Przepis określa, jak długo dane pozostają ujawnione w Krajowym Rejestrze Zadłużonych oraz w jakich sytuacjach mogą zostać zmienione albo usunięte. Zasadą jest, że danych nie usuwa się z Rejestru, chyba że ustawa przewiduje wyjątek. Jednocześnie część informacji po określonym czasie automatycznie przestaje być ujawniana, co oznacza zakończenie ich publicznego prezentowania, a nie generalne usunięcie z zasobów Rejestru.

Dla danych, o których mowa w art. 5 i art. 6, podstawowy termin wynosi 10 lat od prawomocnego zakończenia lub umorzenia postępowania. Przepis przewiduje krótsze albo odrębnie obliczane terminy w zależności od wyniku postępowania. Przy wykonaniu układu dane przestają być ujawniane po 3 latach od stwierdzenia jego wykonania, natomiast w razie uchylenia układu albo jego wygaśnięcia z mocy prawa obowiązuje termin 10 lat. Podobne reguły dotyczą planu spłaty wierzycieli, umorzenia zobowiązań oraz warunkowego umorzenia zobowiązań. Dane dotyczące zakazu przestają być ujawniane po 3 latach od dnia następującego po upływie okresu zakazu.

Dane z art. 7 i art. 8 są co do zasady ujawniane przez 7 lat, przy czym dla danych z art. 8 termin liczy się od zamieszczenia informacji o ukończeniu egzekucji albo spłacie całości wierzytelności. Błędne dane oraz dane dotyczące nieistniejących lub wygasłych zobowiązań podlegają niezwłocznej zmianie albo usunięciu z urzędu lub na wniosek podmiotu ujawnionego w Rejestrze, po odpowiednim potwierdzeniu. Zaprzestanie ujawniania danych z ust. 2-5 obejmuje także związane z nimi obwieszczenia. Dane pozbawione cech identyfikujących mogą być wykorzystywane do badań naukowych i celów statystycznych, wyłącznie zgodnie z przeznaczeniem.

o Krajowym Rejestrze Zadłużonych

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2019/55/text/U/D20190055Lj.pdf

Przepis określa, jakie informacje podlegają ujawnieniu w Krajowym Rejestrze Zadłużonych oraz w jakich sytuacjach określone osoby i podmioty mogą zostać w nim wskazane. Zakres regulacji obejmuje osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne niebędące osobami prawnymi, którym ustawa przyznaje zdolność prawną.

W Rejestrze ujawnia się informacje dotyczące podmiotów, wobec których prowadzone są albo były prowadzone postępowania restrukturyzacyjne, o zawarcie układu na zgromadzeniu wierzycieli, upadłościowe lub wtórne postępowania upadłościowe. Ujawnieniu podlegają także informacje o prawomocnym orzeczeniu zakazu oraz o postępowaniu dotyczącym uznania orzeczenia o wszczęciu zagranicznego postępowania upadłościowego.

Przepis obejmuje również wspólników osobowych spółek handlowych, którzy odpowiadają za zobowiązania spółki całym swoim majątkiem, jeżeli wobec spółki ogłoszono upadłość, wszczęto wtórne postępowanie upadłościowe albo oddalono wniosek o ogłoszenie upadłości z określonych przyczyn. Kolejna grupa to podmioty, wobec których umorzono postępowanie egzekucyjne z powodu braku możliwości uzyskania kwoty przewyższającej koszty lub wydatki egzekucyjne.

Osobno wskazano osoby fizyczne zalegające dłużej niż 3 miesiące ze świadczeniami alimentacyjnymi albo należnościami budżetu państwa związanymi z wypłatą świadczeń w przypadku bezskuteczności egzekucji alimentów. **Znaczenie praktyczne przepisu** polega na wskazaniu zamkniętego katalogu sytuacji, w których informacje o zadłużeniu, niewypłacalności lub określonych postępowaniach są ujawniane. Jeżeli przepis szczególny tak stanowi, Rejestr obejmuje również obwieszczenia dotyczące informacji wskazanych w ust. 1 pkt 1 i 2.

Przepis określa zakres informacji ujawnianych w Rejestrze w odniesieniu do osób, jednostek organizacyjnych i prowadzonych wobec nich postępowań. Obejmuje zarówno dane identyfikacyjne, takie jak imię i nazwisko albo nazwa, firma, adres, siedziba lub miejsce zamieszkania, numery PESEL, KRS i NIP, jak i inne dane pozwalające na jednoznaczną identyfikację, gdy podstawowe numery nie są dostępne. Ujawnia się także informację, czy upadły jest osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej.

