Przepis wyznacza zakres regulacji ustawy o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych. Nie określa pojedynczego świadczenia ani jednej procedury, lecz wskazuje cztery główne obszary, które obejmuje ustawa.

Po pierwsze, ustawa określa **rodzaje świadczeń** związanych z wypadkami przy pracy i chorobami zawodowymi, a także warunki nabywania prawa do tych świadczeń. Oznacza to, że zakres regulacji obejmuje zarówno katalog świadczeń, jak i przesłanki, od których zależy możliwość ich uzyskania.

Po drugie, przepis wskazuje zasady i tryb przyznawania świadczeń, ustalania ich wysokości oraz ich wypłaty. Regulacja dotyczy więc kolejnych etapów postępowania, od przyznania świadczenia, przez określenie jego wysokości, aż po realizację wypłaty.

Po trzecie, ustawa reguluje różnicowanie stopy procentowej składki na ubezpieczenie społeczne z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych. Z przepisu wynika, że zróżnicowanie to ma zależeć od zagrożeń zawodowych oraz ich skutków.

Po czwarte, określone zostają zasady finansowania prewencji wypadkowej. W praktyce przepis porządkuje więc całość podstawowych zagadnień objętych ustawą, łącząc kwestie świadczeń, składki oraz działań związanych z zapobieganiem wypadkom.letal.

o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych.

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2002/1673/text/U/D20021673Lj.pdf

Przepis określa, kto ustala prawo do zasiłków oraz świadczenia rehabilitacyjnego z ubezpieczenia wypadkowego, a także kto dokonuje ich wypłaty. Wprowadza w tym zakresie podział kompetencji między płatników składek a Zakład.

**Płatnicy składek** zajmują się ustalaniem prawa do tych świadczeń i ich wypłatą wtedy, gdy są jednocześnie zobowiązani do ustalania prawa do zasiłków w razie choroby i macierzyństwa oraz do ich wypłaty. Oznacza to, że przepis wiąże ich zadania w zakresie ubezpieczenia wypadkowego z zakresem obowiązków dotyczącym zasiłków z tytułu choroby i macierzyństwa.

**Zakład** wykonuje wskazane czynności we wszystkich pozostałych przypadkach. Jeżeli więc płatnik składek nie należy do grupy podmiotów zobowiązanych do ustalania prawa do zasiłków w razie choroby i macierzyństwa oraz ich wypłaty, to właśnie Zakład ustala prawo do zasiłków i świadczenia rehabilitacyjnego z ubezpieczenia wypadkowego i wypłaca te świadczenia.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na jednoznacznym rozdzieleniu odpowiedzialności za obsługę świadczeń. Podstawowym kryterium jest nie rodzaj konkretnego zasiłku wypadkowego, lecz to, czy dany płatnik składek ma obowiązek ustalania prawa do zasiłków w razie choroby i macierzyństwa oraz ich wypłaty. Przepis obejmuje zarówno ustalenie samego prawa do świadczenia, jak i jego wypłatę, a więc wskazuje podmiot właściwy dla obu tych czynności.

Przepis określa, komu przysługuje jednorazowe odszkodowanie po śmierci ubezpieczonego wskutek wypadku przy pracy albo choroby zawodowej. Takie świadczenie może otrzymać także rodzina rencisty, jeżeli jego śmierć nastąpiła z tych samych przyczyn, a rencista był uprawniony do renty z ubezpieczenia wypadkowego.

Uprawnionymi członkami rodziny są:

- małżonek, z zastrzeżeniem, że odszkodowanie nie przysługuje w razie orzeczonej separacji;
- dzieci własne, dzieci drugiego małżonka i dzieci przysposobione, a także określone w przepisie wnuki, rodzeństwo i inne dzieci, w tym dzieci przyjęte do rodziny zastępczej, jeżeli w dniu śmierci spełniały warunki uzyskania renty rodzinnej;
- rodzice, osoby przysposabiające, macocha i ojczym, pod warunkiem że w dniu śmierci prowadzili z ubezpieczonym lub rencistą wspólne gospodarstwo domowe, albo że bezpośrednio przed śmiercią przyczyniał się on do ich utrzymania, albo że ich prawo do alimentów zostało ustalone wyrokiem lub ugodą sądową.

