Kodeks pracy

Przepis określa sposób usunięcia przedsiębiorcy turystycznego albo organizacji pożytku publicznego z listy, o której mowa w art. 9 ust. 1. Czynność tę wykonuje POT w drodze decyzji administracyjnej. Oznacza to, że skreślenie następuje w formalnym trybie administracyjnym, a nie przez samo techniczne usunięcie wpisu z systemu.

Decyzja o usunięciu podlega **natychmiastowemu wykonaniu**. Skutek decyzji następuje więc od razu, niezależnie od tego, że podmiot może złożyć odwołanie. Przepis nie wskazuje w tym miejscu przyczyn, które uzasadniają usunięcie z listy, lecz reguluje formę tej czynności, jej bezpośrednią wykonalność oraz dalszą możliwość odwołania.

Usunięcie ma również konsekwencję dotyczącą ponownego wpisu. Przedsiębiorca turystyczny lub organizacja pożytku publicznego usunięci z listy nie mogą ponownie zarejestrować się na profilu informacyjnym w systemie teleinformatycznym, o którym mowa w art. 27. Zakaz ten został sformułowany wprost i dotyczy ponownej rejestracji po usunięciu.

Od decyzji POT przysługuje odwołanie do ministra właściwego do spraw turystyki. Przepis wskazuje zatem zarówno organ wydający decyzję, jak i organ właściwy do rozpoznania środka odwoławczego. W praktyce regulacja łączy natychmiastowe usunięcie z listy z możliwością późniejszego zakwestionowania decyzji w postępowaniu odwoławczym, przy jednoczesnym wyłączeniu ponownej rejestracji w określonym systemie.

o Polskim Bonie Turystycznym

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2020/1262/text/U/D20201262Lj.pdf

Przepis określa zasady zwrotu płatności dokonanej za pomocą bonu, jeżeli w wyniku czynności sprawdzających zostanie ujawnione, że pobrana kwota była nienależna. Zwrot obejmuje nie tylko samą kwotę otrzymaną przez przedsiębiorcę turystycznego lub organizację pożytku publicznego, lecz także **odsetki ustawowe za opóźnienie**, naliczane od dnia otrzymania tej kwoty.

Za nienależnie pobraną płatność uznaje się dwa rodzaje przypadków. Pierwszy dotyczy płatności uzyskanej na podstawie danych zarejestrowanych w systemie teleinformatycznym, o którym mowa w art. 27, jeżeli dane te były niezgodne ze stanem faktycznym albo nie zostały zaktualizowane mimo wezwania, o którym mowa w art. 12. Drugi obejmuje środki wydatkowane na cele inne niż określone w art. 5 ust. 1.

**Polska Organizacja Turystyczna (POT)** ustala wysokość nienależnie pobranej kwoty oraz odsetek w decyzji administracyjnej. Od tej decyzji przysługuje odwołanie do ministra właściwego do spraw turystyki. Po ustaleniu należności zarówno kwota główna, jak i odsetki podlegają zwrotowi na rachunek bankowy POT.

Praktyczne znaczenie przepisu polega na określeniu finansowych konsekwencji nieprawidłowego uzyskania lub wykorzystania płatności z bonu oraz formalnej procedury dochodzenia zwrotu. Środki zwrócone w tym trybie są następnie przekazywane na rachunek bankowy ministra właściwego do spraw turystyki i stanowią dochód budżetu państwa.

Przepis porządkuje podstawowe pojęcia używane w ustawie o Polskim Bonie Turystycznym. Ma znaczenie definicyjne, ponieważ wskazuje, jak należy rozumieć określenia odnoszące się do bonu, osób uprawnionych oraz usług i podmiotów działających w turystyce.

„Polski Bon Turystyczny” to dokument elektroniczny potwierdzający uprawnienie do świadczenia w formie bonu albo dodatkowego świadczenia w formie bonu. „Dziecko niepełnosprawne” oznacza dziecko posiadające odpowiednie orzeczenie. Przepis uwzględnia trzy grupy orzeczeń: o niepełnosprawności lub stopniu niepełnosprawności, o niezdolności do pracy lub samodzielnej egzystencji oraz o niezdolności do pracy w gospodarstwie rolnym i samodzielnej egzystencji. Orzeczenia te mogą być wydane na podstawie przepisów dotyczących rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudniania osób niepełnosprawnych, emerytur i rent z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych albo ubezpieczenia społecznego rolników.

