Uposażenie przysługujące funkcjonariuszowi

„Uposażenie przysługujące funkcjonariuszowi” to ustawowo określona podstawa odnosząca się do wynagrodzenia funkcjonariusza, wykorzystywana przy stosowaniu przepisów o jego odpowiedzialności majątkowej. Pojęcie to nie obejmuje całego świadczenia otrzymywanego przez funkcjonariusza, lecz tylko wskazane w ustawie składniki.

W jego skład wchodzą:

• uposażenie zasadnicze,
• dodatki o charakterze stałym.

Decydujące znaczenie ma to, jakie składniki były funkcjonariuszowi należne w określonym momencie. Co do zasady bierze się pod uwagę stan z dnia wyrządzenia szkody. Jeżeli jednak szkoda powstała już po rozwiązaniu stosunku służbowego, punktem odniesienia jest dzień zwolnienia ze służby. Oznacza to, że późniejsze zmiany sytuacji funkcjonariusza nie wpływają na ustalenie tej wartości według innych dat.

Pojęcie ma znaczenie przede wszystkim dla ustalenia właściwej podstawy związanej z odpowiedzialnością majątkową funkcjonariusza. Pozwala określić, jakie elementy uposażenia należy uwzględnić, a jakich nie włączać do oceny przewidzianej w ustawie. Znaczenie ma stały charakter dodatków, dlatego nie każdy składnik wypłacanego funkcjonariuszowi świadczenia będzie traktowany tak samo. Ważne jest również rozróżnienie między uposażeniem należnym a faktycznie wypłaconym, ponieważ ustawa odwołuje się do uprawnienia do określonych składników w oznaczonym dniu.

Definicja pochodzi z ustawy „Odpowiedzialność majątkowa funkcjonariuszy Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Celno-Skarbowej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Więziennej, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego i Centralnego Biura Antykorupcyjnego.” Dzięki wskazaniu zarówno składników uposażenia, jak i właściwego momentu ich ustalenia pojęcie zapewnia jednolity sposób określania wartości istotnej dla zastosowania tej regulacji.