Umowa partnerstwa

Umowa partnerstwa to formalny dokument określający sposób planowania i wykorzystywania środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej. Pojęcie to zostało zdefiniowane w ustawie „o zasadach prowadzenia polityki rozwoju” i odnosi się do uzgodnionych ram prowadzenia działań finansowanych ze środków unijnych.

Najważniejsze elementy umowy partnerstwa to:

• określenie uwarunkowań, czyli okoliczności i założeń wpływających na wykorzystanie środków,
• wskazanie celów, które mają zostać osiągnięte,
• wyznaczenie kierunków wydatkowania funduszy,
• przygotowanie dokumentu z udziałem partnerów społecznych i gospodarczych,
• zatwierdzenie umowy przez Komisję Europejską.

Udział partnerów społecznych i gospodarczych oznacza, że dokument nie jest tworzony wyłącznie przez administrację. W jego przygotowaniu uwzględnia się także perspektywę podmiotów reprezentujących określone grupy społeczne, gospodarkę i inne środowiska zainteresowane sposobem prowadzenia polityki rozwoju. Zatwierdzenie przez Komisję Europejską nadaje dokumentowi znaczenie w relacji między krajowym planowaniem wykorzystania funduszy a zasadami obowiązującymi przy ich wydatkowaniu na poziomie Unii Europejskiej.

W praktyce umowa partnerstwa pełni funkcję dokumentu wyznaczającego wspólne ramy dla korzystania ze środków unijnych. Porządkuje założenia, priorytety i kierunki wsparcia, a także stanowi punkt odniesienia przy przygotowywaniu programów i działań związanych z polityką rozwoju. Nie jest zatem pojedynczą umową dotyczącą konkretnego projektu, lecz dokumentem o szerszym, strategicznym charakterze, obejmującym sposób wykorzystania środków w określonej perspektywie planowania.

Podobne określenie pojawia się także w przepisach o finansach publicznych w związku z umowami partnerstwa publiczno-prywatnego. Jest to jednak odrębna konstrukcja prawna, związana ze współpracą podmiotu publicznego i partnera prywatnego, a nie dokumentem określającym ramy wykorzystania środków Unii Europejskiej.