Definicja „imprezy turystycznej” obejmuje imprezy określone w przepisach o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych, a także wskazane w tym przepisie imprezy oferowane przez organizację pożytku publicznego lub organizatora turystyki. W jednym z przypadków chodzi o imprezę nieobejmującą noclegu. „Organizacja pożytku publicznego”, „przedsiębiorca turystyczny” i „organizator turystyki” są rozumiani zgodnie z przepisami wskazanymi w art. 2. Tak samo określono „usługę hotelarską”, przez odesłanie do przepisów regulujących usługi hotelarskie oraz działalność pilotów wycieczek i przewodników turystycznych.

W praktyce przepis wyznacza zakres znaczeniowy terminów, którymi posługują się dalsze regulacje ustawy, i pozwala ustalić, jakiego rodzaju dokument, osoby, usługi oraz podmioty obejmują te określenia.

Przepis określa tryb weryfikacji, czy dziecko legitymuje się orzeczeniem wskazanym w art. 18 ust. 3, oraz skutki stwierdzenia braku takiego orzeczenia. Weryfikację może przeprowadzić minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego, ale tylko na wniosek POT. Jeżeli w jej wyniku zostanie ustalone, że wymagane orzeczenie nie istnieje, minister przekazuje tę informację POT.

Na podstawie otrzymanej informacji POT wydaje decyzję administracyjną. Decyzja ta ustala, że dodatkowe świadczenie w formie bonu zostało pobrane nienależnie, oraz nakłada obowiązek jego zwrotu. Przepis wiąże więc brak wymaganego orzeczenia z koniecznością rozliczenia świadczenia przyznanego w formie bonu.

Zwrot obejmuje nie tylko kwotę nienależnie pobranego świadczenia, lecz także odsetki ustawowe za opóźnienie. Całość podlega wpłacie na rachunek bankowy POT. Następnie kwoty uzyskane z tego tytułu są przekazywane na rachunek bankowy ministra właściwego do spraw turystyki i stanowią dochód budżetu państwa. Regulacja ustanawia zatem kolejno: weryfikację na wniosek POT, przekazanie informacji o braku orzeczenia, wydanie decyzji o obowiązku zwrotu oraz finansowe rozliczenie zwróconych kwot.

Przepis określa sposób ustalania prawa do świadczenia w formie bonu oraz dodatkowego świadczenia w formie bonu, a także tryb rozstrzygania sporów i innych kwestii dotyczących tych świadczeń. **Co do zasady przyznanie prawa do bonu nie wymaga wydania decyzji administracyjnej.** Oznacza to, że samo ustalenie uprawnienia może nastąpić w sposób niewymagający formalnej decyzji.

Jeżeli jednak osobie uprawnionej nie ustalono prawa do świadczenia w tym podstawowym trybie, a sprawa dotyczy przypadku określonego w art. 18 ust. 2 i 3, prawo do świadczenia może zostać ustalone przez POT na wniosek osoby uprawnionej. W takiej sytuacji POT wydaje decyzję administracyjną. Decyzja jest również wymagana przy odmowie przyznania bonu, uchyleniu albo zmianie prawa do świadczenia, a także przy rozstrzyganiu sprawy dotyczącej nienależnie pobranego bonu lub dodatkowego świadczenia w formie bonu.

Przepis wskazuje zatem, które czynności wymagają formalnego rozstrzygnięcia organu. Decyzje, o których mowa w ust. 2 i 3, wydaje POT. Od każdej z nich przysługuje odwołanie do ministra właściwego do spraw turystyki. Regulacja zapewnia więc możliwość zakwestionowania decyzji dotyczących ustalenia prawa do świadczenia, odmowy jego przyznania, zmiany lub uchylenia uprawnienia oraz nienależnego pobrania świadczenia. Organy administracji publicznej mają obowiązek współpracować z POT w zakresie niezbędnym do prowadzenia postępowań administracyjnych wskazanych w ust. 2.

Przepis określa zasady finansowania płatności za bony oraz kosztów zadań realizowanych przez ZUS. Podstawowym źródłem tych środków jest Fundusz Przeciwdziałania COVID-19, a w razie jego likwidacji, budżet państwa.

Koszty realizacji zadań ZUS ustalono na poziomie **1% kwoty przekazanej na płatności za bony**. Środki na oba cele, czyli na same płatności i koszty działania ZUS, przekazuje minister właściwy do spraw turystyki. Podstawą przekazania są pisemne wnioski ZUS, w których określona jest wysokość potrzebnych środków. Co do zasady wnioski należy składać do 15. dnia każdego miesiąca poprzedzającego miesiąc wypłaty.

