Tymczasowy obiekt budowlany

Tymczasowy obiekt budowlany to szczególna kategoria obiektu wyróżniona w ustawie „Prawo budowlane”. Chodzi o obiekt, którego charakter nie jest związany z trwałym użytkowaniem w jednym miejscu. Definicja obejmuje dwa podstawowe przypadki.

Po pierwsze, jest to obiekt przeznaczony do użytkowania tylko przez czas krótszy niż okres jego technicznej trwałości. Musi być przy tym przewidziany do przeniesienia w inne miejsce albo do rozbiórki. O tymczasowym charakterze decyduje więc nie tylko faktyczny czas używania, lecz także założenie dotyczące dalszego losu obiektu. Obiekt może być wykonany w sposób pozwalający na dłuższe istnienie, ale od początku zakłada się, że zostanie wcześniej przeniesiony lub usunięty.

Po drugie, za tymczasowy obiekt budowlany uznaje się obiekt, który nie jest trwale połączony z gruntem. W tym przypadku istotny jest sposób posadowienia i brak trwałego związania z miejscem, niezależnie od tego, jaką funkcję obiekt pełni. Obie przesłanki mają charakter alternatywny, dlatego obiekt może być tymczasowy ze względu na planowany okres i sposób dalszego wykorzystania albo ze względu na brak trwałego połączenia z gruntem.

Do przykładów wskazanych w przepisie należą między innymi strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe, powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe oraz przenośne, wolno stojące maszty antenowe. Wyliczenie pokazuje, że pojęcie może dotyczyć obiektów o bardzo różnej konstrukcji i przeznaczeniu.

Znaczenie tej definicji polega na wyodrębnieniu obiektów, które nie mają charakteru typowej, trwale związanej z gruntem zabudowy. Ułatwia ona ocenę statusu konkretnego obiektu na potrzeby stosowania przepisów Prawa budowlanego, zwłaszcza przy ustalaniu, czy jego cechy odpowiadają konstrukcji tymczasowego obiektu budowlanego. Decydujące są przede wszystkim planowany czas użytkowania, przewidywanie przeniesienia lub rozbiórki oraz sposób związania obiektu z gruntem.