Urządzenie wspomagające ruch

„Urządzenie wspomagające ruch” to pojęcie używane w ustawie „Prawo o ruchu drogowym” do opisania określonej kategorii urządzeń lub sprzętu. Chodzi o przedmiot przeznaczony do przemieszczania się człowieka w pozycji stojącej, którego działanie lub napęd zależy od siły mięśni osoby korzystającej z niego.

Aby dany przedmiot mieścił się w tym pojęciu, powinien spełniać łącznie kilka przesłanek:

• musi być urządzeniem albo sprzętem,
• jego przeznaczeniem ma być poruszanie się człowieka,
• osoba korzystająca z niego ma przemieszczać się w pozycji stojącej,
• ruch ma być uzyskiwany dzięki pracy mięśni, a nie innemu źródłu napędu.

Istotne jest więc nie tylko to, jak przedmiot wygląda, lecz także do czego został przeznaczony i w jaki sposób umożliwia ruch. Definicja akcentuje funkcję użytkową oraz sposób napędzania. Sam fakt, że ktoś może stać na danym urządzeniu, nie wystarcza, jeżeli nie służy ono do przemieszczania się albo nie jest napędzane siłą mięśni.

W ustawie pojęcie to pełni funkcję porządkującą. Pozwala określić, jakie urządzenia i sprzęty należy rozpatrywać jako odrębną kategorię na potrzeby przepisów dotyczących ruchu drogowego. Ma to znaczenie praktyczne przy ocenie, czy konkretny przedmiot odpowiada cechom wskazanym w definicji. Wymaga to uwzględnienia wszystkich jej elementów jednocześnie, czyli charakteru urządzenia, jego przeznaczenia, pozycji osoby korzystającej oraz sposobu napędzania. Definicja nie opiera się na nazwie handlowej ani potocznym określeniu przedmiotu, lecz na jego rzeczywistych cechach.