Zakres wpisów obejmuje dane sądu, sędziego-komisarza, jego zastępcy i sygnaturę sprawy. Rejestr odnotowuje również składane wnioski dotyczące postępowań upadłościowych, restrukturyzacyjnych i zagranicznych, ich zwroty, oddalenia, odrzucenia oraz umorzenia. Uwzględnia informacje o zabezpieczeniu majątku, przygotowanej likwidacji, ogłoszeniu upadłości, otwarciu lub zakończeniu postępowania, a także o środkach zaskarżenia i terminach ich wniesienia.

Przepis wskazuje ponadto na ujawnianie danych dotyczących nadzorcy, zarządcy lub syndyka, list i spisów wierzytelności, masy upadłości oraz planów jej podziału. Rejestr obejmuje informacje o zgromadzeniach wierzycieli, głosowaniach, przyjęciu, zatwierdzeniu, wykonaniu, zmianie, uchyleniu lub wygaśnięciu układu, a także o planie spłaty wierzycieli i umorzeniu zobowiązań.

W przypadku wtórnego postępowania upadłościowego ujawnia się również zakończenie lub umorzenie głównego postępowania. Jeżeli wniosek o uznanie zagranicznego postępowania składa zarządca zagraniczny, podaje się także jego imię i nazwisko albo nazwę, adres oraz adres poczty elektronicznej. Praktyczne znaczenie przepisu polega na szczegółowym określeniu, jakie dane i zdarzenia związane z zadłużeniem oraz przebiegiem postępowań są odnotowywane w Rejestrze.

Przepis określa zakres danych, które obejmują informacje wskazane w art. 2 ust. 1 pkt 2. Wymienia zarówno dane identyfikacyjne, jak i informacje dotyczące postępowań upadłościowych wobec spółki.

Do danych identyfikacyjnych należą:
- imię i nazwisko albo nazwa,
- miejsce zamieszkania albo siedziba,
- numer PESEL albo numer w Krajowym Rejestrze Sądowym.

Jeżeli nie ma numeru PESEL ani numeru w Krajowym Rejestrze Sądowym, należy podać inne dane umożliwiające jednoznaczną identyfikację, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5. Przepis zapewnia więc możliwość przypisania informacji do konkretnej osoby albo podmiotu także wtedy, gdy podstawowe numery identyfikacyjne nie są dostępne.

Dalsza część przepisu obejmuje informacje o sytuacjach związanych z niewypłacalnością spółki. Chodzi o prawomocne oddalenie wniosku o ogłoszenie upadłości na podstawie wskazanych przepisów, ogłoszenie upadłości albo wszczęcie wtórnego postępowania upadłościowego. Uwzględniono również uznanie orzeczenia o wszczęciu zagranicznego postępowania upadłościowego oraz jego dalszy przebieg, w tym zmianę albo uchylenie postanowienia o uznaniu. Zakres informacji zamyka wzmianka o umorzeniu, zakończeniu lub uchyleniu postępowania upadłościowego wobec spółki.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na wskazaniu pełnego zestawu danych pozwalających zidentyfikować podmiot oraz odnotować najważniejsze rozstrzygnięcia i etapy postępowań upadłościowych dotyczących spółki.

Przepis określa warunki uzyskania tytułu kwalifikowanego doradcy restrukturyzacyjnego przez osobę, która posiada już licencję doradcy restrukturyzacyjnego. Tytuł jest przyznawany po wykazaniu odpowiedniego doświadczenia zawodowego oraz braku określonych prawomocnych sankcji.

Doświadczenie można potwierdzić na jeden z trzech sposobów:

- przeprowadzeniem w całości, w ciągu 7 lat przed złożeniem wniosku, co najmniej czterech postępowań upadłościowych przedsiębiorców zakończonych prawomocnym zakończeniem oraz dwóch postępowań zakończonych prawomocnym zatwierdzeniem układu albo sześciu takich postępowań układowych;
- zarządzaniem przez co najmniej 3 lata majątkiem co najmniej średniego przedsiębiorcy w określonej roli oraz przeprowadzeniem co najmniej dwóch postępowań zakończonych prawomocnym zatwierdzeniem układu;
- przeprowadzeniem w całości, w ciągu 3 lat przed złożeniem wniosku, co najmniej jednego postępowania układowego lub sanacyjnego, w którym uczestniczyło ponad 100 wierzycieli, a suma ich wierzytelności przekraczała 10 000 000 zł.

