Umowa na czas oznaczony z gwarancją stałej ceny

Umowa na czas oznaczony z gwarancją stałej ceny to, w rozumieniu ustawy „Prawo energetyczne”, umowa zawarta z odbiorcą końcowym na określony okres, dotycząca sprzedaży energii elektrycznej albo obejmująca sprzedaż energii i świadczenie usług związanych z jej dostarczaniem w ramach umowy kompleksowej. Jej najważniejszą cechą jest to, że przez cały czas obowiązywania umowy nie zmieniają się ustalone w niej warunki rozliczeń, w szczególności cena energii oraz dodatkowe opłaty stosowane przez sprzedawcę w obrocie energią elektryczną.

Do podstawowych elementów takiej umowy należą:

• określony, z góry ustalony czas obowiązywania,
• zawarcie umowy z odbiorcą końcowym,
• sprzedaż energii elektrycznej albo zawarcie umowy kompleksowej,
• utrzymanie ustalonych cen, opłat i pozostałych warunków rozliczeń przez cały okres umowy.

Gwarancja stałości nie ma jednak charakteru absolutnego. Umowa może przewidywać postanowienia elastyczne, czyli takie, które z założenia różnicują sposób rozliczeń, na przykład stosowanie innych cen w okresach szczytowych i pozaszczytowych. Stałością nie są również objęte te elementy rachunku, których wysokość nie zależy od sprzedawcy energii elektrycznej, w szczególności podatki i opłaty ustalane poza jego decyzją.

Definicja służy wyodrębnieniu w ustawie szczególnego rodzaju umowy sprzedaży energii elektrycznej lub umowy kompleksowej, w której odbiorca może oczekiwać stabilnych, wcześniej określonych zasad rozliczeń. W praktyce oznacza to większą przewidywalność kosztów wynikających z samej ceny energii i opłat ustalanych przez sprzedawcę, ale nie wyklucza zmian w elementach zależnych od przepisów lub innych podmiotów. O tym, czy dana umowa spełnia tę definicję, decyduje więc nie samo użycie określenia „stała cena”, lecz jej rzeczywista treść, czas obowiązywania oraz zakres dopuszczonych wyjątków.