Tworzywo sztuczne ulegające biodegradacji

Pojęcie „tworzywo sztuczne ulegające biodegradacji” oznacza, w rozumieniu ustawy „Obowiązki przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz opłata produktowa”, określony rodzaj tworzywa, którego właściwości pozwalają na rozkład w środowisku lub w odpowiednim procesie zagospodarowania odpadów.

Aby materiał mieścił się w tej definicji, muszą być spełnione łącznie określone przesłanki:

• tworzywo musi być zdolne do rozkładu fizycznego albo biologicznego;
• rozkład powinien prowadzić ostatecznie do powstania dwutlenku węgla, biomasy i wody;
• właściwości tworzywa muszą odpowiadać wymaganiom wynikającym z odpowiednich norm zharmonizowanych dotyczących opakowań;
• materiał powinien nadawać się do odzysku przez kompostowanie lub fermentację beztlenową.

Definicja nie odnosi się więc do każdego tworzywa, które z czasem ulega rozpadowi. Istotny jest zarówno sposób i końcowy efekt rozkładu, jak i potwierdzenie, że materiał spełnia wymagania przewidziane dla opakowań w normach zharmonizowanych. Samo rozdrobnienie tworzywa na mniejsze fragmenty nie oznacza jeszcze biodegradacji w rozumieniu tego przepisu, ponieważ definicja wymaga ostatecznego przekształcenia materiału w wskazane substancje oraz jego przydatności do określonych metod odzysku.

W ustawie pojęcie służy do identyfikowania tworzyw, które mogą być traktowane jako przeznaczone do biologicznego zagospodarowania. Ma to znaczenie przy ocenie właściwości opakowań i innych produktów objętych regulacją oraz przy ustalaniu, jakie wymagania i obowiązki dotyczą przedsiębiorców gospodarujących tymi materiałami. W praktyce definicja wskazuje, że o zakwalifikowaniu tworzywa decydują nie tylko deklaracje dotyczące jego biodegradowalności, lecz także jego rzeczywiste właściwości, zgodność z właściwymi normami i możliwość odzysku w procesie kompostowania albo fermentacji beztlenowej.