Umorzenie lub konwersja zobowiązań to instrument przymusowej restrukturyzacji przewidziany w ustawie „Bankowy Fundusz Gwarancyjny, system gwarantowania depozytów oraz przymusowa restrukturyzacja”. Jego istotą jest wykorzystanie zobowiązań podmiotu objętego przymusową restrukturyzacją do poprawy jego sytuacji finansowej. Mechanizm może przybrać jedną z dwóch form: zobowiązania mogą zostać umorzone, aby pokryć powstałe straty, albo zamienione na instrumenty kapitałowe.

W pierwszym wariancie dochodzi do całkowitego albo częściowego zmniejszenia obciążeń wynikających ze zobowiązań. Skutkiem jest ograniczenie kwoty, którą podmiot powinien rozliczyć, a wartość umorzonych zobowiązań służy pokryciu strat. W drugim wariancie zobowiązanie nie jest wykonywane w dotychczasowej formie, lecz zostaje przekształcone w instrument kapitałowy. Oznacza to zmianę jego charakteru z obciążenia podmiotu na składnik jego kapitału.

**Najważniejsze elementy tego instrumentu:**
- jest stosowany w ramach przymusowej restrukturyzacji;
- dotyczy zobowiązań podmiotu;
- służy pokryciu strat albo zmianie struktury finansowej podmiotu;
- może polegać na umorzeniu zobowiązań lub ich konwersji na instrumenty kapitałowe.

Znaczenie praktyczne tego rozwiązania polega na tym, że pozwala zmniejszyć straty bez ograniczania się do tradycyjnego finansowania zewnętrznego. Umorzenie redukuje obciążenia, natomiast konwersja zmienia sposób ich ujęcia i może wzmocnić pozycję kapitałową podmiotu. W obu przypadkach instrument ingeruje w istniejące zobowiązania, aby wesprzeć cele przymusowej restrukturyzacji określone w ustawie. Nie jest to więc zwykłe, dobrowolne porozumienie dotyczące spłaty długu, lecz rozwiązanie należące do ustawowego mechanizmu prowadzenia przymusowej restrukturyzacji.

Przepis tworzy słownik pojęć używanych w ustawie o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji. Nie ustanawia samodzielnie procedury, lecz wyjaśnia, kogo lub czego dotyczą dalsze regulacje i jak należy rozumieć kluczowe terminy.

Definicje obejmują między innymi podmioty objęte ustawą, takie jak „bank”, „bank w restrukturyzacji”, „kasa”, „firma inwestycyjna w restrukturyzacji”, „instytucja kredytowa” oraz „CCP w restrukturyzacji”. Przepis wskazuje także, kim jest „deponent”, odsyłając do osób lub podmiotów uprawnionych do świadczenia pieniężnego na podstawie art. 20 i art. 21. Rozróżnia „działalność bankową” i „działalność maklerską”, określa znaczenie „dnia roboczego”, a także wyznacza „dzień spełnienia warunku gwarancji” odrębnie dla banku, oddziału banku zagranicznego i kasy.

Istotną grupę stanowią pojęcia związane z przymusową restrukturyzacją. „Działanie w ramach przymusowej restrukturyzacji” obejmuje decyzję o jej wszczęciu, zastosowanie co najmniej jednego instrumentu restrukturyzacji albo wykonanie przez Fundusz uprawnienia w tym zakresie. „Instytucja pomostowa” to podmiot kontrolowany przez Fundusz, służący kontynuowaniu całości lub części działalności podmiotu w restrukturyzacji. Zdefiniowano również „funkcje krytyczne”, „główną linię biznesową”, „grupę” i „grupowy plan przymusowej restrukturyzacji”.

Przepis porządkuje ponadto terminologię dotyczącą grup kapitałowych, spółek holdingowych, funduszy własnych, instrumentów kapitałowych oraz formatów danych. W praktyce jego znaczenie polega na ujednoliceniu rozumienia tych określeń, co pozwala ustalić zakres podmiotowy ustawy, moment powstania warunku gwarancji oraz charakter działań podejmowanych w restrukturyzacji.

Umorzenie lub konwersja zobowiązań

Umorzenie lub konwersja zobowiązań - definicja

Umorzenie lub konwersja zobowiązań w przepisach

o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji1 przepis