Unikatowy identyfikator

Unikatowy identyfikator to oznaczenie wykorzystywane do jednoznacznego rozpoznania użytkownika uczestniczącego w transakcji płatniczej albo jego rachunku płatniczego. Pojęcie to zostało zdefiniowane w ustawie „o usługach płatniczych” i służy opisaniu informacji, dzięki której można prawidłowo wskazać drugiego uczestnika danej transakcji.

Identyfikator może mieć postać:

• kombinacji liter,
• ciągu liczb,
• zestawienia symboli,
• albo połączenia tych elementów.

Nie jest to zatem określony z góry rodzaj oznaczenia. Jego forma zależy od dostawcy, który określa identyfikator dla użytkownika. Dostawca przekazuje go użytkownikowi, aby ten mógł posłużyć się nim w relacji z innym użytkownikiem uczestniczącym w konkretnej transakcji płatniczej. Identyfikator może wskazywać bezpośrednio tego użytkownika albo jego rachunek płatniczy.

Najważniejszą cechą takiego oznaczenia jest jego funkcja identyfikacyjna. Użycie identyfikatora powinno pozwalać odróżnić właściwego odbiorcę lub właściwy rachunek od innych możliwych uczestników transakcji. Dzięki temu informacja przekazana przy transakcji może zostać powiązana z konkretnym użytkownikiem albo rachunkiem, którego dotyczy płatność. W praktyce znaczenie ma więc nie sama postać znaków, lecz to, że dostawca przypisał je określonemu użytkownikowi lub rachunkowi i że pozwalają one na jednoznaczne wskazanie celu transakcji.

Unikatowy identyfikator jest pojęciem odnoszącym się do obrotu płatniczego. Pomaga opisać sposób, w jaki użytkownik wskazuje drugą stronę transakcji, bez konieczności posługiwania się opisem słownym. Jego zastosowanie zależy od rozwiązania przyjętego przez dostawcę, ale zawsze pozostaje związane z identyfikacją uczestnika transakcji lub jego rachunku płatniczego.