Przepis wiąże więc prawo do odszkodowania zarówno z przyczyną śmierci, jak i z określonym pokrewieństwem lub więzią rodzinną. W przypadku dzieci decydujące jest spełnianie warunków uzyskania renty rodzinnej właśnie w dniu śmierci. W przypadku rodziców i osób wskazanych w tej grupie wystarczy spełnienie jednej z wymienionych przesłanek dotyczących wspólnego gospodarstwa domowego, utrzymania albo alimentów. Regulacja wyraźnie wyłącza małżonka pozostającego w separacji.

Przepis określa zasady ustalania i wypłaty świadczeń z ubezpieczenia wypadkowego, gdy niezdolność do pracy albo śmierć pozostaje związana z wypadkiem przy pracy lub chorobą zawodową. Obejmuje rentę z tytułu niezdolności do pracy, rentę szkoleniową, rentę rodzinną oraz dodatek do renty rodzinnej dla sieroty zupełnej.

Przy ustalaniu prawa do tych świadczeń, ich wysokości i wypłaty stosuje się odpowiednio przepisy ustawy o emeryturach i rentach z FUS, z wyjątkami wskazanymi w ust. 1 oraz z uwzględnieniem przepisów ustawy wypadkowej. Świadczenia przysługują niezależnie od długości okresu ubezpieczenia wypadkowego i bez względu na datę powstania niezdolności do pracy spowodowanej wypadkiem przy pracy lub chorobą zawodową.

Szczególne znaczenie ma ust. 3, który wyłącza stosowanie ograniczenia wskaźnika wysokości podstawy przy ustalaniu podstawy wymiaru renty. Ponadto, jeżeli prawo do renty ustało dlatego, że ustąpiła niezdolność do pracy, a następnie niezdolność ta powstała ponownie, prawo do renty przywraca się niezależnie od czasu, jaki upłynął od jego ustania.

Przepis reguluje także rentę rodzinną. Przysługuje ona uprawnionym członkom rodziny ubezpieczonego, który zmarł wskutek wypadku przy pracy lub choroby zawodowej, a także członkom rodziny rencisty, którego śmierć nastąpiła z tych przyczyn. Jeżeli rencista zmarł z innych przyczyn, jego członkom rodziny przysługują świadczenia określone w ustawie o emeryturach i rentach z FUS, bez względu na długość okresu uprawniającego do przyznania renty z tytułu niezdolności do pracy na podstawie tych przepisów.

Przepis określa minimalny poziom renty z tytułu niezdolności do pracy oraz renty szkoleniowej wypłacanych z ubezpieczenia wypadkowego. Wysokość świadczenia jest odnoszona do podstawy jego wymiaru, a wymagane minimum zależy od rodzaju uprawnienia lub stopnia niezdolności do pracy.

W przypadku osoby całkowicie niezdolnej do pracy renta nie może być niższa niż **80% podstawy wymiaru**. Dla osoby częściowo niezdolnej do pracy minimalny poziom wynosi **60% podstawy wymiaru**. Natomiast renta szkoleniowa nie może być niższa niż **100% podstawy wymiaru**. Przepis ustanawia więc trzy odrębne progi, przypisane do wskazanych sytuacji.

Znaczenie praktyczne regulacji polega na tym, że ustalona renta nie może spaść poniżej właściwego dla niej procentu podstawy wymiaru. Podstawa ta jest punktem odniesienia dla oceny minimalnej wysokości świadczenia, a nie jedną, jednakową kwotą dla wszystkich uprawnionych. Rozróżnienie między całkowitą i częściową niezdolnością do pracy wpływa bezpośrednio na wysokość gwarantowanego minimum, podobnie jak zakwalifikowanie świadczenia jako renty szkoleniowej.

