Art. 101l Prawa ochrony środowiska reguluje procedurę remediacji historycznego zanieczyszczenia powierzchni ziemi, określając obowiązki władającego powierzchnią ziemi lub innego sprawcy zanieczyszczenia oraz rolę regionalnego dyrektora ochrony środowiska w tym procesie.

#### 1. Obowiązek przedłożenia wniosku o wydanie decyzji ustalającej plan remediacji

Władający powierzchnią ziemi lub inny sprawca zanieczyszczenia jest zobowiązany do przedłożenia regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska wniosku o wydanie decyzji ustalającej plan remediacji. Wniosek ten musi zawierać projekt planu remediacji, który powinien być dostarczony zarówno w formie pisemnej, jak i elektronicznej.

#### 2. Zawartość projektu planu remediacji

Projekt planu remediacji musi zawierać szczegółowe informacje dotyczące:
- Terenu wymagającego remediacji, w tym adres i numery działek ewidencyjnych oraz jego powierzchnię.
- Aktualnego i planowanego sposobu użytkowania zanieczyszczonego terenu.
- Właściwości gleby oraz rodzaju pokrycia terenu, w tym roślinności i zabudowy.
- Nazw substancji powodujących ryzyko oraz wyników badań zanieczyszczenia gleby i ziemi.
- Zawartości substancji powodujących ryzyko w glebie i ziemi po zakończeniu remediacji.
- Oceny występowania znaczącego zagrożenia dla zdrowia ludzi lub stanu środowiska.
- Budowy geologicznej i warunków hydrogeologicznych, jeśli jest to konieczne.
- Planowanego sposobu przeprowadzenia remediacji.
- Planowanego terminu rozpoczęcia i zakończenia remediacji.
- Sposobu potwierdzenia przeprowadzenia remediacji oraz terminu przedłożenia dokumentacji z jej przeprowadzenia.

#### 3. Decyzja regionalnego dyrektora ochrony środowiska

Regionalny dyrektor ochrony środowiska wydaje decyzję ustalającą plan remediacji po zasięgnięciu opinii odpowiednich organów, takich jak inspektorzy sanitarni, dyrektorzy urzędów górniczych, dyrektorzy regionalnych dyrekcji Lasów Państwowych, dyrektorzy parków narodowych, dyrektorzy regionalnych zarządów gospodarki wodnej oraz starostowie. Decyzja ta określa:
- Teren wymagający remediacji.
- Nazwy substancji powodujących ryzyko oraz ich zawartość w glebie i ziemi po remediacji.
- Sposób przeprowadzenia remediacji.
- Termin rozpoczęcia i zakończenia remediacji.
- Sposób potwierdzenia przeprowadzenia remediacji oraz termin przedłożenia dokumentacji z jej przeprowadzenia.

#### 4. Umożliwienie przeprowadzenia badań i remediacji

Jeżeli zanieczyszczenie wystąpiło na terenie, do którego inny sprawca nie posiada tytułu prawnego, władający powierzchnią ziemi jest zobowiązany umożliwić wykonanie badań zanieczyszczenia gleby i ziemi oraz przeprowadzenie remediacji zgodnie z planem remediacji ustalonym w drodze decyzji.

### Podsumowanie

Art. 101l Prawa ochrony środowiska wprowadza szczegółowe procedury dotyczące remediacji historycznego zanieczyszczenia powierzchni ziemi. Przepis ten nakłada na władającego powierzchnią ziemi lub innego sprawcę zanieczyszczenia obowiązek przedłożenia wniosku o wydanie decyzji ustalającej plan remediacji oraz określa zawartość tego planu. Regionalny dyrektor ochrony środowiska, po zasięgnięciu opinii odpowiednich organów, wydaje decyzję określającą szczegóły remediacji. Przepis ten ma na celu zapewnienie skutecznej i zgodnej z prawem remediacji zanieczyszczonych terenów, co jest kluczowe dla ochrony zdrowia ludzi i stanu środowiska.

