Umowa timeshare

Umowa timeshare to odpłatna umowa zawierana z konsumentem, na podstawie której nabywa on prawo do korzystania z co najmniej jednego miejsca zakwaterowania, na przykład lokalu lub obiektu wypoczynkowego, w więcej niż jednym okresie korzystania. Umowa musi być zawarta na czas dłuższy niż rok. Istotą timeshare jest więc nie jednorazowy pobyt, lecz możliwość powtarzalnego korzystania z określonego miejsca albo obiektu w ustalonych lub możliwych do ustalenia terminach.

Prawo nabywane przez konsumenta może mieć charakter prawa osobistego albo zostać ukształtowane jako prawo rzeczowe. W szczególności umowa może prowadzić do ustanowienia na rzecz konsumenta prawa użytkowania. W zależności od treści umowy konsument uzyskuje uprawnienie do korzystania z konkretnego miejsca zakwaterowania lub z miejsc należących do określonego systemu. Umowa określa między innymi czas jej obowiązywania, okresy korzystania, zasady korzystania z obiektu oraz opłaty związane z udziałem w systemie.

Timeshare jest instytucją prawa cywilnego i prawa ochrony konsumentów. Przepisy regulują także powiązane z nim umowy dotyczące długoterminowych produktów wakacyjnych, pośrednictwa w odsprzedaży oraz uczestnictwa w systemie wymiany. Szczególne znaczenie mają obowiązki przedsiębiorcy dotyczące informacji przekazywanych przed zawarciem umowy, wymogów jej treści oraz prawa konsumenta do odstąpienia. Odstąpienie od umowy timeshare może wpływać na umowy powiązane, a w określonych sytuacjach wyłącza obowiązek ponoszenia związanych z nimi świadczeń.

Prawo z umowy timeshare może podlegać ujawnieniu w księdze wieczystej jako prawo osobiste lub roszczenie. Przepisy określają również zasady ponoszenia kosztów nakładów na miejsce zakwaterowania i inne udostępniane obiekty. Naruszenie wymogów dotyczących umów timeshare może skutkować odpowiedzialnością wykroczeniową.