Ustęp 2 wprowadza wyjątek od tej zasady. Minimalnych poziomów określonych w ustępie 1 nie stosuje się, jeżeli podstawa wymiaru renty została ustalona z uwzględnieniem art. 17 ust. 3. W takiej sytuacji sam przepis nie nakazuje stosowania progów 80%, 60% ani 100%, zależnie od rodzaju renty. Dotyczy to wyłącznie przypadku wskazanego w tym ustępie.

Przepis określa dwa rodzaje dodatków związanych ze świadczeniami z ubezpieczenia wypadkowego. Pierwszy dotyczy osoby uprawnionej do renty rodzinnej z tego ubezpieczenia, jeżeli jest ona sierotą zupełną. W takim przypadku przysługuje jej **dodatek dla sieroty zupełnej**. Drugim dodatkiem jest **dodatek pielęgnacyjny**, który przysługuje osobie uprawnionej do renty z ubezpieczenia wypadkowego.

W obu przypadkach przepis odsyła do zasad i wysokości określonych w ustawie o emeryturach i rentach z FUS. Oznacza to, że Art. 19. sam wskazuje, komu przysługuje dane świadczenie dodatkowe, ale nie ustala jego kwoty ani szczegółowych reguł przyznawania. Te elementy mają wynikać z przepisów wskazanej ustawy.

Kluczowe znaczenie ma rodzaj świadczenia podstawowego oraz status osoby uprawnionej. Dodatek dla sieroty zupełnej jest powiązany konkretnie z rentą rodzinną i wymaga, aby uprawniona osoba była sierotą zupełną. Dodatek pielęgnacyjny wiąże się natomiast z samym uprawnieniem do renty z ubezpieczenia wypadkowego, bez wskazania w tym przepisie dodatkowego warunku dotyczącego rodzaju renty. Przepis rozdziela więc przesłanki obu dodatków i wskazuje, że mogą one przysługiwać w związku z odpowiednim świadczeniem wypadkowym. W praktyce pozwala to ustalić, czy dana osoba mieści się w jednej z dwóch kategorii uprawnionych, a następnie sięgnąć do zasad i wysokości określonych w ustawie o emeryturach i rentach z FUS.

Przepis porządkuje podstawowe pojęcia używane w ustawie i wskazuje, jak należy je rozumieć na jej potrzeby. Ma to znaczenie dla ustalenia zakresu ubezpieczenia wypadkowego, podmiotów objętych tym ubezpieczeniem, sposobu określania składek oraz zasad posługiwania się dokumentami i danymi z właściwych rejestrów.

Zdefiniowano między innymi **ubezpieczonego**, czyli osobę fizyczną podlegającą ubezpieczeniu wypadkowemu, a także osobę objętą wcześniej ubezpieczeniem społecznym lub zaopatrzeniem emerytalnym, z wyłączeniem osób podlegających ubezpieczeniu społecznemu rolników. „Ubezpieczenie wypadkowe” oznacza ubezpieczenie społeczne z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych. „Okres ubezpieczenia wypadkowego” obejmuje zarówno okres podlegania temu ubezpieczeniu, jak i wskazane w przepisie wcześniejsze okresy ubezpieczenia lub zaopatrzenia.

Przepis wyjaśnia także role „płatnika składek”, „lekarza orzecznika”, „komisji lekarskiej” i „Zakładu”, a także określa pojęcia „funduszu wypadkowego” i „roku składkowego”. Wprowadza definicje używane przy ustalaniu danych dotyczących działalności, w tym „rodzaju działalności według PKD”, „rejestru REGON” oraz „przeciętnego wynagrodzenia”. „Projekt” oznacza określone działania inwestycyjne lub inwestycyjno-doradcze służące utrzymaniu zdolności do pracy przez cały okres aktywności zawodowej.

Znaczenie praktyczne mają również definicje „urazu”, jako uszkodzenia tkanek lub narządów wskutek działania czynnika zewnętrznego, oraz odesłania do ustaw dotyczących świadczeń pieniężnych z ubezpieczenia chorobowego i emerytur oraz rent z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Dzięki temu przepis tworzy słownik pojęć wykorzystywanych w dalszych regulacjach ustawy.

