Urządzenie transportu osobistego

Urządzenie transportu osobistego to określona w ustawie „Prawo o ruchu drogowym” kategoria pojazdu przeznaczonego do przemieszczania się jednej osoby. O zakwalifikowaniu danego sprzętu do tej kategorii decyduje jego konstrukcja oraz sposób napędu, a nie sama nazwa handlowa urządzenia.

Aby pojazd mieścił się w tym pojęciu, musi spełniać łącznie kilka warunków:

• być napędzany energią elektryczną,
• nie mieć siedzenia ani pedałów,
• być zaprojektowany do jazdy wyłącznie przez osobę, która znajduje się na tym pojeździe,
• nie być hulajnogą elektryczną, ponieważ ustawa wyraźnie wyłącza ją z tej kategorii.

Istotne jest więc, że chodzi o pojazd bez miejsca siedzącego i bez pedałów, przeznaczony do poruszania się przez kierującego stojącego lub w inny sposób znajdującego się bezpośrednio na urządzeniu. Nie wystarczy samo zasilanie elektryczne. Równie ważne są cechy konstrukcyjne oraz sposób korzystania z pojazdu. Z zakresu tego pojęcia wyłączono także hulajnogę elektryczną, nawet jeśli pod względem napędu i sposobu przemieszczania może przypominać inne urządzenia elektryczne.

Definicja służy rozróżnieniu poszczególnych rodzajów pojazdów na potrzeby przepisów o ruchu drogowym. Ma znaczenie praktyczne, ponieważ pozwala ustalić, czy konkretny sprzęt należy traktować jako urządzenie transportu osobistego, czy jako inny rodzaj pojazdu. Przy ocenie znaczenie mają przede wszystkim jego rzeczywiste właściwości: napęd, obecność siedzenia i pedałów, przeznaczenie konstrukcyjne oraz to, że porusza się na nim wyłącznie kierujący. Dzięki temu sama forma urządzenia lub jego potoczna nazwa nie przesądza o jego ustawowej kwalifikacji.