Umowa o kredyt hipoteczny w walucie obcej

Umowa o kredyt hipoteczny w walucie obcej to szczególny rodzaj umowy, w której waluta kredytu nie odpowiada sytuacji walutowej konsumenta albo walucie związanej z jego miejscem zamieszkania. Pojęcie to zostało zdefiniowane w ustawie „Kredyt hipoteczny oraz nadzór nad pośrednikami kredytu hipotecznego i agentami”.

O zakwalifikowaniu umowy do tej kategorii decyduje wystąpienie co najmniej jednej z przesłanek:

• kredyt jest udzielony w walucie innej niż ta, w której konsument uzyskuje dochód przeznaczony na spłatę zobowiązania,
• kredyt jest udzielony w walucie innej niż ta, w której konsument posiada aktywa mające służyć do jego spłaty,
• waluta kredytu różni się od waluty państwa członkowskiego, w którym konsument mieszka.

Definicja odnosi się więc nie tylko do źródła spłaty kredytu, lecz także do miejsca zamieszkania konsumenta. Dochód i aktywa są istotne tylko w takim zakresie, w jakim mają służyć spłacie kredytu. Jeżeli kredytobiorca zarabia w jednej walucie, posiada środki przeznaczone na spłatę w innej, a sam kredyt został udzielony jeszcze w innej walucie, dla oceny umowy znaczenie ma każda z tych relacji.

Celem tego pojęcia w ustawie jest wyodrębnienie umów, w których występuje rozbieżność między walutą zobowiązania a walutą dochodów, aktywów lub miejsca zamieszkania konsumenta. Taka rozbieżność może mieć praktyczne znaczenie dla kosztów i sposobu wykonywania umowy, ponieważ zmiana wartości walut może wpływać na wysokość rat oraz wartość zadłużenia wyrażoną w walucie, w której konsument uzyskuje środki na spłatę. Kategoria ta pozwala zatem stosować do takich umów przepisy ustawy odnoszące się do kredytów hipotecznych w walucie obcej oraz uwzględniać związane z nimi ryzyko walutowe.