Kodeks karny wykonawczy

Art. 88 Kodeksu karnego wykonawczego (k.k.w.) reguluje zasady osadzania skazanych w różnych typach zakładów karnych, uwzględniając specyfikę przestępstwa, osobiste właściwości skazanego oraz inne szczególne okoliczności. Przepis ten ma na celu zapewnienie odpowiedniego poziomu bezpieczeństwa zarówno dla społeczeństwa, jak i dla samego zakładu karnego, a także dostosowanie warunków odbywania kary do indywidualnych potrzeb i zagrożeń związanych ze skazanym.

#### 1. Osadzenie w zakładzie karnym typu półotwartego

Zgodnie z art. 88 § 1 k.k.w., skazany odbywający karę w systemie programowanego oddziaływania powinien być osadzony w zakładzie karnym typu półotwartego. Wyjątkiem są sytuacje, w których szczególne okoliczności uzasadniają osadzenie go w zakładzie karnym typu zamkniętego. Przepis ten podkreśla znaczenie indywidualnego podejścia do skazanego, uwzględniając jego udział w programach resocjalizacyjnych.

#### 2. Przestępstwa nieumyślne i zastępcza kara pozbawienia wolności

Art. 88 § 2 k.k.w. stanowi, że skazani za przestępstwa nieumyślne oraz osoby odbywające zastępczą karę pozbawienia wolności lub karę aresztu również powinni być osadzani w zakładzie karnym typu półotwartego, chyba że istnieją szczególne okoliczności przemawiające za osadzeniem ich w zakładzie karnym innego typu. Przepis ten ma na celu łagodniejsze traktowanie osób, które popełniły przestępstwa nieumyślnie lub odbywają krótkoterminowe kary zastępcze.

#### 3. Osadzenie w zakładzie karnym typu zamkniętego

Art. 88 § 3 k.k.w. określa kategorie skazanych, którzy obligatoryjnie powinni być osadzani w zakładzie karnym typu zamkniętego. Są to:

1. Skazani za przestępstwa popełnione w zorganizowanej grupie przestępczej, chyba że szczególne okoliczności przemawiają przeciwko takiemu osadzeniu.
2. Skazani na karę dożywotniego pozbawienia wolności lub karę pozbawienia wolności w wymiarze 25 lat lub wyższym.
3. Skazani z niepsychotycznymi zaburzeniami psychicznymi, w tym za przestępstwa seksualne popełnione w związku z zaburzeniami preferencji seksualnych, lub osoby upośledzone umysłowo.
4. Skazani stwarzający poważne zagrożenie społeczne lub zagrożenie dla bezpieczeństwa zakładu.
5. Skazani objęci ochroną na mocy art. 88d k.k.w. lub ustawy o świadku koronnym.

#### 4. Dodatkowe przypadki osadzenia w zakładzie karnym typu zamkniętego

Art. 88 § 4 k.k.w. przewiduje możliwość osadzenia w zakładzie karnym typu zamkniętego także innych kategorii skazanych, jeżeli istnieje zagrożenie społeczne lub zagrożenie dla bezpieczeństwa zakładu. Dotyczy to m.in.:

1. Skazanych za przestępstwa nieumyślne, odbywających zastępczą karę pozbawienia wolności, osoby odbywające karę aresztu oraz skazane kobiety.
2. Skazanych, których właściwości i warunki osobiste, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa, zachowanie po dokonaniu przestępstwa, negatywna ocena postawy i zachowania w areszcie śledczym, względy bezpieczeństwa zakładu lub inne szczególne okoliczności wskazują na konieczność odbywania kary w warunkach zwiększonej izolacji i zabezpieczenia.
3. Skazanych, którzy podczas pobytu w areszcie śledczym lub zakładzie karnym naruszyli w poważnym stopniu dyscyplinę i porządek.
4. Skazanych przebywających dotychczas w zakładzie karnym typu otwartego lub półotwartego, jeżeli ich postawa i zachowanie, a także względy bezpieczeństwa zakładu wskazują na konieczność odbywania kary w warunkach zwiększonej izolacji i zabezpieczenia.
5. Skazanych, którzy popełnili przestępstwo o znacznym stopniu społecznej szkodliwości, jeżeli ich postawa i zachowanie przemawiają za przebywaniem w zakładzie karnym typu zamkniętego.