Przepis określa zasady waloryzacji wybranych świadczeń z ubezpieczenia wypadkowego oraz ustanawia minimalny poziom niektórych rent. Jego zastosowanie obejmuje renty z tego ubezpieczenia, dodatek dla sieroty zupełnej i dodatek pielęgnacyjny.

Zgodnie z ust. 1 świadczenia te podlegają waloryzacji w terminach i na zasadach określonych w ustawie o emeryturach i rentach z FUS. Oznacza to, że przepis nie wskazuje własnych terminów ani odrębnego sposobu waloryzacji, lecz odsyła w tym zakresie do regulacji dotyczących emerytur i rent z FUS. Waloryzacja obejmuje zarówno renty, jak i oba wymienione dodatki z ubezpieczenia wypadkowego.

Ust. 2 wprowadza gwarancję minimalnej wysokości dla trzech rodzajów świadczeń: renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej oraz renty rodzinnej z ubezpieczenia wypadkowego. Każda z tych rent nie może być niższa niż 120% kwoty najniższej odpowiedniej renty. Przy ustalaniu tego poziomu uwzględnia się kwotę najniższej renty ustaloną i podwyższoną zgodnie z ustawą o emeryturach i rentach z FUS. Sformułowanie „odpowiedniej renty” wiąże wysokość gwarantowanego minimum z rodzajem świadczenia, którego dotyczy ustalenie.

W praktyce przepis pełni więc dwie funkcje: zapewnia stosowanie zasad waloryzacji właściwych dla świadczeń określonych w ustawie o emeryturach i rentach z FUS oraz chroni wskazane renty przed ustaleniem ich wysokości poniżej poziomu 120% najniższej odpowiedniej renty. Gwarancja minimalnej wysokości dotyczy rent wymienionych w ust. 2, natomiast ust. 1 obejmuje także dodatki.

Przepis określa sytuacje, w których ubezpieczony traci prawo do świadczeń z ubezpieczenia wypadkowego w związku z okolicznościami wypadku. W ust. 1 wskazano, że świadczenia nie przysługują, jeżeli **wyłączną przyczyną wypadku** było udowodnione naruszenie przez ubezpieczonego przepisów dotyczących ochrony życia i zdrowia, a naruszenie to zostało spowodowane umyślnie albo wskutek rażącego niedbalstwa. Przesłanki te muszą wystąpić łącznie.

Odrębna podstawa pozbawienia świadczeń została określona w ust. 2. Dotyczy ona ubezpieczonego, który znajdował się w stanie nietrzeźwości, pod wpływem środków odurzających lub substancji psychotropowych i w znacznym stopniu przyczynił się do spowodowania wypadku. W tym przypadku przepis wiąże utratę świadczeń ze znacznym przyczynieniem się do wypadku, a nie z wyłącznym spowodowaniem jego przyczyny.

Ust. 3 reguluje postępowanie w razie uzasadnionego przypuszczenia, że ubezpieczony znajdował się w takim stanie. Płatnik składek kieruje go na niezbędne badanie, a ubezpieczony ma obowiązek się mu poddać. Odmowa albo inne zachowanie uniemożliwiające przeprowadzenie badania skutkuje pozbawieniem prawa do świadczeń, chyba że ubezpieczony udowodni istnienie przyczyn, które uniemożliwiły badanie.

Ust. 4 i 5 rozdzielają koszty badań. Co do zasady zwraca je Zakład, jednak w przypadkach określonych w ust. 2 ponosi je ubezpieczony. Ust. 6 przewiduje określenie w rozporządzeniu szczegółowych zasad rozliczeń, dokumentacji i terminów zwrotu kosztów.

Przepis określa sytuacje, w których Zakład odmawia przyznania świadczeń z ubezpieczenia wypadkowego, oraz sposób postępowania w razie braków w dokumentacji dotyczącej zdarzenia.

