Unijna instytucja płatnicza

Unijna instytucja płatnicza to, w rozumieniu ustawy „o usługach płatniczych”, osoba prawna uprawniona do świadczenia usług płatniczych na podstawie zezwolenia wydanego przez właściwe organy nadzorcze. Oznacza to, że dla uznania danego podmiotu za taką instytucję muszą być spełnione dwa podstawowe warunki: podmiot musi mieć osobowość prawną, a jego uprawnienie do świadczenia usług płatniczych musi wynikać z formalnej decyzji odpowiednich organów.

Najważniejsze elementy pojęcia:

• osoba prawna oznacza podmiot działający jako odrębna jednostka organizacyjna, a nie osobę fizyczną występującą we własnym imieniu;
• zezwolenie jest oficjalnym potwierdzeniem prawa do świadczenia usług płatniczych, więc samo prowadzenie działalności związanej z płatnościami albo zamiar jej rozpoczęcia nie wystarcza;
• właściwe organy nadzorcze to organy uprawnione do wydawania zezwoleń w zakresie objętym ustawą;
• zezwolenie musi dotyczyć właśnie świadczenia usług płatniczych, a nie innego rodzaju działalności.

Pojęcie służy ustaleniu, jakie podmioty mogą być traktowane jako unijne instytucje płatnicze na potrzeby przepisów ustawy. Ma więc znaczenie kwalifikacyjne. Pozwala odróżnić podmiot posiadający wymagane umocowanie od innych osób prawnych, które mogą działać w obszarze finansów lub technologii, lecz nie uzyskały zezwolenia na świadczenie usług płatniczych.

W praktyce status unijnej instytucji płatniczej wiąże się z możliwością korzystania z uprawnień przewidzianych dla podmiotów, które spełniły ustawowy warunek uzyskania zezwolenia. Przy ocenie, czy dana organizacja mieści się w tej kategorii, należy zatem sprawdzić jej formę prawną oraz istnienie i zakres zezwolenia wydanego przez właściwy organ nadzorczy. Brak któregokolwiek z tych elementów oznacza, że podmiot nie spełnia ustawowej definicji tego pojęcia.