Umowie leasingu

„Umowa leasingu” w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych to odpłatne oddanie określonego składnika majątku do używania albo do używania połączonego z pobieraniem pożytków. Oznacza to, że jedna strona, określana jako finansujący, udostępnia przedmiot umowy drugiej stronie, czyli korzystającemu, na warunkach przewidzianych w ustawie.

Definicja obejmuje zarówno umowę nazwaną leasingiem w kodeksie cywilnym, jak i inną umowę, która w praktyce spełnia wskazane cechy. O kwalifikacji podatkowej nie decyduje więc wyłącznie nazwa dokumentu, lecz jego treść i rzeczywisty sposób ukształtowania praw oraz obowiązków stron. Istotne jest przede wszystkim odpłatne udostępnienie majątku oraz występowanie dwóch określonych ról: finansującego i korzystającego.

Przedmiotem takiej umowy mogą być podlegające amortyzacji środki trwałe, a także wartości niematerialne i prawne. Definicja obejmuje również grunty oraz prawo wieczystego użytkowania gruntów. W praktyce oznacza to, że leasing może dotyczyć nie tylko rzeczy, lecz także określonych praw majątkowych, jeżeli mieszczą się w kategoriach wskazanych w ustawie.

Pojęcie ma znaczenie dla stosowania przepisów podatkowych dotyczących leasingu. Pozwala ustalić, czy dana umowa mieści się w zakresie regulacji ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a tym samym czy należy oceniać ją według zasad przewidzianych dla umów leasingu. Definicja wyznacza więc zakres tego pojęcia na potrzeby podatku dochodowego i odróżnia je od potocznego rozumienia leasingu. Znaczenie ma nie tylko formalna konstrukcja umowy, ale również to, jaki składnik majątku jest udostępniany oraz czy strony zawarły odpłatne porozumienie o jego używaniu lub pobieraniu pożytków.