Prawo ochrony środowiska

Art. 374 ustawy Prawo ochrony środowiska reguluje procedurę uzgadniania decyzji administracyjnych dotyczących ruchu zakładu górniczego oraz morskiego pasa ochronnego z odpowiednimi organami. Przepis ten ma na celu zapewnienie, że decyzje te są podejmowane z uwzględnieniem specjalistycznej wiedzy i kompetencji właściwych organów, co jest kluczowe dla ochrony środowiska i bezpieczeństwa publicznego.

### Kluczowe aspekty przepisu:

1. **Zakres decyzji wymagających uzgodnienia**:
   - Decyzje dotyczące ruchu zakładu górniczego muszą być uzgodnione z dyrektorem właściwego okręgowego urzędu górniczego.
   - Decyzje dotyczące morskiego pasa ochronnego muszą być uzgodnione z właściwym dyrektorem urzędu morskiego.

2. **Wyjątki od obowiązku uzgodnienia**:
   - Przepis wyłącza obowiązek uzgodnienia dla decyzji określonych w art. 365 i 372 ustawy.
   - Uzgodnienie nie jest wymagane w sytuacjach zagrożenia życia lub zdrowia ludzi lub bezpośredniego zagrożenia pogorszeniem stanu środowiska w znacznych rozmiarach. Ten wyjątek ma na celu umożliwienie szybkiego działania w sytuacjach kryzysowych, gdzie zwłoka mogłaby prowadzić do poważnych konsekwencji.

3. **Termin na zajęcie stanowiska**:
   - Organ właściwy do uzgodnienia ma 14 dni na zajęcie stanowiska. Niezajęcie stanowiska w tym terminie oznacza brak uwag i zastrzeżeń. Jest to mechanizm mający na celu zapobieganie opóźnieniom w procesie decyzyjnym.

### Komentarz:

Art. 374 ustawy Prawo ochrony środowiska wprowadza mechanizm współpracy między różnymi organami administracji publicznej w procesie podejmowania decyzji mających wpływ na środowisko. Wymóg uzgodnienia decyzji z odpowiednimi organami specjalistycznymi (okręgowym urzędem górniczym lub urzędem morskim) ma na celu zapewnienie, że decyzje te będą podejmowane z uwzględnieniem specjalistycznej wiedzy i doświadczenia tych organów.

Wyjątki od obowiązku uzgodnienia, zwłaszcza w sytuacjach zagrożenia, są uzasadnione potrzebą szybkiego reagowania na sytuacje kryzysowe. Przepis ten balansuje między potrzebą ochrony środowiska a koniecznością szybkiego działania w sytuacjach nadzwyczajnych.

Termin 14 dni na zajęcie stanowiska przez organ uzgadniający jest stosunkowo krótki, co ma na celu przyspieszenie procesu decyzyjnego. Brak reakcji organu w tym terminie jest równoznaczny z brakiem uwag, co zapobiega opóźnieniom wynikającym z biernej postawy organów uzgadniających.

Podsumowując, art. 374 ustawy Prawo ochrony środowiska jest istotnym elementem systemu ochrony środowiska, który zapewnia, że decyzje administracyjne są podejmowane z uwzględnieniem specjalistycznej wiedzy, jednocześnie umożliwiając szybkie działanie w sytuacjach nadzwyczajnych.

Przepis wskazywał, że upoważnienia do nakładania grzywien w drodze mandatu karnego miały wydawać dwa organy, zależnie od miejsca zatrudnienia inspektora. Prezes Wyższego Urzędu Górniczego miał upoważniać inspektorów zatrudnionych w tym urzędzie, a dyrektor właściwego okręgowego urzędu górniczego miał wydawać upoważnienia inspektorom swojego urzędu. Przepis jest jednak uchylony, więc jego treść nie obowiązuje jako aktualna regulacja.

w sprawie nadania pracownikom zatrudnionym w urzędach górniczych, wykonującym czynności inspekcyjno-techniczne w zakładach górniczych, uprawnień do nakładania grzywien w drodze mandatu karnego

Urząd górniczy

Urząd górniczy w przepisach

Prawo ochrony środowiska2 przepisy

w sprawie nadania pracownikom zatrudnionym w urzędach górniczych, wykonującym czynności inspekcyjno-techniczne w zakładach górniczych, uprawnień do nakładania grzywien w drodze mandatu karnego1 przepis