Uprawniony żołnierz lub pracownik

„Uprawniony żołnierz lub pracownik” to określenie osoby należącej do jednej z dwóch grup: żołnierzy albo pracowników wojska, wskazanych w art. 6 ustawy dotyczącej zasad użycia lub pobytu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej poza granicami państwa. Sam status żołnierza lub pracownika wojska nie wystarcza jednak do uznania osoby za uprawnioną w rozumieniu tej definicji.

Konieczne jest łączne spełnienie dodatkowych przesłanek:

• osoba musiała doznać urazu albo zachorować,
• uraz lub choroba musiały wystąpić podczas wykonywania zadań służbowych,
• zadania te musiały być wykonywane poza granicami państwa.

Definicja obejmuje zatem osoby, których służba lub praca wiązała się z realizacją zadań poza terytorium państwa i które w tym czasie doznały uszczerbku zdrowotnego w postaci urazu albo zachorowania. Istotne jest zarówno to, kim jest dana osoba, jak i okoliczności oraz miejsce wykonywania zadań. Nie chodzi więc o każdego żołnierza lub pracownika wojska, lecz o osobę należącą do grupy określonej w przepisie odsyłającym, u której uraz lub choroba pojawiły się w czasie wykonywania służbowych obowiązków za granicą.

Pojęcie zostało zdefiniowane w ustawie „o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych”. Służy do precyzyjnego wskazania osób, których sytuacja zdrowotna i związek ze służbą poza granicami państwa mają znaczenie przy stosowaniu przepisów tej ustawy. W praktyce rozróżnienie to pozwala ustalić, czy dana osoba mieści się w kategorii objętej regulacją odnoszącą się do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Ocena wymaga sprawdzenia wszystkich elementów definicji, w szczególności statusu osoby, wystąpienia urazu lub zachorowania oraz ich czasowego związku z wykonywaniem zadań służbowych poza granicami państwa.