Odmowa jest obowiązkowa, gdy wystąpi jedna z trzech przesłanek wskazanych w ust. 1. Po pierwsze, nie przedstawiono protokołu powypadkowego albo karty wypadku. Po drugie, w jednym z tych dokumentów zdarzenie nie zostało uznane za „wypadek przy pracy w rozumieniu ustawy”. Po trzecie, protokół lub karta zawierają stwierdzenia bezpodstawne. Przepis wiąże więc przyznanie świadczeń zarówno z istnieniem wymaganej dokumentacji, jak i z jej treścią.

Odmowa z powodów wymienionych w ust. 1 nie ma charakteru ustnej informacji ani samej czynności technicznej. Zgodnie z ust. 2 następuje w drodze decyzji Zakładu. Oznacza to, że podstawą odmowy musi być jedna z konkretnych okoliczności wskazanych w przepisie.

Odrębnie uregulowano sytuację, w której protokół powypadkowy lub karta wypadku zawierają braki formalne. W takim przypadku Zakład nie odmawia od razu przyznania świadczeń, lecz niezwłocznie zwraca dokument w celu jego uzupełnienia. Przepis rozróżnia zatem braki formalne, które prowadzą do zwrotu dokumentu, od braku dokumentu, nieuznania zdarzenia za wypadek przy pracy albo bezpodstawnych stwierdzeń, które mogą skutkować odmową w drodze decyzji. Znaczenie praktyczne regulacji polega na wskazaniu, jakie elementy dokumentacji i jej oceny wpływają na dalsze rozstrzygnięcie Zakładu.

Przepis określa, jakie zdarzenia są uznawane za wypadek przy pracy oraz kiedy wypadek traktuje się na równi z takim wypadkiem. Podstawowa definicja wymaga łącznie, aby zdarzenie było nagłe, wywołane przyczyną zewnętrzną, powodowało uraz lub śmierć i pozostawało w związku z pracą. Związek ten obejmuje wykonywanie zwykłych czynności lub poleceń przełożonych, działania na rzecz pracodawcy, także bez polecenia, oraz pobyt pracownika w dyspozycji pracodawcy w drodze między jego siedzibą a miejscem wykonywania obowiązku wynikającego ze stosunku pracy.

Na równi z wypadkiem przy pracy traktuje się między innymi zdarzenia podczas podróży służbowej, szkolenia w zakresie powszechnej samoobrony oraz wykonywania zadań zleconych przez organizacje związkowe działające u pracodawcy. W przypadku podróży służbowej wyłączone są wypadki spowodowane postępowaniem pracownika, które nie pozostaje w związku z powierzonymi mu zadaniami.

Przepis rozszerza ochronę także na nagłe zdarzenia w okresie ubezpieczenia wypadkowego, związane z wieloma rodzajami aktywności, między innymi wykonywaniem umów cywilnoprawnych, prowadzeniem lub współpracą przy prowadzeniu działalności pozarolniczej, odbywaniem stażu albo szkolenia, służbą zastępczą, nauką lub kształceniem ze stypendium, czynnościami osoby duchownej oraz pracą marynarza. O zakwalifikowaniu zdarzenia decydują więc nie tylko jego cechy, lecz także rodzaj aktywności i status osoby ubezpieczonej.

Ust. 4-6 wprowadzają dodatkowe kategorie. Wypadek śmiertelny wiąże się ze śmiercią w ciągu 6 miesięcy od zdarzenia, ciężki oznacza określone poważne uszkodzenie ciała lub rozstrój zdrowia, natomiast zbiorowy dotyczy tego samego zdarzenia, w którym ucierpiały co najmniej dwie osoby. Klasyfikacja ma znaczenie dla ustalenia, jaki charakter miał wypadek i jakie okoliczności powinny zostać uwzględnione przy jego ocenie.

Przepis ustanawia szczególną definicję wypadku przy pracy dotyczącą małżonka Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, o którym mowa w art. 4 pkt 19 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. W odniesieniu do tej osoby za wypadek przy pracy uznaje się również zdarzenie spełniające określone w przepisie warunki.

