Układ hybrydowy

„Układ hybrydowy” to, w rozumieniu ustawy „Odnawialne źródła energii”, instalacja odnawialnego źródła energii, która służy do wytwarzania energii elektrycznej albo jednocześnie energii elektrycznej i ciepła. Jej istotą jest współdziałanie różnych źródeł lub nośników energii w ramach jednej jednostki wytwórczej.

Aby dana instalacja mieściła się w tym pojęciu, muszą wystąpić następujące elementy:

• wykorzystywane są nośniki energii wytwarzane oddzielnie z odnawialnych źródeł energii,
• możliwe jest dodatkowe zastosowanie paliwa pomocniczego,
• instalacja może korzystać także ze źródeł energii innych niż odnawialne,
• poszczególne źródła lub nośniki pracują na wspólny kolektor,
• energia z tych źródeł jest następnie wspólnie zużywana w tej samej jednostce wytwórczej do produkcji energii elektrycznej albo ciepła.

Wspólny kolektor oznacza tu element lub układ, do którego kierowane są strumienie energii pochodzące z wykorzystywanych źródeł, zanim zostaną razem użyte w procesie wytwarzania. Nie chodzi więc o samo występowanie kilku źródeł energii w jednym miejscu. Muszą one być połączone funkcjonalnie i uczestniczyć we wspólnym procesie produkcji energii elektrycznej lub ciepła.

W definicji szczególne znaczenie ma udział odnawialnych źródeł energii. Układ może jednak korzystać również ze źródeł nieodnawialnych, a także z paliwa pomocniczego. O jego hybrydowym charakterze decyduje zatem połączenie różnych sposobów lub nośników zasilania oraz ich wspólne wykorzystanie w jednej jednostce, a nie wyłącznie rodzaj zastosowanego źródła.

Pojęcie służy ustaleniu, jakie instalacje mogą być traktowane jako określony rodzaj instalacji OZE na potrzeby ustawy. Ma znaczenie praktyczne przy kwalifikowaniu rozwiązań, w których energia z kilku źródeł jest łączona i wykorzystywana w jednym procesie wytwórczym. Pomaga odróżnić taki zintegrowany układ od niezależnie działających instalacji, które jedynie znajdują się w tym samym obiekcie.