Kodeks karny skarbowy

Kodeks postępowania karnego (kpk)

Przepis określa, co może zrobić Naczelny Sąd Lekarski, gdy rozpatruje sprawę po orzeczeniu okręgowego sądu lekarskiego. Może pozostawić wcześniejsze rozstrzygnięcie bez zmian, uchylić je albo zastąpić innym. Ma jednak ograniczenie: jeśli lekarz został wcześniej uniewinniony albo sprawę wobec niego zakończono umorzeniem, sąd naczelny nie może później uznać go za winnego ani nałożyć na niego kary.

o izbach lekarskich

Tymczasowe aresztowanie policjanta powoduje zawieszenie wypłaty połowy ostatnio należnego uposażenia. Następuje to od najbliższego terminu płatności, więc od tego momentu policjant otrzymuje 50% wcześniejszego uposażenia, a pozostała część zostaje zawieszona. Przepis nie wskazuje, że zawieszona kwota przepada już w chwili aresztowania. Jeżeli postępowanie karne zostanie umorzone albo policjant zostanie prawomocnie uniewinniony, otrzymuje zawieszoną część uposażenia. Wypłata obejmuje także obowiązkowe podwyżki wprowadzone w czasie zawieszenia. Prawo do tych kwot istnieje również wtedy, gdy umorzenie lub uniewinnienie nastąpiło już po zwolnieniu policjanta ze służby, z zastrzeżeniem ograniczenia wskazanego w ust. 3. Zwrot nie przysługuje, gdy postępowanie umorzono z powodu przedawnienia lub amnestii ani w razie warunkowego umorzenia postępowania karnego.

o Policji

Po zakończeniu czynności dowodowych przełożony dyscyplinarny rozstrzyga sprawę na podstawie zebranych dowodów. Może uniewinnić policjanta, uznać go za winnego i wymierzyć karę, uznać winę i odstąpić od ukarania albo umorzyć postępowanie. Odstąpienie od ukarania jest możliwe, gdy wina lub szkodliwość przewinienia nie są znaczne, a dotychczasowa służba oraz cechy osobiste policjanta uzasadniają przypuszczenie, że nadal będzie przestrzegał dyscypliny i zasad etyki. Opis czynu lub jego kwalifikacja prawna mogą zostać zmienione tylko w granicach zarzutu. Orzeczenie musi być pisemne, zawierać między innymi opis zarzutu, rozstrzygnięcie, uzasadnienie i pouczenie o odwołaniu. Sporządza się je w ciągu 14 dni od zakończenia czynności dowodowych i niezwłocznie doręcza obwinionemu. Jeżeli akta mają istotne braki, przełożony w ciągu 14 dni zwraca sprawę rzecznikowi dyscyplinarnemu. Gdy planowana jest kara wydalenia ze służby, co do zasady odbywa się raport z wysłuchaniem obwinionego, z możliwością udziału przedstawiciela związku zawodowego. Ustawa przewiduje wyjątki od raportu, między innymi w razie tymczasowego aresztowania, odmowy stawiennictwa lub przeszkody uniemożliwiającej udział.

Przepis określa, kiedy informacje i dane osobowe należy usunąć ze zbiorów daktyloskopijnych. W weryfikacji uczestniczą jednostki Policji, służby, instytucje państwowe i organy władzy publicznej, które przekazały te informacje. Dane usuwa się między innymi wtedy, gdy postępowanie zostało umorzone, ponieważ nie popełniono czynu albo brakowało wystarczających danych uzasadniających podejrzenie jego popełnienia, lub gdy zdarzenie nie było czynem zabronionym. Podstawą usunięcia jest także prawomocne uniewinnienie, śmierć osoby albo ukończenie przez nią setnego roku życia. W odniesieniu do niektórych osób dane usuwa się również po utracie ich przydatności eliminacyjnej, jednak nie później niż po upływie pięciu lat od zakończenia służby lub pracy. Inna grupa danych podlega usunięciu po uzyskaniu przez osobę obywatelstwa polskiego, a także po jej śmierci lub ukończeniu setnego roku życia. Usunięcie następuje po uzyskaniu wiarygodnej informacji potwierdzającej daną okoliczność.

