Umowa parasolowa

Umowa parasolowa to umowa ramowa, która pozwala objąć jednym stosunkiem prawnym kilka powiązanych ze sobą rachunków, subrachunków, produktów albo sposobów inwestowania. Jej „parasolowy” charakter polega na tym, że użytkownik zawiera jedną umowę z instytucją finansową, a w jej ramach może korzystać z wyodrębnionych części struktury inwestycyjnej. Szczegółowe zasady funkcjonowania takiej umowy wynikają z przepisów regulujących dany produkt oraz z jej treści.

Termin występuje przede wszystkim w prawie rynku finansowego, w szczególności w regulacjach dotyczących inwestowania i prowadzenia rachunków inwestycyjnych. Nie oznacza jednego, jednolicie uregulowanego typu umowy nazwanej. Jego znaczenie zależy od konstrukcji prawnej, w której został użyty. W praktyce umowa parasolowa może służyć do prowadzenia kilku subkont lub części rachunku, przypisanych do różnych aktywów, strategii albo instrumentów finansowych.

Najważniejsze cechy umowy parasolowej:

• łączy wiele elementów inwestycji w ramach jednej umowy głównej,
• pozwala wyodrębnić poszczególne części rachunku lub portfela,
• określa zasady otwierania, prowadzenia i zamykania tych części,
• reguluje składanie dyspozycji, przepływ środków oraz rozliczanie operacji,
• może wskazywać skutki śmierci inwestującego, w tym sposób realizacji dyspozycji dotyczących środków.

W formule parasolowej osobistego konta inwestycyjnego jedna umowa może obejmować różne aktywa lub wyodrębnione komponenty konta. Ułatwia to zarządzanie inwestycjami bez zawierania odrębnej umowy dla każdego składnika. Zmiana sposobu inwestowania może być wtedy dokonywana w ramach istniejącej struktury, zgodnie z zasadami przewidzianymi dla danego konta.

Znaczenie praktyczne umowy parasolowej polega na uproszczeniu obsługi wielu inwestycji oraz na ujednoliceniu zasad dostępu do nich. Nie oznacza ona jednak, że wszystkie aktywa tracą odrębność. Poszczególne części mogą podlegać różnym zasadom ewidencji, wyceny, dysponowania i dziedziczenia, zależnie od przepisów oraz postanowień umowy.