu 1, lecz mogą powstawać jako struktury jednostek organizacyjnych KAS.

Decyzja o utworzeniu delegatury powinna uwzględniać sprawne i efektywne wykonywanie zadań KAS. Praktyczne znaczenie przepisu polega zatem na połączeniu ustawowego wskazania najważniejszych jednostek KAS z możliwością elastycznego kształtowania ich organizacji terytorialnej.

o Krajowej Administracji Skarbowej

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2016/1947/text/U/D20161947Lj.pdf

Art. 114 wprowadza liczne zmiany w przepisach o podatku akcyzowym, koncentrując się na definicjach, zasadach powstawania obowiązku podatkowego, ustalaniu podatnika oraz właściwości organów podatkowych.

Doprecyzowano pojęcie „składu podatkowego”, wskazując, że jest to miejsce produkcji, magazynowania, przeładunku lub przemieszczania wyrobów akcyzowych z zastosowaniem procedury zawieszenia poboru akcyzy. Zmieniono także definicję „alternatywnego dowodu zakończenia procedury zawieszenia poboru akcyzy”. Dokument ten ma potwierdzać odbiór wyrobów przez odbiorcę albo ich wyprowadzenie poza terytorium Unii Europejskiej oraz zawierać określone dane dotyczące wyrobów, podmiotów i dat.

Zmiany obejmują również przypadki, w których nabycie lub posiadanie wyrobów poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy może wiązać się z powstaniem obowiązku podatkowego, jeżeli nie wykazano zapłaty podatku. Podobne rozwiązania dotyczą sprzedaży wyrobów węglowych i gazowych, gdy nie można ustalić podmiotu, który dokonał sprzedaży finalnemu nabywcy.

Przepis określa ponadto, że gdy nie można ustalić dnia powstania obowiązku podatkowego, przyjmuje się dzień stwierdzenia czynności albo stanu faktycznego przez organ podatkowy. Wskazuje też podmioty będące podatnikami w określonych sytuacjach, w tym właściciela wyrobów wyprowadzanych ze składu podatkowego.

Istotna część regulacji porządkuje właściwość organów. Rozdziela zadania naczelników urzędów skarbowych, naczelników urzędów celno-skarbowych i dyrektorów izb administracji skarbowej, w tym w sprawach importu, eksportu, kontroli, zwrotu akcyzy oraz WIA. Uregulowano także wybór organu, gdy czynności dotyczą obszaru właściwości kilku organów, zasady odnotowania zwolnienia zabezpieczenia generalnego oraz właściwość w sprawach znaków akcyzy.

Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2016/1948/text/U/D20161948Lj.pdf

Przepis zmienia zasady stosowania podatku od wydobycia niektórych kopalin w kilku istotnych obszarach: ustalenia momentu powstania obowiązku podatkowego, właściwości organów, prowadzenia rejestru podatników oraz rozliczania i zapłaty podatku.

Jeżeli nie da się określić dnia powstania obowiązku podatkowego w związku z wyprodukowaniem koncentratu, wydobyciem urobku rudy miedzi, gazu ziemnego albo ropy naftowej, za ten dzień uznaje się dzień, w którym organ podatkowy stwierdził dokonanie czynności podlegającej opodatkowaniu. Rozwiązanie to wskazuje moment rozliczenia także wtedy, gdy nie można ustalić go na podstawie samego przebiegu działalności podatnika.

Co do zasady właściwi są naczelnik urzędu skarbowego i dyrektor izby administracji skarbowej ustaleni według adresu siedziby podatnika albo jego miejsca zamieszkania. Gdy nie można ustalić właściwości miejscowej w ten sposób, przepis wskazuje odrębne organy dla podatku dotyczącego wydobycia miedzi i srebra oraz dla podatku dotyczącego wydobycia gazu ziemnego lub ropy naftowej. Minister właściwy do spraw finansów publicznych ma także określić w rozporządzeniu właściwe urzędy, zakres ich działania oraz rachunki, na które podatek ma być wpłacany.