Zdarzenie musi być **nagłe** i wywołane **przyczyną zewnętrzną**. Ponadto powinno powodować uraz albo śmierć oraz nastąpić w okresie ubezpieczenia wypadkowego. Wszystkie te elementy odnoszą się do jednego zdarzenia i wyznaczają zakres sytuacji, które mogą zostać zakwalifikowane jako wypadek przy pracy na podstawie tego przepisu.

Znaczenie praktyczne regulacji polega na tym, że wskazuje ona, jakie zdarzenie, dotyczące określonej osoby, mieści się w pojęciu wypadku przy pracy. Sam fakt, że zdarzenie było nagłe, nie jest wystarczający. Konieczne jest także wystąpienie przyczyny zewnętrznej, urazu albo śmierci oraz pozostawanie w okresie ubezpieczenia wypadkowego. Przepis nie ogranicza skutku zdarzenia wyłącznie do urazu, ponieważ wyraźnie obejmuje również przypadek śmierci. Użycie sformułowania „również” wskazuje, że regulacja przewiduje dodatkowe ujęcie wypadku przy pracy dla małżonka Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, przy zachowaniu wymienionych przesłanek.

Przepis określa, kto ustala okoliczności i przyczyny wypadków przy pracy w przypadkach, o których mowa w art. 3 ust. 3, oraz w jakiej formie dokonuje się tych ustaleń. Zasadą jest sporządzenie karty wypadku przez podmiot wskazany odpowiednio do statusu osoby poszkodowanej i charakteru wykonywanej pracy.

Katalog obejmuje między innymi podmioty wypłacające stypendia sportowe, podmioty organizujące pracę osób pozbawionych wolności, Kancelarię Sejmu w stosunku do posłów i Kancelarię Senatu w stosunku do senatorów, a także pracodawców i jednostki przyjmujące osoby na staż, szkolenie lub przygotowanie zawodowe dorosłych. Odrębnie wskazano spółdzielnie, podmioty korzystające z pracy wykonywanej na podstawie umów cywilnoprawnych, osoby współpracujące z wykonawcami takich umów oraz Zakład w odniesieniu do osób prowadzących pozarolniczą działalność i osób z nimi współpracujących. Przepis wskazuje również właściwe podmioty dla duchownych, osób odbywających służbę zastępczą, stypendystów Krajowej Szkoły Administracji Publicznej, doktorantów szkół doktorskich, marynarzy oraz innych szczegółowo wymienionych grup. Punkty 9 i 15 są uchylone.

Szczególna regulacja dotyczy małżonka Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, dla którego kartę wypadku sporządza Kancelaria Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej. Wypadki pracowników oraz choroby zawodowe pracowników podlegają natomiast trybowi określonemu w Kodeksie pracy. Te same przepisy stosuje się odpowiednio do zgłaszania i stwierdzania chorób zawodowych u osób wskazanych w art. 3 ust. 3 i art. 3a. Szczegółowy tryb uznawania zdarzeń za wypadek przy pracy, kwalifikację prawną, wzór karty i termin jej sporządzenia określi minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego w drodze rozporządzenia.

Przepis określa zasady przyznawania zasiłku chorobowego z ubezpieczenia wypadkowego w razie niezdolności do pracy spowodowanej wypadkiem przy pracy albo chorobą zawodową. Podstawową regułą jest to, że prawo do tego zasiłku nie zależy od długości okresu podlegania ubezpieczeniu. Oznacza to, że przepis nie uzależnia świadczenia od wcześniejszego trwania ubezpieczenia przez określony czas.

Zasiłek przysługuje od pierwszego dnia niezdolności do pracy. Zasada ta dotyczy wyłącznie niezdolności, której przyczyną jest wypadek przy pracy lub choroba zawodowa, i obowiązuje z zastrzeżeniem wyjątku określonego w ust. 3.

Zasiłek nie przysługuje za okres, w którym ubezpieczony, na podstawie przepisów o wynagradzaniu, zachowuje prawo do innego świadczenia za czas niezdolności do pracy. Chodzi o wynagrodzenie, uposażenie, stypendium albo inne świadczenie tego rodzaju. Przepis rozstrzyga więc, że za ten sam okres nie jest wypłacany zasiłek z ubezpieczenia wypadkowego, jeżeli ubezpieczony zachowuje w tym czasie prawo do wskazanego świadczenia.