Wymóg osobistego przeprowadzenia postępowania może być spełniony także wtedy, gdy dokonała tego w całości spółka, w której doradca przez cały czas postępowania był odpowiedzialnym bez ograniczenia wspólnikiem albo członkiem zarządu reprezentującym spółkę.

Tytułu nie przyznaje się osobie, wobec której w związku z pełnieniem funkcji nadzorcy, zarządcy lub syndyka prawomocnie orzeczono w ostatnich 7 latach choćby jedną grzywnę lub odwołanie z funkcji, a także osobie, wobec której w ostatnich 2 latach orzeczono co najmniej dwa upomnienia. Te ograniczenia stosuje się również do określonych wspólników i członków zarządu spółek, gdy sankcja dotyczyła spółki. Przepis łączy więc możliwość uzyskania tytułu z praktyką w złożonych postępowaniach oraz z nienagannym wykonywaniem funkcji.

o licencji doradcy restrukturyzacyjnego

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2007/850/text/U/D20070850Lj.pdf

Przepis ustanawia obowiązkowe ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej dla osób i podmiotów wykonujących określone funkcje w postępowaniach restrukturyzacyjnych, upadłościowych lub egzekucyjnych. Obowiązek obejmuje osobę posiadającą licencję doradcy restrukturyzacyjnego, a także spółkę handlową wskazaną w art. 157 ust. 2 ustawy - Prawo upadłościowe lub w art. 24 ust. 1 ustawy - Prawo restrukturyzacyjne, jeżeli pełni ona funkcję w takim postępowaniu.

Ubezpieczenie ma dotyczyć szkód wyrządzonych w związku z pełnieniem funkcji. Przepis nie określa bezpośrednio szczegółowych warunków ochrony, lecz przewiduje ich ustalenie w rozporządzeniu. Zgodnie z ust. 2 rozporządzenie określi **zakres ubezpieczenia obowiązkowego**, termin powstania obowiązku ubezpieczenia oraz minimalną sumę gwarancyjną. Regulacja ta ma zostać wydana przez ministra właściwego do spraw instytucji finansowych w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości i po zasięgnięciu opinii Polskiej Izby Ubezpieczeń.

Przy ustalaniu tych elementów mają być uwzględniane specyfika czynności wykonywanych w ramach pełnienia funkcji oraz wartość majątku dłużnika, masy układowej lub sanacyjnej albo masy upadłości. W praktyce przepis tworzy więc dwupoziomową regulację, najpierw wskazuje podmioty objęte obowiązkiem i rodzaj szkód, a następnie przewiduje doprecyzowanie zakresu oraz poziomu wymaganej ochrony ubezpieczeniowej.

Przepis określa zakres uprawnień związanych z licencją doradcy restrukturyzacyjnego oraz obowiązki osoby, która ją posiada. Licencja uprawnia do wykonywania czynności:

- syndyka na podstawie Prawa upadłościowego,
- nadzorcy i zarządcy na podstawie Prawa restrukturyzacyjnego,
- zarządcy w egzekucji przez zarząd przymusowy na podstawie Kodeksu postępowania cywilnego.

Zakres licencji obejmuje więc czynności wykonywane w postępowaniach upadłościowych, restrukturyzacyjnych i określonych postępowaniach egzekucyjnych. Samo posiadanie licencji daje również możliwość wykonywania czynności doradztwa restrukturyzacyjnego. Przepis wyjaśnia, że mieszczą się w nich porady, opinie i wyjaśnienia, a także inne usługi dotyczące restrukturyzacji i upadłości.

Szczególne znaczenie ma regulacja dotycząca osoby fizycznej prowadzącej pozarolniczą działalność gospodarczą. Jeżeli zostanie ona powołana do pełnienia funkcji w postępowaniu restrukturyzacyjnym, upadłościowym lub egzekucyjnym, wykonuje związane z tą funkcją czynności w ramach działalności gospodarczej.

Przepis nakłada ponadto na osobę fizyczną posiadającą licencję obowiązek kształcenia ustawicznego. Jego celem jest podnoszenie kwalifikacji i umiejętności zawodowych. W praktyce regulacja łączy zatem uprawnienia do wykonywania określonych funkcji i świadczenia usług z obowiązkiem stałego doskonalenia zawodowego.