### Podsumowanie

Art. 88 k.k.w. w sposób kompleksowy reguluje zasady osadzania skazanych w różnych typach zakładów karnych, uwzględniając zarówno charakter przestępstwa, jak i indywidualne cechy skazanego oraz szczególne okoliczności. Przepis ten ma na celu zapewnienie odpowiedniego poziomu bezpieczeństwa oraz dostosowanie warunków odbywania kary do specyfiki każdego przypadku, co jest kluczowe dla skutecznej resocjalizacji i ochrony społeczeństwa.

Art. 91a Kodeksu karnego wykonawczego (k.k.w.) wprowadza szczególne uprawnienie dla skazanych przebywających w zakładach karnych dla młodocianych typu zamkniętego i półotwartego. Przepis ten stanowi, że skazani mają prawo do dodatkowego widzenia w miesiącu.

Komentarz:

1. **Cel regulacji**: Przepis ten ma na celu wspieranie resocjalizacji młodocianych skazanych poprzez umożliwienie im częstszych kontaktów z rodziną i bliskimi. Kontakty te są kluczowe dla utrzymania więzi społecznych, co może pozytywnie wpływać na proces resocjalizacji i reintegracji społecznej po odbyciu kary.

2. **Zakres podmiotowy**: Przepis dotyczy wyłącznie skazanych młodocianych, czyli osób, które w chwili popełnienia przestępstwa nie ukończyły 21 lat. Jest to zgodne z ogólną tendencją w prawie karnym do traktowania młodocianych w sposób bardziej elastyczny i z większym naciskiem na resocjalizację niż na represję.

3. **Typ zakładów karnych**: Przepis odnosi się do zakładów karnych typu zamkniętego i półotwartego. W zakładach typu zamkniętego panują bardziej rygorystyczne warunki odbywania kary, natomiast w zakładach półotwartych skazani mają większą swobodę i mogą korzystać z pewnych udogodnień. Dodatkowe widzenie w obu typach zakładów ma na celu zrównoważenie tych różnic i zapewnienie młodocianym skazanym możliwości utrzymania kontaktu z bliskimi.

4. **Prawo do dodatkowego widzenia**: Przepis gwarantuje młodocianym skazanym jedno dodatkowe widzenie w miesiącu. Jest to uprawnienie, które przysługuje niezależnie od innych widzeń, do których skazani mogą mieć prawo na podstawie ogólnych przepisów k.k.w. Dodatkowe widzenie może być szczególnie istotne dla skazanych, którzy mają ograniczone możliwości kontaktu z rodziną z powodu odległości lub innych przeszkód.

5. **Znaczenie praktyczne**: W praktyce, realizacja tego uprawnienia wymaga odpowiedniej organizacji ze strony administracji zakładu karnego. Należy zapewnić odpowiednie warunki do przeprowadzenia widzeń, co może wiązać się z koniecznością dostosowania harmonogramu widzeń oraz zapewnienia odpowiednich pomieszczeń.

6. **Wpływ na resocjalizację**: Częstsze kontakty z rodziną mogą pozytywnie wpływać na postawy skazanych, motywując ich do poprawy zachowania i współpracy z personelem zakładu karnego. Utrzymywanie więzi rodzinnych jest również istotne z perspektywy przygotowania skazanych do powrotu do społeczeństwa po odbyciu kary.

Podsumowując, art. 91a k.k.w. jest przepisem, który wprowadza istotne uprawnienie dla młodocianych skazanych, mające na celu wspieranie ich resocjalizacji poprzez umożliwienie częstszych kontaktów z rodziną. Realizacja tego uprawnienia wymaga jednak odpowiedniej organizacji i zaangażowania ze strony administracji zakładów karnych.

Typ półotwarty

Typ półotwarty w przepisach

Kodeks karny wykonawczy3 przepisy