Przekazanie środków następuje na wyodrębniony rachunek bankowy wskazany przez ZUS, najpóźniej do ostatniego dnia miesiąca poprzedzającego miesiąc wypłaty. Rozwiązanie to oddziela środki przeznaczone na realizację bonów i związane z nimi zadania od pozostałych środków.

Przepis przewiduje także możliwość uzyskania dodatkowych środków na płatności za bony. ZUS może złożyć w tym celu pisemny wniosek w terminie innym niż określony dla zwykłych wniosków, a minister przekazuje środki w ciągu 7 dni roboczych od otrzymania wniosku.

Odsetki uzyskane od środków zgromadzonych na wyodrębnionym rachunku nie pozostają do dyspozycji ZUS. Stanowią dochód budżetu państwa i są przekazywane na rachunek wskazany przez ministra właściwego do spraw turystyki w terminie 5 dni roboczych od ich naliczenia.

Przepis określa sposób i terminy zakończenia rozliczeń związanych z płatnościami realizowanymi na rzecz przedsiębiorcy turystycznego albo organizacji pożytku publicznego. Jego zasadniczym elementem jest obowiązek dokonania ostatecznego rozliczenia w terminie **15 dni od dnia wskazanego w art. 7 ust. 1**. Przepis nie opisuje w tym miejscu tego dnia, lecz odsyła do regulacji zawartej w art. 7 ust. 1, która pozwala ustalić początek biegu terminu.

Druga reguła dotyczy środków, które pozostały niewykorzystane. Jeżeli ZUS otrzymał takie środki od ministra właściwego do spraw turystyki, ma obowiązek zwrócić je na rachunek wskazany przez tego ministra. Zwrot powinien nastąpić w terminie **7 dni od dnia płatności, o której mowa w ust. 1**, a więc od dnia płatności uwzględnianej przy ostatecznym rozliczeniu.

W praktyce przepis ustanawia kolejność czynności: najpierw następuje ostateczne rozliczenie płatności, a następnie, w odniesieniu do niewykorzystanych środków otrzymanych od ministra, ich zwrot na wskazany rachunek. Art. 34 wyznacza więc dwa odrębne terminy oraz wskazuje podmiot zobowiązany do zwrotu, źródło środków podlegających zwrotowi i rachunek, na który środki mają zostać przekazane. Zastosowanie drugiego terminu jest powiązane z wystąpieniem niewykorzystanych środków, natomiast pierwszy obejmuje samo ostateczne rozliczenie realizacji płatności.

Przepis określa źródło finansowania zadań Polskiej Organizacji Turystycznej, oznaczonej w regulacji skrótem „POT”, jeżeli zadania te wynikają z ustawy. Zgodnie z ust. 2 jest nim **dotacja celowa z budżetu państwa**. Oznacza to, że środki przeznaczone na realizację wskazanych zadań mają pochodzić z budżetu państwa w formie dotacji o określonym, celowym charakterze.

Przepis wskazuje również podmiot przekazujący te środki. Dotację przekazuje minister właściwy do spraw turystyki. Tym samym regulacja określa zarówno publiczne źródło finansowania, jak i organ odpowiedzialny za przekazanie środków POT. Zakres przepisu ogranicza się do zadań POT wynikających z ustawy, nie obejmuje natomiast wprost innych zadań ani innych źródeł finansowania.

Znaczenie praktyczne tego przepisu polega na powiązaniu realizacji ustawowych zadań POT z finansowaniem z budżetu państwa. Środki te nie są opisane jako ogólne finansowanie działalności, lecz jako dotacja celowa, a więc finansowanie związane z zadaniami wskazanymi w ustawie. Przepis nie określa wysokości dotacji, terminów jej przekazywania ani szczegółowych zasad rozliczania.

Ust. 1 został uchylony, dlatego w aktualnej treści tego artykułu pozostaje regulacja dotycząca finansowania zadań POT zawarta w ust. 2.

Przepis określa skutki wygaśnięcia prawa do dokonywania płatności za pomocą bonu oraz zasady postępowania w razie niezrealizowania opłaconej usługi. Prawo do płacenia bonem wygasa w terminie wskazanym w ust. 1. Nie oznacza to jednak utraty możliwości skorzystania z usługi hotelarskiej albo imprezy turystycznej, o których mowa w art. 5 ust. 1, jeżeli płatność za tę usługę została dokonana bonem przed upływem tego terminu.