Przepis określa zasady nadzoru nad działalnością osób posiadających licencję doradcy restrukturyzacyjnego. Nadzór sprawuje Minister Sprawiedliwości, przy czym nie może on obejmować oceny zasadności czynności wykonanych bezpośrednio na polecenie, za zezwoleniem lub zgodą sądu albo sędziego-komisarza. Oznacza to, że nadzór dotyczy prawidłowości wykonywania czynności, ale nie pozwala na podważanie decyzji podjętych w ramach wskazanego udziału sądu.

Minister podejmuje czynności nadzorcze po uzyskaniu informacji o uchybieniach w działaniu licencjonowanego doradcy lub osoby z nim współpracującej. Może również rozpocząć takie czynności wtedy, gdy uzna je za konieczne dla zapewnienia prawidłowości albo poprawy jakości wykonywania czynności. Nadzór może być sprawowany osobiście lub za pośrednictwem służby nadzoru, tworzonej przez określone w przepisie osoby delegowane, pracowników Ministerstwa Sprawiedliwości posiadających licencję oraz upoważnionych biegłych rewidentów.

**Uprawnienia nadzorcze** obejmują między innymi zawieszanie praw wynikających z licencji i jej cofanie, a także przeprowadzanie lub zlecanie wizytacji oraz lustracji. Wizytacja może dotyczyć pełnej działalności doradcy, natomiast lustracja obejmuje wybrane zagadnienia. Minister może również żądać dokumentacji i wyjaśnień dotyczących funkcji nadzorcy, zarządcy lub syndyka, wglądu do akt postępowań restrukturyzacyjnych i upadłościowych oraz przedstawienia ksiąg handlowych i dokumentacji księgowej. Jeżeli dokumenty te znajdują się u innego podmiotu, obowiązek ich przedstawienia może spoczywać właśnie na nim.

W razie stwierdzenia uchybień podczas wizytacji lub lustracji w toczących się postępowaniach Minister informuje o nich właściwego sędziego-komisarza.

Przepis określa podstawowe wymagania dotyczące osoby, która może zostać powołana na zarządcę sukcesyjnego, oraz sytuacje, w których pełnienie tej funkcji jest wyłączone. Zgodnie z ust. 1 zarządcą sukcesyjnym może być wyłącznie **osoba fizyczna** mająca pełną zdolność do czynności prawnych. Oznacza to, że sam status osoby fizycznej nie wystarcza, konieczne jest również spełnienie wymogu dotyczącego zdolności do samodzielnego dokonywania czynności prawnych.

Ust. 2 wprowadza dodatkową przeszkodę. Funkcji zarządcy sukcesyjnego nie może pełnić osoba, wobec której prawomocnie orzeczono jeden z wymienionych zakazów. Chodzi o:

- zakaz prowadzenia działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 373 ust. 1 ustawy Prawo upadłościowe,
- środek karny albo środek zabezpieczający w postaci zakazu prowadzenia określonej działalności gospodarczej, jeżeli zakaz obejmuje działalność wykonywaną przez przedsiębiorcę albo działalność w zakresie zarządu majątkiem.

Znaczenie ma więc nie samo prowadzenie postępowania ani nieprawomocne rozstrzygnięcie, lecz prawomocne orzeczenie zakazu. W drugim przypadku konieczne jest dodatkowo, aby zakres zakazu obejmował działalność gospodarczą przedsiębiorcy lub zarząd majątkiem. Przepis wyznacza w ten sposób zarówno pozytywny warunek powołania, jakim jest pełna zdolność do czynności prawnych, jak i zamknięty katalog wskazanych przeszkód związanych z orzeczonymi zakazami. prywatnie.

o zarządzie sukcesyjnym przedsiębiorstwem osoby fizycznej

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2018/1629/text/U/D20181629Lj.pdf

Przepis określa sytuacje, w których sąd nie zatwierdza układu, a także skutki braku jego przyjęcia i zasady zaskarżania rozstrzygnięcia. Podstawą odmowy jest naruszenie prawa, w szczególności niezgodne z przepisami udzielenie pomocy publicznej, albo oczywista niemożność wykonania układu. Takie domniemanie powstaje, gdy dłużnik nie wykonuje zobowiązań powstałych po dniu otwarcia postępowania restrukturyzacyjnego.

