Uprawnienia dodatkowe

„Uprawnienia dodatkowe” to szczególny status prawny, który może wpływać na sposób finansowania wyrobu medycznego ze środków publicznych. Pojęcie to zostało zdefiniowane w ustawie „o refundacji leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych” i odnosi się do uprawnień przyznanych na podstawie przepisów znajdujących się poza tą ustawą, a także regulacji wydanych na podstawie art. 38 ust. 4.

Istotą tego pojęcia jest zatem połączenie dwóch elementów. Po pierwsze, musi istnieć określone uprawnienie wynikające z odrębnej ustawy albo z przepisów wykonawczych wydanych na wskazanej podstawie prawnej. Po drugie, uprawnienie to musi mieć znaczenie dla wysokości udziału środków publicznych w cenie wyrobu medycznego. Nie chodzi więc o każde uprawnienie o charakterze ogólnym, lecz tylko o takie, które przekłada się na poziom publicznego finansowania wyrobu.

W praktyce „uprawnienia dodatkowe” służą uwzględnieniu szczególnej sytuacji prawnej osoby korzystającej z wyrobu medycznego przy ustalaniu zasad jego finansowania. Mogą powodować, że udział środków publicznych w cenie wyrobu będzie określany inaczej niż w przypadku osoby, której takie uprawnienie nie przysługuje. Tym samym wpływają na rozliczenie ceny wyrobu w systemie refundacji oraz mogą oddziaływać na zakres obciążenia, które pozostaje po stronie nabywcy.

Pojęcie to nie opisuje właściwości technicznych ani medycznych wyrobu. Odnosi się do uprawnienia wynikającego z określonych przepisów oraz do jego skutku finansowego. W ustawie pełni funkcję porządkującą, ponieważ pozwala wskazać, że przy ustalaniu udziału środków publicznych należy uwzględnić również szczególne podstawy prawne znajdujące się poza podstawową regulacją refundacyjną. Znaczenie konkretnego uprawnienia zależy więc od treści właściwych przepisów odrębnych lub przepisów wydanych na podstawie art. 38 ust. 4.