Przepisy dotyczące odszkodowania, zadośćuczynienia oraz innych uprawnień przewidzianych w art. 8, art. 9 i art. 10 stosuje się także do osób, wobec których istnieją podstawy do stwierdzenia nieważności orzeczenia. Chodzi o sytuacje, gdy oskarżony został uniewinniony albo postępowanie umorzono z powodów wskazanych w art. 17 § 1 pkt 1 i 2 Kodeksu postępowania karnego. Warunkiem jest również to, aby osoba ta była zatrzymana lub tymczasowo aresztowana, a odszkodowanie i zadośćuczynienie nie zostały wcześniej prawomocnie zasądzone. Takie same zasady stosuje się do osób, które zostały pozbawione życia albo wolności przez organy wskazane w art. 1 ust. 1, jeżeli nie przeprowadzono wobec nich postępowania zakończonego orzeczeniem. Przepis nie ogranicza tego przypadku do osób, które zostały uniewinnione lub wobec których umorzono postępowanie, ponieważ odnosi się do sytuacji, w których żadnego takiego postępowania nie zakończono orzeczeniem. Przepisy art. 8b stosuje się odpowiednio do dzieci osób objętych opisanymi regulacjami. Roszczenia o odszkodowanie i zadośćuczynienie wskazane w tym przepisie nie przedawniają się. Oznacza to, że upływ czasu nie powoduje ich przedawnienia.

o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego

O nieważności orzeczenia rozstrzyga sąd okręgowy. Jeżeli jednak, zgodnie z przepisami obowiązującymi w dniu wejścia w życie ustawy, sprawę dotyczącą czynu opisanego w tym orzeczeniu powinien rozpoznać sąd wojskowy, właściwy jest wojskowy sąd okręgowy. O rodzaju właściwego sądu decydują więc przepisy obowiązujące w określonym przez ustawę dniu, a nie wyłącznie charakter samego orzeczenia. Stwierdzenie nieważności orzeczenia ma skutek taki sam jak uniewinnienie. Oznacza to, że ustawa zrównuje te dwa rozstrzygnięcia. Przepis nie wskazuje dodatkowych warunków, które trzeba spełnić, aby taki skutek nastąpił. Co do zasady sprawę rozpoznaje sąd właściwy miejscowo dla obszaru, na którym, według przepisów obowiązujących w dniu wejścia w życie ustawy, organ pierwszej instancji wydał orzeczenie objęte wnioskiem o unieważnienie. Jeżeli na podstawie tej zasady nie można ustalić właściwości miejscowej, sprawę rozpoznaje odpowiednio Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie albo Wojskowy Sąd Okręgowy w Warszawie. Wybór między tymi sądami zależy od tego, czy właściwy jest sąd powszechny, czy sąd wojskowy.

Jeżeli w sprawie oskarżonego zapadł wyrok uniewinniający albo postępowanie zakończono umorzeniem z przyczyn wskazanych w przepisie, sąd nie rozpatruje wniosku przewidzianego w tej ustawie. Nie oznacza to oddalenia wniosku po merytorycznej ocenie, lecz zakończenie sprawy bez jego rozpoznania. Na takie postanowienie zażalenie mogą złożyć podmioty wskazane w art. 3 ust. 1.

Przepis daje lekarzowi weterynarii możliwość zażądania, aby informacja o korzystnym zakończeniu postępowania zawodowego została zamieszczona w prasie samorządu. Dotyczy to dwóch sytuacji: gdy lekarz został uniewinniony albo gdy postępowanie umorzono. Publikacja nie następuje automatycznie, ponieważ potrzebny jest wniosek lekarza. Przepis nie określa w tym miejscu terminu ani szczegółowych zasad zamieszczenia takiej informacji.

o zawodzie lekarza weterynarii i izbach lekarsko-weterynaryjnych

Jeżeli osoba została uniewinniona albo postępowanie wobec niej umorzono dlatego, że jej czyn nie zawierał wszystkich cech wymaganych, aby uznać go za czyn zabroniony, przysługuje jej odszkodowanie od Skarbu Państwa. Odszkodowanie obejmuje wyłącznie straty, które rzeczywiście poniosła. Przepis nie przewiduje więc wypłaty za straty hipotetyczne ani kwoty ustalanej z góry.

Prawo prasowe

Przepis chroni osobę obwinioną, która po wznowieniu postępowania została uniewinniona. Jeżeli wcześniej pobrano od niej koszty postępowania, należy je zwrócić. Oznacza to, że osoba uniewinniona nie ponosi ostatecznie kosztów pobranych w związku z tym postępowaniem. Zwrot obejmuje koszty faktycznie pobrane od obwinionego i jest związany z uniewinnieniem wydanym w postępowaniu wznowionym.

Uniewinnienie

Uniewinnienie w przepisach

Kodeks karny skarbowy1 przepis

Kodeks postępowania karnego (kpk)2 przepisy

o izbach lekarskich1 przepis

o Policji3 przepisy

o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego3 przepisy

o zawodzie lekarza weterynarii i izbach lekarsko-weterynaryjnych1 przepis

Prawo prasowe1 przepis

w sprawie organów kontroli zawodowej oraz postępowania w zakresie odpowiedzialności zawodowej fachowych pracowników służby zdrowia.1 przepis