Przepis porządkuje podstawowe pojęcia używane w ustawie i wskazuje, jak należy je rozumieć w praktyce. Najszerszą definicję otrzymuje „gospodarka leśna”, obejmująca między innymi urządzanie, ochronę i zagospodarowanie lasu, utrzymanie oraz powiększanie zasobów i upraw, gospodarowanie zwierzyną, pozyskiwanie określonych produktów leśnych, ich sprzedaż, a także realizację pozaprodukcyjnych funkcji lasu. „Trwale zrównoważona gospodarka leśna” ma zapewniać zachowanie różnorodności biologicznej, produkcyjności, zdolności regeneracyjnych i żywotności lasów oraz ich funkcji ochronnych, gospodarczych i socjalnych, bez szkody dla innych ekosystemów.

Przepis definiuje również podmioty, dokumenty i wielkości stosowane w gospodarce leśnej. „Właściciel lasu” może oznaczać nie tylko właściciela albo użytkownika wieczystego, lecz także posiadacza samoistnego, użytkownika, zarządcę lub dzierżawcę. „Zagrożenie trwałości” oznacza stan wymagający działań ochronnych, zwalczających albo przebudowy lasu. „Plan urządzenia lasu” jest podstawowym dokumentem określającym stan lasu, cele, zadania i sposoby prowadzenia gospodarki, natomiast „uproszczony plan urządzenia lasu” dotyczy zwartego kompleksu leśnego o obszarze co najmniej 10 ha. Zdefiniowano także drogi leśne, „etat cięć”, rozmiar pozyskania drewna oraz program ochrony przyrody.

Ustęp 2 jest uchylony. Ustęp 3 przesądza, że w lasach wskazanych w art. 4 ust. 2 pkt 2, jeżeli pozostają w użytkowaniu wieczystym, prawa i obowiązki Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa wykonuje użytkownik wieczysty. Selektywne definicje mają znaczenie przy stosowaniu dalszych przepisów, ponieważ wyznaczają zakres używanych w nich pojęć.

Uproszczony plan urządzenia lasu

Uproszczony plan urządzenia lasu w przepisach

o lasach1 przepis