Jeżeli przedsiębiorca turystyczny lub organizacja pożytku publicznego nie zrealizuje usługi, musi niezwłocznie zwrócić płatność na rachunek bankowy Polskiej Organizacji Turystycznej, oddzielnie dla każdego bonu i z podaniem jego numeru w tytule przelewu. Podobne zasady stosuje się w razie niewypłacalności przedsiębiorcy turystycznego. W takim przypadku zwrotu dokonuje podmiot udzielający zabezpieczenia finansowego albo Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny, zgodnie z przesłankami wskazanymi w ust. 4.

**Znaczenie praktyczne** polega na tym, że zwrócone środki nie przepadają. Osoba uprawniona może ponownie wykorzystać je do dokonania płatności za pomocą bonu. Polska Organizacja Turystyczna przekazuje Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych informację o każdym zwrocie, wskazując numer bonu i kwotę. Następnie środki otrzymane w tych przypadkach są przekazywane na rachunek bankowy ministra właściwego do spraw turystyki i stają się dochodem budżetu państwa.

Przepis określa, komu może przysługiwać rekompensata z budżetu państwa w związku z prowadzeniem działalności podczas stanu wyjątkowego. Obejmuje ona działalności prowadzone na obszarze obejmującym obręby ewidencyjne wymienione w załączniku do rozporządzenia wskazanego w przepisie.

W pierwszej grupie znajdują się przedsiębiorcy i rolnicy świadczący usługi hotelarskie, a także przedsiębiorcy prowadzący działalność w zakresie gastronomii. Warunkiem jest prowadzenie tej działalności w czasie obowiązywania stanu wyjątkowego. Rekompensata może dotyczyć okresu jego obowiązywania.

Ustęp 2 rozszerza zakres podmiotowy regulacji. Rekompensata przysługuje także przedsiębiorcom prowadzącym działalność organizatora turystyki lub podmiotu ułatwiającego nabywanie powiązanych usług turystycznych, a także przedsiębiorcom wykonującym działalność pilota wycieczek lub przewodnika turystycznego. Obejmuje również przedsiębiorców zajmujących się wypożyczaniem i dzierżawą sprzętu turystycznego i rekreacyjnego. W tych przypadkach również wymagane jest prowadzenie działalności na wskazanym obszarze i w czasie stanu wyjątkowego.

Praktyczne znaczenie przepisu polega na wskazaniu podstawowych **grup uprawnionych**, wymogu terytorialnego oraz związku rekompensaty z okresem obowiązywania stanu wyjątkowego. Użycie sformułowania „mogą otrzymać rekompensatę” w ust. 1 wskazuje, że sam fakt przynależności do wymienionej grupy i prowadzenia działalności na określonym obszarze stanowi podstawę objęcia regulacją, ale przepis ten nie określa wysokości rekompensaty ani trybu jej przyznawania.

o rekompensacie w związku z wprowadzeniem stanu wyjątkowego na obszarze części województwa podlaskiego oraz części województwa lubelskiego w 2021 r.

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2021/1803/text/U/D20211803Lj.pdf

Prawo ochrony środowiska

Prawo wodne

Rozporządzenie określa, jak ma wyglądać znak wykorzystywany do promowania Polski w obszarze turystyki. Sam wzór nie został opisany w treści tego paragrafu. Czytelnik powinien szukać go w załączniku do rozporządzenia, ponieważ właśnie tam znajduje się ustalony wygląd znaku. Przepis wyznacza więc zarówno cel znaku, jak i miejsce, w którym przedstawiono jego wzór.

w sprawie określenia wzoru znaku dla celów promocji Polski w dziedzinie turystyki.

Przepis dopuszcza organizowanie dla uczniów krajoznawstwa i turystyki także w czasie, gdy zajęcia odbywają się zdalnie. Takie przedsięwzięcia muszą być prowadzone zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie wskazanego przepisu ustawy. Ich organizacja jest możliwa tylko wtedy, gdy nie powoduje zagrożenia dla bezpieczeństwa ani zdrowia uczniów. Zasada dotyczy okresu prowadzenia zajęć z wykorzystaniem metod i technik kształcenia na odległość.

Turystyka

Turystyka w przepisach

Kodeks pracy1 przepis

o Polskim Bonie Turystycznym9 przepisów

o rekompensacie w związku z wprowadzeniem stanu wyjątkowego na obszarze części województwa podlaskiego oraz części województwa lubelskiego w 2021 r.1 przepis

Prawo ochrony środowiska1 przepis

Prawo wodne2 przepisy

w sprawie określenia wzoru znaku dla celów promocji Polski w dziedzinie turystyki.1 przepis

w sprawie organizowania i prowadzenia zajęć z wykorzystaniem metod i technik kształcenia na odległość1 przepis