**Właściwy naczelnik urzędu skarbowego prowadzi rejestr podatników.** Podatnik bez wezwania składa deklarację, oblicza podatek i wpłaca go za miesięczne okresy rozliczeniowe. Termin wykonania tych obowiązków przypada do 25. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy. Przepis porządkuje więc zarówno właściwość organów, jak i podstawowe czynności rozliczeniowe podatnika.

Przepis określa reorganizację jednostek i stanowisk związanych z administracją skarbową. W pierwszej kolejności znosi Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej, Szefa Służby Celnej, dyrektorów izb skarbowych, izb celnych i urzędów kontroli skarbowej oraz naczelników urzędów celnych.

Izba skarbowa nie jest jednak likwidowana. Kontynuuje działalność jako izba administracji skarbowej. Zmiana ta obejmuje również jej sytuację majątkową, ponieważ dotychczasowe należności i zobowiązania izby skarbowej stają się należnościami i zobowiązaniami izby administracji skarbowej.

Kolejnym elementem jest połączenie izby administracji skarbowej z izbą celną i urzędem kontroli skarbowej mającymi siedzibę w tym samym województwie. Izba administracji skarbowej wstępuje we wszelkie prawa i obowiązki tych łączonych jednostek, niezależnie od charakteru stosunku prawnego, z którego wynikają. Przejmuje także ich należności i zobowiązania.

Przepis znosi ponadto urzędy celne wraz z podległymi oddziałami celnymi. Izba administracji skarbowej przejmuje wszelkie prawa i obowiązki urzędów celnych mających siedzibę w tym samym województwie oraz ich należności i zobowiązania. W praktyce oznacza to skupienie praw, obowiązków i odpowiedzialności finansowej wskazanych jednostek w izbie administracji skarbowej właściwej dla danego województwa. Ustęp 7 został uchylony i nie zawiera regulacji dotyczącej tego procesu.

Przepis dostosowuje przepisy o ruchu drogowym do funkcjonowania Krajowej Administracji Skarbowej i Służby Celno-Skarbowej. W wielu regulacjach zastępuje dotychczasowe odwołania do organów celnych lub rozszerza katalog służb o Krajową Administrację Skarbową wykorzystywaną przez Służbę Celno-Skarbową.

Najważniejsze zmiany obejmują:

- uzupełnienie definicji pojazdu używanego do celów specjalnych oraz wskazanie umundurowanego funkcjonariusza Służby Celno-Skarbowej jako osoby uprawnionej w określonych sytuacjach;
- przyznanie tej służbie uprawnień związanych z przewożeniem osób zatrzymanych, kontrolą ruchu drogowego oraz nakładaniem i pobieraniem kar pieniężnych;
- objęcie pojazdów Krajowej Administracji Skarbowej, wykorzystywanych przez Służbę Celno-Skarbową, regulacjami dotyczącymi pojazdów specjalnych, w tym wyjątkami od obowiązku uzyskania świadectwa homologacji i dopuszczenia jednostkowego;
- określenie udziału naczelników urzędów celno-skarbowych w wydawaniu zezwoleń na przejazd pojazdów oraz w poborze związanych z nimi opłat;
- przyznanie urzędom celno-skarbowym prowizji w wysokości 12% pobranych opłat i kar, z obowiązkiem przekazywania pozostałych kwot właściwym podmiotom;
- uregulowanie rejestracji pojazdów Krajowej Administracji Skarbowej przez właściwe organy tych jednostek oraz uwzględnienie organów Krajowej Administracji Skarbowej w przepisach o udostępnianiu danych;
- wskazanie naczelnika urzędu celno-skarbowego jako organu właściwego w sprawach pojazdów usuniętych, niektórych należności oraz sytuacji pojazdów sprowadzonych spoza Unii Europejskiej.

Zmiany porządkują także zasady techniczne, rejestracyjne i finansowe dotyczące pojazdów oraz działań wykonywanych przez Służbę Celno-Skarbową. W praktyce wzmacniają jej formalne umocowanie w systemie kontroli ruchu drogowego i postępowań dotyczących pojazdów.