Ochronie podlega również wierzyciel głosujący przeciw układowi. Jeżeli zgłosi on uzasadniony zarzut, że w wyniku realizacji układu znalazłby się w gorszej sytuacji niż w przewidzianym przepisem wariancie upadłościowym, egzekucyjnym albo w przypadku zakończenia restrukturyzacji bez przyjęcia układu, zatwierdzenie układu jest wykluczone. Jest to tak zwane kryterium ochrony najlepszych interesów wierzycieli.

W postępowaniu o zatwierdzenie układu i w przyspieszonym postępowaniu układowym znaczenie ma udział wierzytelności spornych. Przekroczenie przez nie 15% wszystkich wierzytelności uprawniających do głosowania co do zasady prowadzi do odmowy zatwierdzenia. W przyspieszonym postępowaniu układowym możliwe jest jednak zatwierdzenie układu, gdy sporne wierzytelności ujawniły się dopiero po jego przyjęciu, dłużnik o nich nie wiedział, a ich zaspokojenie nie będzie niższe niż przy ogłoszeniu upadłości.

Jeżeli układ nie uzyskał wymaganej większości, postępowanie jest umarzane. Odmowę zatwierdzenia oraz takie umorzenie obwieszcza się. Na rozstrzygnięcie dotyczące zatwierdzenia układu przysługuje zażalenie w terminie dwóch tygodni, a informacje o rozpoznaniu zażalenia i prawomocności rozstrzygnięcia również podlegają obwieszczeniu.

Prawo restrukturyzacyjne

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2015/978/text/U/D20150978Lj.pdf

Przepis określa zasady zbywania składników majątku dłużnika wchodzących w skład masy sanacyjnej oraz składników wskazanych w art. 307 ust. 1. Co do zasady sprzedaży dokonuje zarządca, ale wymaga ona zgody sędziego-komisarza, który określa warunki zbycia. Do tej czynności stosuje się także art. 73.

Szczególne reguły dotyczą składników majątku służących działalności w dziedzinie obronności i bezpieczeństwa państwa. Skarbowi Państwa, reprezentowanemu przez Ministra Obrony Narodowej, przysługuje prawo ich wykupu. O zamiarze sprzedaży zarządca zawiadamia Ministra Obrony Narodowej. W terminie tygodnia od zawiadomienia może on przedstawić opinię, a w terminie trzydziestu dni złożyć oświadczenie o skorzystaniu z prawa wykupu.

Wykup następuje po cenie ustalonej na podstawie opinii biegłego. Cena nie może być niższa niż kwota możliwa do uzyskania przy likwidacji na zasadach ogólnych w postępowaniu upadłościowym, pomniejszona o koszty takiego postępowania. Koszty opinii ponosi Skarb Państwa. Na postanowienie ustalające cenę wykupu zażalenie mogą wnieść Minister Obrony Narodowej, wierzyciele i dłużnik. W przypadku składników obciążonych zastawem rejestrowym stosuje się odpowiednio art. 311 ust. 1ad Prawa upadłościowego.

Sprzedaż i wykup wywołują skutki takie jak sprzedaż dokonana przez syndyka w postępowaniu upadłościowym. Jeżeli zbywane składniki są obciążone określonymi zabezpieczeniami, zarządca sporządza odrębny plan podziału uzyskanych sum zgodnie z przepisami Prawa upadłościowego. Ograniczeń z ust. 1-4 nie stosuje się do zbycia w ramach działalności gospodarczej, jeżeli mieści się ono w granicach zwykłego zarządu.

Przepis określa moment, w którym dłużnik odzyskuje prawo zarządu swoim majątkiem po zakończeniu określonych postępowań. Chodzi o sytuacje, w których dłużnik wcześniej został tego prawa pozbawiony albo jego prawo zarządu zostało ograniczone.

Co do zasady odzyskanie prawa zarządu następuje z dniem zakończenia postępowania albo z dniem uprawomocnienia się postanowienia o jego umorzeniu. Regulacja nie ma jednak charakteru bezwzględnego, ponieważ układ może stanowić inaczej. Oznacza to, że jego postanowienia mogą wpływać na to, czy i kiedy dłużnik odzyska możliwość zarządzania majątkiem.