Reguła wyłączająca zasiłek ma odpowiednie zastosowanie także do świadczenia rehabilitacyjnego. W praktyce art. 8 ustanawia z jednej strony szybki początek prawa do świadczenia, od pierwszego dnia niezdolności, a z drugiej strony wyłącza jego wypłatę za okresy objęte zachowanym prawem do wynagrodzenia, uposażenia, stypendium lub innego świadczenia przysługującego za czas niezdolności do pracy.

Przepis określa zasady ustalania wysokości i podstawy wymiaru zasiłku chorobowego oraz świadczenia rehabilitacyjnego z ubezpieczenia wypadkowego. Oba świadczenia przysługują w wysokości **100% podstawy wymiaru**. Podstawą jest kwota stanowiąca podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie wypadkowe.

Szczegółowy sposób ustalania podstawy zasiłku chorobowego zależy od kategorii ubezpieczonego. W przypadku pracowników stosuje się zasady z rozdziału 8 ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia chorobowego. Dla członków rolniczych spółdzielni produkcyjnych i spółdzielni kółek rolniczych, osób odbywających służbę zastępczą oraz osób wskazanych w art. 11 ust. 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych stosuje się zasady z rozdziału 9 tej ustawy. Wobec pozostałych osób stosuje się art. 46, 48 i 52 ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia chorobowego, przy czym uwzględniany przychód pomniejsza się o kwotę odpowiadającą 11,26% podstawy wymiaru składki na ubezpieczenie wypadkowe.

Odrębne rozwiązanie dotyczy ubezpieczonych należących do tej ostatniej grupy, jeżeli niezdolność do pracy powstała przed upływem pełnego miesiąca ubezpieczenia wypadkowego. Z zastrzeżeniem art. 8 ust. 3 podstawę stanowi wtedy otrzymane za ten miesiąc stypendium, odpowiednio sportowe, związane z nauką w Krajowej Szkole Administracji Publicznej lub doktoratem, albo pobierane podczas określonych form szkolenia, stażu, przygotowania zawodowego dorosłych lub reintegracji społecznej. Tak ustaloną kwotę pomniejsza się o kwotę wskazaną w ust. 3 pkt 3. Ust. 5 jest uchylony.

Przepis wprowadza trzy zmiany w ustawie o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych, odnosząc jej regulacje do funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej. Zmiany dotyczą kolejno zakresu sytuacji objętych ustawą, wskazania właściwego podmiotu oraz podstawy uwzględnianej przy ustalaniu określonej kwoty.

W art. 3 w ust. 3 pkt 14 wskazano, że znaczenie ma pełnienie przez funkcjonariusza Służby Celno-Skarbowej obowiązków służbowych. Przepis wyraźnie wiąże więc tę kategorię funkcjonariuszy z regulacją dotyczącą zdarzeń pozostających w związku z wykonywaniem służby.

Art. 5 w ust. 1 pkt 15 określa podmiot, w którym funkcjonariusz Służby Celno-Skarbowej pełni służbę, jako podmiot właściwy w stosunku do tych funkcjonariuszy. Zmiana porządkuje zatem wskazanie jednostki lub podmiotu, którego dotyczą obowiązki przewidziane w tym przepisie.

Natomiast art. 9 w ust. 4 pkt 5 przesądza, że dla ubezpieczonych będących funkcjonariuszami Służby Celno-Skarbowej uwzględnia się kwotę otrzymanego za dany miesiąc uposażenia. W praktyce przepis łączy status tych funkcjonariuszy z trzema elementami systemu: pełnieniem obowiązków służbowych, właściwością podmiotu, w którym pełnią służbę, oraz sposobem określenia kwoty na podstawie miesięcznego uposażenia.

Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2016/1948/text/U/D20161948Lj.pdf

Ubezpieczenia wypadkowe

Ubezpieczenia wypadkowe w przepisach

o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych.15 przepisów

Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej1 przepis