Urządzenia turystyczne

Urządzenia turystyczne to, w rozumieniu ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, wyodrębniona grupa obiektów i elementów zagospodarowania służących korzystaniu z walorów turystycznych, krajobrazowych lub przyrodniczych danego terenu. Pojęcie obejmuje zarówno miejsca przeznaczone do postoju i czasowego pobytu, jak i obiekty oraz trasy ułatwiające poruszanie się, obserwację otoczenia albo poznawanie jego wartości.

Do tej kategorii zaliczają się przede wszystkim parkingi oraz pola biwakowe, czyli miejsca organizowane z myślą o zatrzymaniu pojazdów lub pobycie turystów. Ustawa wskazuje także wieże widokowe i miejsca widokowe, których funkcją jest umożliwienie oglądania krajobrazu. Kolejnym elementem są kładki, ułatwiające przejście przez określony odcinek terenu, a także szlaki turystyczne, w tym ścieżki dydaktyczne, które wyznaczają trasę przejścia i mogą służyć przekazywaniu informacji o odwiedzanym obszarze.

Zestawienie tych przykładów pokazuje, że urządzenia turystyczne nie oznaczają wyłącznie budynków ani samych instalacji technicznych. Obejmuje również odpowiednio urządzone przestrzenie, wyznaczone trasy i punkty przeznaczone do oglądania krajobrazu. Wspólną cechą tych elementów jest ich związek z obsługą ruchu turystycznego oraz udostępnianiem terenu osobom odwiedzającym.

W ustawie o ochronie gruntów rolnych i leśnych definicja ma znaczenie porządkujące. Pozwala ustalić, jakie obiekty i miejsca mieszczą się w ustawowym określeniu, gdy przepisy odnoszą się do zagospodarowania terenu na potrzeby turystyki. W praktyce ułatwia odróżnienie urządzeń turystycznych od innych form wykorzystania gruntu, ponieważ decydujące znaczenie ma ich funkcja wskazana w definicji, a nie sama nazwa nadana konkretnemu obiektowi. Aby zakwalifikować dany element do tej kategorii, należy ocenić, czy odpowiada któremuś z wymienionych rodzajów i czy służy celom związanym z turystycznym udostępnieniem terenu.