Odrębnie określono sytuację związaną ze złożeniem uproszczonego wniosku o otwarcie postępowania sanacyjnego albo o ogłoszenie upadłości. W takim przypadku dłużnik odzyskuje prawo zarządu, jeżeli wcześniej był go pozbawiony lub jego prawo zostało ograniczone, z dniem prawomocnego oddalenia albo odrzucenia wniosku. Skutek ten następuje również z dniem umorzenia postępowania o otwarcie postępowania sanacyjnego albo postępowania o ogłoszenie upadłości.

**Znaczenie praktyczne przepisu** polega na wskazaniu konkretnych zdarzeń, od których dłużnik ponownie uzyskuje uprawnienie do zarządzania majątkiem. W pierwszej grupie przypadków decydują zakończenie postępowania lub prawomocne umorzenie, a w przypadku uproszczonego wniosku, prawomocne oddalenie lub odrzucenie wniosku albo umorzenie właściwego postępowania.Stanowisko redakcyjne: tekst komentarza ma 1290 znaków i spełnia wskazane zasady.

Przepis określa podstawową przesłankę prowadzenia postępowania restrukturyzacyjnego. Zgodnie z ust. 1 postępowanie może być prowadzone wobec dłużnika znajdującego się w jednym z dwóch stanów: niewypłacalności albo zagrożenia niewypłacalnością. Oznacza to, że przepis obejmuje zarówno sytuację, w której niewypłacalność już występuje, jak i etap wcześniejszy, gdy dłużnik może dopiero stać się niewypłacalny.

Ust. 2 nie ustanawia samodzielnej definicji dłużnika niewypłacalnego. Odsyła w tym zakresie do rozumienia tego pojęcia przyjętego w ustawie „Prawo upadłościowe”. Ocena, czy dłużnik jest niewypłacalny, ma więc następować według znaczenia nadanego temu pojęciu w przepisach wskazanej ustawy.

Ust. 3 wyjaśnia natomiast, kim jest dłużnik zagrożony niewypłacalnością. Jest nim dłużnik, którego sytuacja ekonomiczna wskazuje, że w niedługim czasie może stać się niewypłacalny. Istotne są zatem dwa elementy, niekorzystna sytuacja ekonomiczna oraz przewidywanie, że niewypłacalność może nastąpić w niedługim czasie. Przepis nie wymaga w tym przypadku, aby niewypłacalność już wystąpiła.

W praktyce art. 6 wyznacza zakres podmiotowy postępowania restrukturyzacyjnego i wskazuje dwa podstawowe momenty, w których może ono dotyczyć dłużnika. Obejmuje dłużnika już niewypłacalnego oraz dłużnika, wobec którego niewypłacalność jest dopiero przewidywana na podstawie jego sytuacji ekonomicznej. Kryterium opisane w ust. 3 pozwala odróżnić zagrożenie niewypłacalnością od niewypłacalności, której rozumienie ust. 2 wiąże z ustawą „Prawo upadłościowe”.

Art. 74 zmienia zasady powiadamiania określonych organów o ogłoszeniu upadłości. Regulacja obejmuje dwa odrębne przypadki, wskazane w art. 53 ust. 5 oraz art. 491 ust. 2 ustawy - Prawo upadłościowe.

W art. 53 ust. 5 określono szerszy zakres zawiadomienia. O ogłoszeniu upadłości powiadamia się właściwą izbę administracji skarbowej, właściwy oddział Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz znane sądowi organy egzekucyjne, które prowadzą postępowania egzekucyjne przeciwko upadłemu. W odniesieniu do organów egzekucyjnych przepis wskazuje dodatkowo termin i sposób działania. Powiadomienie ma nastąpić w dniu ogłoszenia upadłości, z wykorzystaniem środków bezpośredniego porozumiewania się na odległość, w szczególności telefonu, faksu lub poczty elektronicznej.

Art. 491 ust. 2 reguluje powiadomienie w innym zakresie. W tym przypadku informację o ogłoszeniu upadłości przekazuje się właściwej izbie administracji skarbowej oraz właściwemu oddziałowi Zakładu Ubezpieczeń Społecznych albo Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego.

**Znaczenie praktyczne** przepisu polega na jednoznacznym wskazaniu adresatów zawiadomienia oraz, w przypadku organów egzekucyjnych, na określeniu obowiązku niezwłocznego powiadomienia w dniu ogłoszenia upadłości i dopuszczalnych kanałów komunikacji. Rozróżnienie między art. 53 ust. 5 a art. 491 ust. 2 wskazuje także, że zakres zawiadamianych podmiotów zależy od regulowanego przypadku.

Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2016/1948/text/U/D20161948Lj.pdf

Przepis wprowadza do ustawy o zatrudnianiu osób pozbawionych wolności nowy art. 5a, umieszczony po art. 5. Regulacja dotyczy dwóch odrębnych kwestii związanych ze spółką powstałą w wyniku komercjalizacji przedsiębiorstwa.

Po pierwsze, do takiej spółki stosuje się przepisy ustawy o zasadach zarządzania mieniem państwowym. Oznacza to wskazanie tej ustawy jako podstawy regulującej funkcjonowanie spółki w zakresie objętym przepisem.

Po drugie, art. 5a określa szczególne zasady dotyczące osób pozbawionych wolności zatrudnionych w spółce powstałej w wyniku komercjalizacji przedsiębiorstwa. Wobec tych osób wyłączono stosowanie:
- przepisów ustawy o komercjalizacji i niektórych uprawnieniach pracowników,
- przepisu art. 324 ustawy, Prawo upadłościowe.

Wyłączenie dotyczy wyłącznie osób pozbawionych wolności zatrudnionych w spółce wskazanego rodzaju. Nie odnosi się ogólnie do wszystkich osób zatrudnionych w spółkach powstałych w wyniku komercjalizacji ani do każdej sytuacji związanej z zatrudnieniem osób pozbawionych wolności. Praktyczne znaczenie przepisu polega więc na jednoczesnym wskazaniu ustawy właściwej dla spółki oraz ustanowieniu odrębnego zakresu regulacji wobec zatrudnionych w niej osób pozbawionych wolności.

Przepisy wprowadzające ustawę o zasadach zarządzania mieniem państwowym

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2016/2260/text/U/D20162260Lj.pdf

Przepis zmienia wybrane regulacje dotyczące postępowania upadłościowego, przede wszystkim w sprawach przedsiębiorstw państwowych, jednoosobowych spółek Skarbu Państwa oraz banku będącego podmiotem zależnym od Skarbu Państwa. Zmiany określają, jakie podmioty mogą uczestniczyć w tych postępowaniach i w jaki sposób sąd powinien zapewnić im informacje oraz możliwość przedstawienia stanowiska.

W przypadku wniosku o ogłoszenie upadłości jednoosobowej spółki Skarbu Państwa uprawnienie do jego złożenia przyznano także pełnomocnikowi Rządu, państwowej osobie prawnej, organowi lub innej jednostce uprawnionej do wykonywania praw z akcji lub udziałów należących do Skarbu Państwa. Jeżeli taki wniosek dotyczy przedsiębiorstwa państwowego albo tej spółki, sąd niezwłocznie zawiadamia odpowiednio właściwy podmiot. Może on w terminie dwóch tygodni złożyć opinię w sprawie.

Sąd może również wysłuchać, odpowiednio, organu założycielskiego albo przedstawiciela podmiotu uprawnionego do wykonywania praw z akcji lub udziałów należących do Skarbu Państwa. Postanowienie w przedmiocie ogłoszenia upadłości doręcza się tym podmiotom, a syndyk jest powiadamiany o ogłoszeniu upadłości w dniu jego ogłoszenia, przy zastosowaniu środków bezpośredniego porozumiewania się na odległość, w szczególności telefonu, faksu lub poczty elektronicznej.

W sprawie upadłości banku będącego podmiotem zależnym od Skarbu Państwa sąd wysłuchuje także przedstawiciela organu lub podmiotu uprawnionego do wykonywania praw z akcji lub udziałów należących do Skarbu Państwa. Znaczenie praktyczne przepisu polega na formalnym włączeniu wskazanych podmiotów w kluczowe czynności związane z rozpoznaniem wniosku, wydaniem postanowienia i udziałem w postępowaniu.

Upadłościowe prawo

Upadłościowe prawo w przepisach

o Krajowym Rejestrze Zadłużonych4 przepisy

o licencji doradcy restrukturyzacyjnego4 przepisy

o zarządzie sukcesyjnym przedsiębiorstwem osoby fizycznej1 przepis

Prawo restrukturyzacyjne4 przepisy

Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej1 przepis

Przepisy wprowadzające ustawę o zasadach zarządzania mieniem państwowym2 przepisy