Uprawy trwałe

„Uprawy trwałe” to ustawowe określenie rodzaju gruntów wykorzystywanych do produkcji roślinnej. Definicja znajduje się w ustawie o Planie Strategicznym dla Wspólnej Polityki Rolnej i służy do wyodrębnienia gruntów, które nie są objęte typowym, okresowym następstwem różnych upraw.

Aby grunt można było zakwalifikować jako uprawę trwałą, muszą być spełnione łącznie określone warunki:

• na gruncie musi być prowadzona produkcja roślinna,
• uprawa nie może być objęta zmianowaniem przez co najmniej pięć lat,
• grunt nie może być trwałym użytkiem zielonym,
• produkcja powinna przynosić plony w sposób powtarzalny.

Najważniejszą cechą takich upraw jest więc ich utrzymywanie na tym samym gruncie przez dłuższy czas, bez włączania go do zmianowania upraw. Nie chodzi przy tym wyłącznie o sam fakt wieloletniego użytkowania gruntu, lecz także o to, aby prowadzona produkcja regularnie dawała kolejne plony. Jednocześnie ustawodawca wyraźnie wyłącza z tej kategorii trwałe użytki zielone, dlatego grunty przeznaczone na taki sposób użytkowania nie są uprawami trwałymi w rozumieniu tej definicji.

Do tej kategorii zaliczają się również szkółki oraz zagajniki o krótkiej rotacji. Oznacza to, że pojęcie obejmuje nie tylko klasyczne wieloletnie nasadzenia roślin, lecz także wskazane wprost rodzaje produkcji roślinnej.

W praktyce definicja pozwala jednolicie ustalić, jakie grunty należy traktować jako uprawy trwałe na potrzeby stosowania ustawy. Ma to znaczenie przy kwalifikowaniu gruntów i określaniu, do jakiej kategorii należą w ramach rozwiązań dotyczących rolnictwa i planu strategicznego. O zakwalifikowaniu decyduje spełnienie wszystkich elementów definicji, a nie samo określenie używane przez właściciela lub użytkownika gruntu.