Trzęsienie ziemi

Trzęsienie ziemi to zjawisko naturalne polegające na nagłym i silnym drganiu gruntu. Może mieć postać pojedynczego wstrząsu albo następujących po sobie wstrząsów. Jego źródło znajduje się pod powierzchnią ziemi, a powstała energia rozchodzi się w postaci fal sejsmicznych. Najsilniejsze drgania występują w rejonie powierzchni określanym w definicji jako epicentrum.

Dla uznania danego zdarzenia za trzęsienie ziemi istotne są więc przede wszystkim następujące elementy:

• zjawisko musi mieć naturalny charakter,
• musi polegać na krótkotrwałym, gwałtownym wstrząsie gruntu albo serii takich wstrząsów,
• źródło wstrząsu powinno znajdować się pod powierzchnią ziemi,
• drgania muszą rozchodzić się jako fale sejsmiczne,
• wstrząs powinien być najsilniej odczuwalny w obszarze związanym z epicentrum.

Definicja nie opisuje każdego ruchu lub drgania podłoża. Odnosi się do konkretnego zjawiska geologicznego, którego przyczyna leży w naturalnych procesach zachodzących pod ziemią. Krótki czas trwania oraz gwałtowność wskazują, że nie chodzi o powolne, stopniowe przemieszczanie się gruntu ani o drgania wywołane zwykłą działalnością człowieka.

W ustawie „Ubezpieczenia obowiązkowe, Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny i Polskie Biuro Ubezpieczycieli Komunikacyjnych” pojęcie to służy do jednoznacznego określenia, jakie zdarzenie może być traktowane jako trzęsienie ziemi w kontekście regulacji ubezpieczeniowych. Ma to praktyczne znaczenie przy kwalifikowaniu zdarzenia i ocenie, czy opis jego przebiegu odpowiada ustawowemu pojęciu. Sama definicja nie określa jednak wysokości szkody ani zakresu konkretnej odpowiedzialności ubezpieczeniowej.

Siłę trzęsienia ziemi określa się za pomocą skali magnitud, nazywanej także skalą Richtera. Pozwala to opisać wielkość zjawiska w sposób przydatny przy jego identyfikacji i ocenie skutków. W praktyce ważne jest zatem nie tylko wystąpienie drgań, lecz także ich naturalne pochodzenie, umiejscowienie źródła oraz sposób rozchodzenia się fal sejsmicznych.