Przepis dostosowuje ustawę o systemie ubezpieczeń społecznych do funkcjonowania Krajowej Administracji Skarbowej i Służby Celno-Skarbowej. Określa ministra właściwego do spraw finansów publicznych oraz dyrektora izby administracji skarbowej jako podmioty właściwe w stosunku do funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej, a także aktualizuje przepisy wskazujące tę służbę i jej funkcjonariuszy.

Istotna część zmian dotyczy **udostępniania danych** zgromadzonych na kontach ubezpieczonych i płatników składek. Dane mogą być przekazywane między innymi sądom, prokuratorom, organom podatkowym, organom egzekucyjnym oraz organom Krajowej Administracji Skarbowej, z uwzględnieniem przepisów o ochronie danych osobowych. Niektórym podmiotom dane udostępnia się bezpłatnie. Zakład może również przekazywać ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych i organom Krajowej Administracji Skarbowej informacje identyfikacyjne płatników, w tym numery NIP i REGON, a w określonych przypadkach numery PESEL albo dane dokumentu tożsamości. Zakres tego udostępniania powiązano z poborem należności podatkowych, weryfikacją danych oraz zadaniami analityczno-sprawozdawczymi.

Przepis zmienia także zasady zaskarżania niektórych decyzji Zakładu. W sprawach wskazanych w art. 83 ust. 4 odwołanie nie przysługuje, ale strona może złożyć do Prezesa Zakładu wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Dyrektor izby administracji skarbowej staje się organem odwoławczym dla określonych postanowień wydawanych przez Zakład jako organ egzekucyjny. Izby administracji skarbowej, urzędy skarbowe i urzędy celno-skarbowe mają ponadto przekazywać Zakładowi informacje o stwierdzonych naruszeniach przepisów o ubezpieczeniach społecznych.

Przepis wprowadza w Prawie celnym zmiany dostosowujące organizację, komunikację elektroniczną, rozliczenia oraz ochronę informacji do modelu Krajowej Administracji Skarbowej. Wymiana informacji z organami celnymi, w tym deklaracji i zgłoszeń, ma odbywać się za pośrednictwem Platformy Usług Elektronicznych Skarbowo-Celnych, czyli „PUESC”. Określono również sposoby podpisywania dokumentów elektronicznych przesyłanych organom celnym oraz dokumentów wydawanych przez te organy.

Istotna część regulacji dotyczy właściwości organów celnych. Naczelnik urzędu celno-skarbowego został wskazany jako organ pierwszej instancji, dyrektor izby administracji skarbowej pełni zasadniczo funkcję organu odwoławczego, a w określonych sprawach także organu pierwszej instancji. Wskazano również kompetencje Szefa Krajowej Administracji Skarbowej i ministra właściwego do spraw finansów publicznych. Minister może ponadto wyznaczać dyrektorów izb administracji skarbowej do prowadzenia określonych spraw oraz określać urzędy, których rachunki służą do wpłat i wypłat należności przywozowych lub wywozowych.

Zmiany obejmują także zasady ustalania terminu zapłaty, elektroniczne składanie zleceń płatniczych, rozliczanie płatności oraz pobieranie opłat za płatności innym instrumentem. Uregulowano obowiązki operatora dotyczące przekazywania należności przywozowych i dokumentowania tych czynności, a także stosowanie przepisów o egzekucji administracyjnej.

Przepis ustanawia „tajemnicę celną”, obejmującą między innymi dane ze zgłoszeń celnych, akta postępowań i dokumentację rachunkową organów. Określa krąg osób zobowiązanych do jej zachowania, obowiązek złożenia przyrzeczenia, wyjątki oraz odpowiedzialność za naruszenie. Wprowadza również zmiany dotyczące depozytu, opłat za czynności celne, zabezpieczenia nieuiszczonych należności i uiszczania kar pieniężnych.

Urzędy i izby skarbowe

Urzędy i izby skarbowe w przepisach

o Krajowej Administracji Skarbowej1 przepis

Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej6 przepisów