Tunel

W ustawie „Prawo o ruchu drogowym” „tunel” oznacza szczególny rodzaj budowli związanej z przebiegiem drogi. Jego istotą jest umożliwienie drodze pokonania przeszkody w taki sposób, że droga przebiega przez tę przeszkodę albo pod nią. Tunel nie jest więc rozumiany wyłącznie jako zamknięty lub częściowo zamknięty odcinek trasy, lecz jako obiekt przeznaczony do przeprowadzenia drogi przez określoną przeszkodę.

Dla uznania danego obiektu za tunel w rozumieniu tej definicji znaczenie mają trzy elementy:

• musi istnieć budowla, czyli obiekt stanowiący przygotowaną konstrukcję;
• obiekt musi być przeznaczony do przeprowadzenia drogi przez lub pod przeszkodą;
• tunel musi być oznaczony odpowiednimi znakami.

Wymóg oznakowania ma znaczenie praktyczne, ponieważ pozwala uczestnikom ruchu rozpoznać, że znajdują się w miejscu objętym ustawowym pojęciem tunelu. Sama konstrukcja obiektu nie przesądza zatem o jego kwalifikacji, jeżeli nie służy ona przeprowadzeniu drogi przez lub pod przeszkodą albo nie została odpowiednio oznaczona. Z drugiej strony definicja koncentruje się na funkcji budowli, a nie na jej szczegółowym wyglądzie, długości czy sposobie wykonania.

Tak rozumiane pojęcie służy ustaleniu, jakie miejsce jest tunelem na potrzeby przepisów ustawy dotyczących ruchu drogowego. Ma to znaczenie przy odczytywaniu regulacji odnoszących się do organizacji i bezpieczeństwa ruchu w takich obiektach oraz przy jednoznacznym określaniu zakresu stosowania tych regulacji. Definicja wskazuje więc zarówno cechy samej budowli, jak i warunek jej rozpoznawalności przez zastosowanie odpowiednich znaków.