„Umowa dotycząca obszaru EETS” to porozumienie, które organizuje świadczenie usługi EETS na konkretnym obszarze, na którym pobierane są opłaty. Pojęcie to zostało zdefiniowane w ustawie „Drogi publiczne” i wskazuje na umowę zawieraną między dwoma określonymi podmiotami: dostawcą EETS oraz podmiotem pobierającym opłaty na danym obszarze EETS.

Najważniejszym skutkiem takiej umowy jest przyznanie dostawcy EETS uprawnienia do świadczenia usługi na obszarze objętym porozumieniem. Nie chodzi więc o umowę o dowolnym zakresie, lecz o uzgodnienie związane z konkretnym terytorium i z konkretnym systemem poboru opłat. Jej elementami są zatem:

- udział dostawcy EETS,
- udział podmiotu pobierającego opłaty,
- wskazanie obszaru EETS, którego dotyczy umowa,
- ustalenie, że dostawca może na tym obszarze świadczyć usługę EETS.

W praktyce umowa wyznacza podstawę współpracy między dostawcą usługi a podmiotem odpowiedzialnym za pobieranie opłat. Pozwala określić, na jakim obszarze dostawca jest uprawniony do działania, a także wiąże jego działalność z konkretnym podmiotem pobierającym opłaty. Dzięki temu wiadomo, że świadczenie usługi EETS na danym obszarze nie wynika wyłącznie z ogólnego statusu dostawcy, lecz z zawarcia odpowiedniej umowy dotyczącej tego obszaru.

Pojęcie ma znaczenie przede wszystkim dla ustalenia podstawy i zakresu świadczenia usługi EETS. Łączy aspekt terytorialny, czyli określenie obszaru, z aspektem podmiotowym, czyli wskazaniem stron porozumienia, oraz z uprawnieniem dostawcy do działania na tym obszarze. W ustawie termin ten służy więc opisaniu formalnej relacji, która umożliwia dostawcy EETS obsługę danego obszaru poboru opłat.

Przepis porządkuje podstawowe pojęcia używane w ustawie o drogach publicznych. Ma charakter definicyjny, dlatego jego znaczenie polega na ujednoliceniu rozumienia najważniejszych elementów drogi, infrastruktury, robót drogowych oraz systemów transportowych i poboru opłat.

W pierwszej grupie znajdują się pojęcia dotyczące budowy drogi. „Pas drogowy” obejmuje wydzielony grunt oraz przestrzeń nad i pod jego powierzchnią, w której znajduje się lub ma znajdować się droga. „Droga” jest całością techniczno-użytkową przeznaczoną między innymi do ruchu lub postoju pojazdów, ruchu pieszych, jazdy wierzchem albo pędzenia zwierząt. Zdefiniowano także „urządzenie drogi” oraz „urządzenie obce”, a więc odpowiednio obiekty związane funkcjonalnie z drogą lub takie, które z drogą nie są funkcjonalnie związane. Przepis rozróżnia ponadto jezdnię, zjazd, skrzyżowanie i węzeł.

Osobne definicje określają cechy „drogi ekspresowej” i „autostrady”, a także „drogi o znaczeniu obronnym”. Wskazano również rodzaje drogowych obiektów inżynierskich, kanał technologiczny oraz zieleń przydrożną. Istotne dla praktyki jest rozróżnienie „budowy drogi”, „przebudowy”, „remontu”, „utrzymania” i „ochrony drogi”, ponieważ pojęcia te opisują różny zakres robót i działań.

Przepis obejmuje też reklamy, dostępność drogi, pojazdy nienormatywne, służby ratownicze, ocenę wpływu planowanej drogi na bezpieczeństwo ruchu drogowego i audyt bezpieczeństwa ruchu drogowego. Końcowa część dotyczy inteligentnych systemów transportowych oraz systemu EETS, w tym jego użytkowników, dostawców, obszarów, składników interoperacyjności i usług poboru opłat. Pozycje oznaczone jako „uchylony” nie zawierają definicji.

Umowa dotycząca obszaru EETS

Umowa dotycząca obszaru EETS - definicja

Umowa dotycząca obszaru EETS w przepisach

o drogach publicznych1 przepis