Umowa o prowadzenie OIPE

Umowa o prowadzenie OIPE to umowa, która tworzy podstawę do prowadzenia ogólnoeuropejskiego indywidualnego produktu emerytalnego. Jej zawarcie nie jest wystarczające samo w sobie. Aby dana umowa mogła być uznana za umowę o prowadzenie OIPE w rozumieniu ustawy, musi również spełniać warunki wskazane w art. 4 rozporządzenia 2019/1238. Definicja łączy więc dwa elementy: istnienie umowy oraz jej zgodność z wymaganiami określonymi w przepisach unijnych.

Odesłanie do rozporządzenia oznacza, że zakres i cechy takiej umowy należy oceniać nie tylko na podstawie samej ustawy „Ogólnoeuropejski indywidualny produkt emerytalny.”, lecz także z uwzględnieniem warunków przewidzianych w przywołanym przepisie. Ustawa posługuje się tym pojęciem jako nazwą umowy związanej bezpośrednio z prowadzeniem OIPE, a nie jako określeniem dowolnego porozumienia dotyczącego oszczędzania lub produktu emerytalnego.

Znaczenie praktyczne tego pojęcia polega na tym, że wskazuje ono podstawę prawną funkcjonowania konkretnego OIPE. Pozwala ustalić, jaki rodzaj umowy jest objęty regulacją ustawy i kiedy można mówić o prowadzeniu OIPE w rozumieniu tych przepisów. Kluczowe jest zatem łączne spełnienie wymogu umownego oraz wymogów wynikających z art. 4 rozporządzenia 2019/1238. Jeżeli porozumienie nie odpowiada tym warunkom, nie mieści się w ustawowym znaczeniu umowy o prowadzenie OIPE, nawet jeśli dotyczy celu emerytalnego lub ma podobny charakter.

Pojęcie pełni w ustawie funkcję porządkującą. Odnosi się do relacji prawnej, na podstawie której OIPE jest prowadzone, i wyznacza punkt odniesienia przy stosowaniu przepisów dotyczących tego produktu. Definicja pochodzi z ustawy „Ogólnoeuropejski indywidualny produkt emerytalny.”